Infibulacja (z łac. in „w” i fibula) – rytualne usunięcie zewnętrznych żeńskich narządów płciowych oraz zaszycie sromu, które jest praktykowane głównie w północno-wschodniej Afryce, w szczególności w Dżibuti, Erytrei, Etiopii, Somalii i Sudanie. Zazwyczaj wykonywane bez zasad zachowania aseptyki, bez znieczulenia i na osobie przed osiągnięciem okresu dojrzewania. Celem jest odebranie kobiecie możliwości doznawania przyjemności seksualnych i zapewnienie jej wierności wobec męża.

Światowa Organizacja Zdrowia określa tę procedurę jako okaleczanie żeńskich narządów płciowych typu III. Infibulacja może również oznaczać zszycie napletka u mężczyzny.

Żeńska

Infibulacja żeńska, znana jako FGM typu III oraz w krajach, w których jest praktykowana jako obrzezanie faraoniczne, polega na usunięciu wewnętrznych i zewnętrznych warg oraz zszyciu sromu. Zazwyczaj towarzyszy temu usunięcie żołędzi łechtaczki.

Po zabiegu pozostaje gładka warstwa skóry pokrywająca pochwę i resztę rejonu łonowego. Poprzez włożenie gałęzi lub podobnego przedmiotu przed zagojeniem się rany, zostaje utworzony mały otwór służący do przepuszczenia moczu i krwi menstruacyjnej. Nogi są wiązane ze sobą na okres od dwóch do czterech tygodni, aby umożliwić gojenie.

Rozerwanie blizny po operacji następuje podczas pierwszego stosunku seksualnego (w Sudanie niepowodzenie rozerwania źle świadczy o potencji mężczyzny) lub jeśli nie jest to możliwe, przed pierwszym stosunkiem dokonuje się rozcięcia tkanki przy pomocy małego noża. Czasem dochodzi do zapłodnienia mimo zachowania ciągłości blizny i wówczas jest ona przecinana chirurgicznie, by umożliwić poród, lub dokonuje się nacięcia krocza, które zwykle nie byłoby potrzebne. Notowano przypadki takiego przerośnięcia blizny keloidem, że dochodziło do złamania ostrza skalpela.

Konwencja o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej w art. 38 zobowiązuje strony do zakazu infibulacji i podobnych zabiegów oraz nakłaniania bądź zmuszania do nich.

Potencjalne zagrożenia

Infibulacja może czasem prowadzić do problemów, takich jak poważne zakażenie rany, krwotok, trudności z miesiączkowaniem, infekcje układu moczowego. Podnosi się również kwestię traumatyzacji psychicznej przez taką operację oraz wywoływania depresji u dziewcząt w okresie adolescencji, które przeszły wcześniej taką operację.

Ścisła infibulacja może stanowić zagrożenie dla matki i płodu, jeśli ciąża nie jest prowadzona przez doświadczonego operatora, może także prowadzić do nieuzasadnionego cięcia cesarskiego.

Męska

Historycznie infibulacja oznaczała również zszycie napletka u mężczyzny (tzw. męska infibulacja). Dokonywano tego na niewolnikach w starożytnym Rzymie, by zapewnić, że nie będą się oni angażowali w stosunki seksualne, jak również u ochotników w niektórych kulturach. Był to zabieg mający uniemożliwić stosunek seksualny, ale nie masturbację.

Infibulacja w prawie polskim

Dokonanie zabiegu infibulacji jest przestępstwem w prawie polskim. Na mocy art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 13 stycznia 2023 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw  która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2023 r. (Dz. U. poz. 289 z późn. zm.). Odpowiedzialności karnej zagrożonej karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.od lat 3 do 20. podlega każdy, kto powoduje ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci wycięcia, infibulacji lub innego trwałego i istotnego okaleczenia żeńskiego narządu płciowego. Przestępstwo to zatem stanowi zbrodnię, a zatem może być popełnione tylko umyślnie zarówno w zamiarze bezpośrednim jak też ewentualnym. Wskazaną sprawę  rozpozna sąd okręgowy w składzie 1 sędziego i 2 ławników.

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 P. Collinet i inni, Management of female genital mutilation in Djibouti: the Peltier General hospital experience, „Acta Obstetricia Et Gynecologica Scandinavica”, 81 (11), 2002, s. 1074–1077, DOI: 10.1034/j.1600-0412.2002.811113.x, ISSN 0001-6349, PMID: 12421177 [dostęp 2019-11-08].
  2. ↑ P. Stanley Yoder i inni, Numbers of women circumcised in Africa: the production of a total [online], WHO, marzec 2008 [dostęp 2019-11-08].
  3. ↑ Classification of female genital mutilation [online], WHO [dostęp 2019-11-09].
  4. ↑ Asma El Dareer, Woman, why do you weep? : circumcision and its consequences, London: Zed Press, 1982, s. 1-2, ISBN 0-86232-098-4, OCLC 9572657 [dostęp 2019-11-08].
  5. ↑ Ellen. Gruenbaum, The female circumcision controversy : an anthropological perspective, Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 2001, s. 43–45, ISBN 0-8122-3573-8, OCLC 44131793 [dostęp 2019-11-08].
  6. ↑ Jasmine Abdulcadir i inni, Care of women with female genital mutilation/cutting, „Swiss Medical Weekly”, 140, 2011, w13137, DOI: 10.4414/smw.2010.13137, ISSN 1424-3997, PMID: 21213149 [dostęp 2019-11-08].
  7. ↑ Comfort Momoh, Female Genital Mutilation, Radcliffe Publishing, 2005, s. 7, ISBN 978-1-85775-693-7 [dostęp 2019-11-08] (ang.).
  8. 1 2 3 Hanny Lightfoot-Klein, The Sexual Experience and Marital Adjustment of Genitally Circumcised and Infibulated Females In The Sudan, „Journal of Sex Research”, 26 (3), 1989, s. 375, DOI: 10.1080/00224498909551521, JSTOR: 3812643.
  9. 1 2 3 Pieters G., Lowenfels AB. Infibulation in the horn of Africa.. „New York state journal of medicine”. 5 (77), s. 729–31, kwiecień 1977. PMID: 265433.
  10. ↑ Female genital mutilation, „Australian Nursing Journal”, 5 (5), 1997, s. 18-18.
  11. ↑ Armando R. Favazza, Bodies Under Siege: Self-mutilation and Body Modification in Culture and Psychiatry, JHU Press, 9 maja 1996, s. 190–191, ISBN 978-0-8018-5300-5 [dostęp 2019-11-08] (ang.).
  12. ↑ Ustawa z dnia 13 stycznia 2023 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2023, poz. 289) [online].

Linki zewnętrzne

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.