Irena Dziedzic
Data i miejsce urodzenia

20 czerwca 1925
Kołomyja

Data i miejsce śmierci

5 listopada 2018
Warszawa

Zawód, zajęcie

dziennikarka

Sylwia Irena Dziedzic (ur. 20 czerwca 1925 w Kołomyi, zm. 5 listopada 2018 w Warszawie) – polska dziennikarka i prezenterka telewizyjna.

Życiorys

Jej rodzicami byli Antoni Marceli Dziedzic i Aleksandra Zajączkowska. Przed II wojną światową była uczennicą żeńskiej szkoły podstawowej, wychowanką w internacie ss. felicjanek w Zakładzie Sierot i Ubogich w Drohowyżu, który został założony przez hrabiego Stanisława Skarbka. Po zajęciu miasta, we wrześniu 1939 przez Armię Czerwoną, uczęszczała do koedukacyjnej szkoły średniej (tzw. dziesięciolatki) w dawnym gimnazjum żeńskim sióstr Notre Dame przy ul. Ochronek 8. W 1946 zdała eksternistycznie maturę w Krakowie.

Pracę zawodową rozpoczęła w 1946 w „Echu Krakowa” jako redaktor depeszowy. Później krótko pracowała we wrocławskim „Słowie Polskim”. W 1948 zamieszkała w Warszawie, gdzie początkowo pracowała jako depeszowiec w „Głosie Ludu”, a następnie – w „Expressie Wieczornym”. W 1952 została dziennikarką Polskiego Radia.

W marcu 1956 rozpoczęła pracę w Telewizji Polskiej, zostając gospodynią programu publicystyczno-rozrywkowego Tele-Echo, który prowadziła do kwietnia 1981. Ponadto w latach 1958–1960 była spikerką TVP, w latach 1965–1968 – jedną z prowadzących Dziennik Telewizyjny, a w latach 1977–1981 – twórczynią i kierowniczką redakcji kulturalnej w Dzienniku Telewizyjnym. W latach 1977–1980 prowadziła Festiwal Interwizji w Sopocie.

W kwietniu 1981 wytoczyła proces o zniesławienie dwóm dziennikarzom, Januszowi Ratzko i Jerzemu Pardusowi; po wieloletnim procesie w marcu 1988 wygrała w sądzie.

Jesienią 1983 powróciła do aktywności zawodowej, prowadząc autorski program Wywiady Ireny Dziedzic, który zszedł z anteny we wrześniu 1991.

W 1992 wydała książkę autobiograficzną pt. Teraz ja... 99 pytań do mistrzyni telewizyjnego wywiadu.

W latach 2002–2006 prezentowała swoje publicystyczne felietony w cotygodniowym cyklu Punkt widzenia w Programie I Polskiego Radia (w audycji: Muzyka i aktualności). Po felietonie, w którym mówiła o lustracji, ze współpracy zrezygnowano.

Po zakończeniu współpracy z Polskim Radiem w 2006 zaczęła prowadzić własny blog internetowy.

Sprawa „kłamstwa lustracyjnego”

W 2006 redakcja „Newsweeka” wymieniła Dziedzic jako jedną z dziennikarek, którym zarzucano tajną współpracę z SB w okresie PRL. 30 listopada 2010 Sąd Okręgowy Warszawa-Praga uznał ją za kłamcę lustracyjnego. W 2011 Sąd Apelacyjny w Warszawie, na jej wniosek, uchylił ten wyrok i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia. W październiku 2012 Sąd Okręgowy Warszawa-Praga uznał, że jej oświadczenie lustracyjne było zgodne z prawdą. Sprawę zakończył prawomocnie Sąd Apelacyjny w Warszawie, który 25 marca 2013 oddalił apelację IPN od wyroku I instancji.

Życie prywatne

W połowie lat 50. była związana z Janem Suzinem, z którym planowali wspólną przyszłość, ale ostatecznie ich związek rozpadł się. Była związana z dziennikarzem Heinerem Tiede i aktorem Ignacym Gogolewskim. W latach 60. była żoną dziennikarza radiowego Janusza Bałłabana, z którym się rozwiodła. Mieszkała na Saskiej Kępie w Warszawie.

Została pochowana 14 stycznia 2019 na cmentarzu leśnym w Laskach.

Filmografia

Przypisy

  1. ↑ Dziedzic Sylwia Irena, [w:] Encyklopedia PWN [dostęp 2018-12-29].
  2. ↑ Irena Dziedzic nie żyje. Dziennikarka i prezenterka telewizyjna miała 93 lata [online], kultura.gazeta.pl, 12 stycznia 2019 [dostęp 2019-01-12].
  3. 1 2 3 Aleksandra Szarłat: Prezenterki Tele PRL. Wydawnictwo Świat Książki, 2015, s. 131. ISBN 978-83-8031-299-9.
  4. ↑ Żelazna Irena. Onet.pl, 2015-06-18. [dostęp 2019-01-12].
  5. 1 2 3 Aleksandra Szarłat: Prezenterki Tele PRL. Wydawnictwo Świat Książki, 2015, s. 132–133. ISBN 978-83-8031-299-9.
  6. ↑ Aleksandra Szarłat: Prezenterki Tele PRL. Wydawnictwo Świat Książki, 2015, s. 24–25. ISBN 978-83-8031-299-9.
  7. ↑ Aleksandra Szarłat: Prezenterki Tele PRL. Wydawnictwo Świat Książki, 2015, s. 42. ISBN 978-83-8031-299-9.
  8. 1 2 Aleksandra Szarłat: Prezenterki Tele PRL. Wydawnictwo Świat Książki, 2015, s. 126. ISBN 978-83-8031-299-9.
  9. ↑ Aleksandra Szarłat: Prezenterki Tele PRL. Wydawnictwo Świat Książki, 2015, s. 124. ISBN 978-83-8031-299-9.
  10. ↑ Aleksandra Szarłat: Prezenterki Tele PRL. Wydawnictwo Świat Książki, 2015, s. 144. ISBN 978-83-8031-299-9.
  11. ↑ PAP: Sąd: Irena Dziedzic „kłamcą lustracyjnym”. wp.pl, 2010-11-30. [dostęp 2019-01-12].
  12. ↑ (PAP), Irena Dziedzic nie jest kłamcą lustracyjnym; w: „Polska. Dziennik Łódzki”, 19 X 2012, nr 245, s. 8; Sąd: znana dziennikarka nie jest kłamcą lustracyjnym. tvn24.pl, 2010-11-19. [dostęp 2012-10-19].
  13. ↑ Sąd: Irena Dziedzic nie jest kłamcą lustracyjnym. gazeta.pl, 2013-03-25. [dostęp 2019-01-12].
  14. ↑ Irena Dziedzic: Archiwa IPN. 2013. [dostęp 2016-05-02].
  15. ↑ Aleksandra Szarłat: Prezenterki Tele PRL. Wydawnictwo Świat Książki, 2015, s. 134. ISBN 978-83-8031-299-9.
  16. ↑ Aleksandra Szarłat: Prezenterki Tele PRL. Wydawnictwo Świat Książki, 2015, s. 139. ISBN 978-83-8031-299-9.
  17. ↑ Pogrzeb Ireny Dziedzic. Ikona TVP spoczęła na cmentarzu leśnym [ZDJĘCIA i WIDEO]. super express. [dostęp 2019-01-14].

Bibliografia

  • Irena Dziedzic, Teraz Ja..., Warszawa: Wyd. „Reporter”, 1992, ISBN 83-85189-30-0, OCLC 834058293.
  • (PAP), Irena Dziedzic nie jest kłamcą lustracyjnym; w: „Polska. Dziennik Łódzki”, 19 X 2012, nr 245, s. 8.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.