Ignacy Tadeuszczak (ur. 22 lutego 1900 w Poznaniu, zm. 4 marca 1975 tamże) – żołnierz armii niemieckiej, Wojsk Wielkopolskich, podoficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się w rodzinie Jana i Michaliny ze Skulskich. Absolwent szkoły powszechnej i kursów elektromonterskich. W 1917 powołany do armii niemieckiej i w jej szeregach walczył na frontach I wojny światowej.

W 1919 wstąpił do 3 pułku Strzelców Wielkopolskich i w jego składzie walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W sierpniu 1920 jako goniec d-cy pułku, został wysłany z ważnym meldunkiem do II baonu 57 pp Wlkp. Ostrzeliwany, bronił się dzielnie, a kiedy zabito pod nim konia, pieszo dotarł do baonu. Za czyn ten odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.

Po wojnie zdemobilizowany. Pracował w różnych zawodach, często pozostawał bez pracy.

W 1939 powtórnie zmobilizowany. W kampanii wrześniowej walczył w oddziałach Armii „Poznań”.

Po wojnie pracował w Studium Wojskowym Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Poznaniu. Zmarł w Poznaniu, pochowany na cmentarzu Górczyńskim.

Był żonaty z Marią z Owczarczaków; córki: Bożena i Wanda.

Ordery i odznaczenia

• Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (nr 4631)
• Krzyż Walecznych (trzykrotnie)
• Złoty Krzyż Zasługi

Przypisy

Bibliografia

• Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991. ISBN 83-900510-0-1.
• Leon Karczewski: Zarys historii wojennej 57-go pułku Piechoty Wielkopolskiej. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1928, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.