Ignacy Bazarnik (ur. 26 lipca 1893 w Gwoźdźcu k. Krzeszowic (wówczas pow. chrzanowski), zm. wiosną 1940 w Katyniu) – polski legionista, uczestnik I wojny światowej i wojny polsko-bolszewickiej, major intendent z wyższymi studiami wojskowymi Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Urodził się w rodzinie Jana i Katarzyny z Łaganów. Ukończył Gimnazjum św. Anny w Krakowie. W 1913 rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po wybuchu I wojny światowej został wcielony do armii austro-węgierskiej, ale po krótkim czasie został zwolniony. We wrześniu 1914 został żołnierzem VI baonu I Brygady Legionów Polskich. W 1916 dostał się do niewoli rosyjskiej, z której powrócił 21 listopada 1918. Walczył w wojnie z Ukraińcami i w wojnie polsko-bolszewickiej.

W okresie międzywojennym pełnił służbę w Wojsku Polskim, od 1921 jako szef intendentury w 20 Dywizji Piechoty, a później w Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu, Szefostwie Intendentury DOK IX w Brześciu nad Bugiem, 9 Okręgowym Szefostwie Intendentury w Brześciu i Nr V w Krakowie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 324. lokatą w korpusie oficerów administracji, dział gospodarczy. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. 3 listopada 1926 został przeniesiony służbowo z 9 Oddziału Służby Intendentury do Wyższej Szkoły Intendentury w Warszawie, w charakterze słuchacza kursu normalnego 1926/28. Z dniem 1 października 1928, po ukończeniu kursu, został oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr V w celu odbycia praktyki intendenckiej. Z dniem 16 stycznia 1930 został przeniesiony do korpusu oficerów intendentów z pozostawieniem na zajmowanym stanowisku. W marcu 1931 został przeniesiony z kadry 4 batalionu administracyjnego do Filii Wojskowego Zakładu Zaopatrzenia Intendenckiego w Łodzi. Od 1932 pełnił służbę w Szefostwie Intendentury Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 8. lokatą w korpusie oficerów intendentów. W marcu 1939 zajmował stanowisko szefa Wydziału Pieniężnego w Szefostwie Intendentury OK IV.

W kampanii polskiej 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Był jeńcem w obozie w Kozielsku. Został zamordowany wiosną 1940 w lesie katyńskim.

Ignacy Bazarnik był żonaty Wandą z Poźniaków, z którą miał córkę Zofię i syna Zbigniewa.

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień podpułkownika. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia

• Złoty Krzyż Zasługi - 10 listopada 1938 roku „za zasługi w służbie wojskowej”
• Medal Niepodległości

Przypisy

Bibliografia

• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
• Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
• Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
• Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
• Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
• Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
• Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
• Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935-1939. Wyd. 2 poszerzone. Warszawa: Wydawnictwo Tetragon Sp. z o.o., 2021. ISBN 978-83-66687-09-7.
• MarekM. Tarczyński MarekM. i inni, Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego w Katyniu, Warszawa: Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2000, ISBN 83-905590-7-2 [dostęp 2016-04-20] [zarchiwizowane z adresu 2012-12-01] .