Interkosmos 1

Makieta satelity Interkosmos 1
Inne nazwy

DS-U3-IK s/n 1

Indeks COSPAR

1969-088A

Indeks NORAD

S04128

Zaangażowani

ZSRR, NRD, Czechosłowacja

Rakieta nośna

Kosmos 11K63

Miejsce startu

Kapustin Jar, ZSRR

Orbita (docelowa, początkowa)
Perygeum

260 km

Apogeum

640 km

Okres obiegu

93,3 min

Nachylenie

48,4°

Czas trwania
Początek misji

14 października 1969 13:19:53 UTC

Koniec misji

30 października 1969

Powrót do atmosfery

2 stycznia 1970

Wymiary
Masa całkowita

320 kg

Interkosmos 1 – pierwszy sztuczny satelita Ziemi, inaugurujący serię tzw. sputników słonecznych, wprowadzony na orbitę w ramach programu Interkosmos. Większość satelitów serii Interkosmos miała masę około 320 kg, tylko Interkosmos 6 miał prawdopodobnie masę około 5500 kg.

Był to program satelitów naukowo-badawczych wysyłanych w przestrzeń kosmiczną przez państwa socjalistyczne w ramach współpracy w dziedzinie badań i wykorzystania przestrzeni kosmicznej dla celów pokojowych w ramach organizacji INTERKOSMOS. Rakiety, wyrzutnie i satelity dostarczane były przez Związek Radziecki, natomiast aparatura badawcza częściowo budowana była w pozostałych państwach socjalistycznych. Również specjaliści państw socjalistycznych uczestniczyli przy montażu urządzeń na pokładzie satelity, przygotowaniach do startu i kierowaniu lotem satelity.

Misja

Satelita był przeznaczony do badań nadfioletowego i rentgenowskiego promieniowania Słońca i wpływu tych promieniowań na najwyższe warstwy atmosfery Ziemi. Ubocznym punktem programu badań podczas tego eksperymentu było przeprowadzenie pomiarów gęstości i zapylenia atmosfery na wysokości 60-120 km nad powierzchnią Ziemi. Aparatura pomiarowa została zbudowana w ZSRR, NRD i Czechosłowacji. Specjaliści z tych krajów uczestniczyli przy montażu i badaniach urządzeń na satelicie, przy przygotowaniach do startu i w grupie kierującej lotem satelity.

Przebieg misji

Start nastąpił 14 października 1969 roku z kosmodromu Kapustin Jar. Perygeum orbity satelity znajdowało się na wysokości 260 km, apogeum 640 km, czas trwania jednego okrążenia to 93,3 minuty, a nachylenie płaszczyzny orbity 48,4 stopnia. Obserwacje satelitarne były uzupełnione skoordynowanym w ramach Interkosmosu programem badawczym, realizowanym przez stacje naziemne w Bułgarii, Czechosłowacji, na Węgrzech, NRD, Polsce, Rumunii i ZSRR. Polski wkład do tego eksperymentu stanowiły: obserwacja satelity i odbiór z niego sygnałów radiowych. Aparatura satelity działała do 30 października 1969 roku, a satelita istniał do 2 stycznia 1970 roku.

Przypisy

  1. 1 2 Jonathan McDowell: Launchlog. [w:] Jonathan's Space Home Page [on-line]. [dostęp 2014-11-07]. (ang.).
  2. 1 2 Antonín Vítek: 1969-088A – Interkosmos 1. [w:] Space40 [on-line]. 2004. [dostęp 2014-11-07]. (cz.).
  3. 1 2 Andrzej Marks: Polak w kosmosie. Warszawa: Książka i Wiedza, 1978, s. 100-102.
  4. 1 2 3 Edmund Staniewski, Ryszard Pawlikowski: 15 lat podboju kosmosu 1957-1972. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1974, s. 160.
  5. ↑ Emil Bil, Jerzy Rakowski: Polak melduje z Kosmosu. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1978, s. 176-177.
  6. ↑ Praca zbiorowa: Kosmonautyka. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1971, s. 97.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.