Irena Kononowicz
Data i miejsce urodzenia

14 kwietnia 1910
Łask

Data i miejsce śmierci

20 marca 1969
Warszawa

Zawód, zajęcie

lekarka radiolog, działaczka niepodległościowa

Odznaczenia

Irena Kononowicz, ps. Dr. Nono (ur. 14 kwietnia 1910 w Łasku, zm. 20 marca 1969 w Warszawie) – polska lekarka radiolog, działaczka niepodległościowa.

Życiorys

Urodziła się 14 kwietnia 1910 w Łasku, w rodzinie urzędnika skarbowego Franciszka Kononowicza (zm. 1954) i Anny z Mełczyńskich (zm. 1975). Miała dwóch młodszych braci: Józefa Stanisława (1912–1986), poetę, pisarza, dziennikarza, i Marka (1914–2004), rzeźbiarza, grafika. Edukację rozpoczęła podczas I wojny światowej w szkole w Nowomoskowsku. Po powrocie w 1918 do niepodległej Polski ukończyła w Łodzi Prywatne Gimnazjum Żeńskie Zofii Pętkowskiej i Wiktorii Macińskiej. Egzamin dojrzałości zdała w 1929. Od 1932 studiowała na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Absolutorium uzyskała 17 stycznia 1938 a dyplom lekarski 9 stycznia 1940 na tajnym Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1938–1939 pracowała jako lekarz-lustrator punktów akcji letniej dla dzieci w województwie warszawskim, a latem 1940 tę samą funkcję pełniła na półkoloniach dla dzieci praskich na Okęciu i Kole. Od 22 stycznia 1940 do 1 maja 1940 odbywała staż jako asystent na Oddziale Chorób Wewnętrznych, a od 1 maja 1940 do 7 października 1940 na Oddziale Chirurgicznym Szpitala Dzieciątka Jezus. Należała do konspiracyjnej organizacji Związku Podoficerów Rezerwy „Grunwald” podporządkowanej ZWZ. Dostarczała odzienie i żywność aresztowanym i ich rodzinom, sprawowała opiekę lekarską nad Domami dla Dzieci Ofiar Wojny na Mokotowie (chłopcy) i na Woli (dziewczęta). Prowadziła szkolenie sanitarne i ćwiczenia z zakresu pierwszej pomocy dla starszej młodzieży. W nocy z 9/10 października 1940 została aresztowana przez gestapo i uwięziona na Pawiaku, gdzie została lekarzem kolumny sanitarnej. Nazywana przez współwięźniarki Dr. Nono miała możliwość przenosić wiadomości i meldunki. Uczestniczyła w działającej na Pawiaku konspiracyjnej siatce więziennej (ZWZ). Zasłynęła niepospolitym zaangażowaniem w pomoc więźniom, wielu uwięzionym uratowała życie. 29 lipca 1944 w związku z likwidacją więzienia została razem z innymi więźniami przetransportowana do Ravensbrück (KL). Tam, a następnie w Ludwigsfelde-Spandau przebywała do wyzwolenia obozu 3 maja 1945.

26 maja 1945 powróciła do Warszawy. 1 lipca 1945 została asystentem dr Krystyny Ossowskiej w 11 Zakładzie Radiologii Szpitala Wolskiego, późniejszego Instytutu Gruźlicy. W 1946 odbyła roczną asystenturę na Oddziale Wewnętrznym tego szpitala dla zdobycia podstaw do specjalizowania się w radiologii gruźlicy. Pracowała naukowo w zakresie badań bronchograficznych, w szczególności badań nad gruźlicą oskrzeli. Pracowała także dodatkowo w IX Ośrodku Zdrowia. Za badania patologii naczyń płuc uzyskała w 1952 stopień doktora medycyny i objęła stanowisko adiunkta Instytutu Gruźlicy. W 1960 Komisja Kwalifikacyjna dla Pracowników Pomocniczych Nauki zatwierdziła przyznany tytuł adiunkta przewidując wszczęcie przewodu habilitacyjnego. Irena Kononowicz opublikowała 9 prac naukowych i opracowała dwa rozdziały do podręczników naukowych.

Społecznie udzielała się w Polskim Towarzystwie Badań nad Gruźlicą, Związku Zawodowym Służby Zdrowia, Warszawskim Towarzystwie Lekarskim oraz w Polskim Towarzystwie Radiologicznym. W lipcu 1947 wstąpiła do Polskiego Związku Byłych Więźniów Politycznych Hitlerowskich Więzień i Obozów Koncentracyjnych.

Zmarła w Warszawie, pochowana 24 marca 1969 w grobie rodzinnym na cmentarzu Bródnowskim (kwatera 11F-2-19).

Ordery i odznaczenia

Źródło.

Przypisy

  1. ↑ Data śmierci Ireny Kononowicz wyryta na epitafium nagrobnym, które znajduje się na cmentarzu Bródnowskim to 31 lipca 1967.
  2. 1 2 Cmentarze Bródzieńskie [online], brodnowski.grobonet.com [dostęp 2024-04-23].
  3. 1 2 3 4 Kononowicz Irena ps. Nono (1910–1969) - biogramy Fundacja Generał Elżbiety Zawackiej [dostęp 2024-04-23].
  4. ↑ Zaświadczenie weryfikacyjne nr K.4795/70, Londyn, 10 stycznia 1970.
  5. ↑ M.P. z 1955 r. nr 99, poz. 1387 – Uchwała Rady Państwa z dnia 13 stycznia 1955 r. nr 0/113 – na wniosek Ministra Zdrowia.

Bibliografia

  • Rocznik Warszawski 12/1974 s. 366.
  • Cmentarz Bródnowski, praca zbiorowa, Urząd Dzielnicy Warszawa-Targówek, Warszawa 2007 s. 105, ISBN 978-83-920764-0-0; ISBN 978-83-920764-0-7.
  • Marcin Robert Maź, Epitafium nagrobne brzmi: Irena Kononowicz Dr. No-No ur. 14 kwietnia 1910 zm. 31 lipca 1967, 1940 Pawiak 1944 Ravensbrück, odznaczona Krzyżem Virtuti Militari, K. Komand Orderu Odrodzenia Polski.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.