IRB Sevens World Series (2003/2004) – piąta edycja IRB Sevens World Series, organizowanej przez IRB corocznej serii turniejów dla męskich reprezentacji narodowych w rugby 7. Składała się z ośmiu turniejów rozegranych pomiędzy grudniem 2003 a czerwcem 2004 roku, w których startowało szesnaście bądź dwadzieścia cztery zespoły. Cztery zespoły zwyciężały poszczególne zawody – triumfatorzy cyklu, Nowozelandczycy, okazali się najlepsi w dwóch z nich; Anglicy, którzy uplasowali się ostatecznie na drugiej pozycji, wygrali trzy turnieje; jeden, po raz pierwszy w historii, rozstrzygnęli na swą korzyść Argentyńczycy, co pomogło im w zdobyciu trzeciego miejsca w klasyfikacji generalnej; reprezentanci RPA, którzy wygrali dwa turnieje, zostali pozbawieni zwycięstwa w jednym z nich.

Informacje ogólne

W porównaniu do poprzedniego sezonu zmieniła się liczba i gospodarze poszczególnych zawodów. Welsh Rugby Union oznajmił, iż nie będzie się ubiegał o odnowienie kontraktu, w gronie zainteresowanych była natomiast Kanada. Z jedenastu ubiegłosezonowych turniejów wypadło pięć – w Australii, Chile, Chinach, Malezji i Walii – po raz pierwszy pojawiły się natomiast zawody w USA, cykl powrócił też do Francji, a wszystkie umowy zostały podpisane na trzy lata. Ostatecznie zatem odbyło się osiem turniejów.

Po raz pierwszy w historii cyklu cztery rozpoczynające sezon turnieje miały czterech różnych triumfatorów – kolejno zwyciężały bowiem RPA, Anglia, Nowa Zelandia i, po raz pierwszy, Argentyna. Nowozelandczycy utrzymywali jednak przewagę nad resztą stawki, bowiem prócz jednego zwycięstwa byli obecni także w pozostałych trzech finałach pierwszej połowy sezonu. Trzecia z rzędu wygrana Anglików w Hongkongu zmniejszyła ich stratę do czterech punktów, tydzień później na drugim miejscu w klasyfikacji dołączyli do nich Południowoafrykańczycy po wymagającym dwóch dogrywek zwycięstwie w Singapurze, a w obu tych finałach wzięli udział Argentyńczycy, toteż przed europejską częścią cyklu, wartą czterdzieści punktów, prócz Nowozelandczyków w walce o zwycięstwo utrzymywali się reprezentanci Anglii, RPA i Argentyny. Liderzy cyklu pokonali jednak Anglików we Bordeaux, więc gospodarze ostatniego turnieju mieli jeszcze szansę na wyprzedzenie Nowozelandczyków w klasyfikacji generalnej, jednak musieliby wygrać te zawody i liczyć, by ich rywale zajęli w nich maksymalnie piątą lokatę. Obrońcy tytułu zapewnili sobie końcowy triumf ćwierćfinałowym zwycięstwem nad Szkocją, ulegli jednak w finale Anglikom, którzy uplasowali się ostatecznie na drugiej pozycji ze stratą sześciu punktów. Trzecie miejsce zajęła Argentyna, bowiem reprezentacja RPA została ukarana karą finansową i utratą punktów z dwóch pierwszych turniejów z powodu wystawienia do meczowego składu nieuprawnionego gracza Tonderaia Chavhangi. Najwięcej punktów w sezonie zdobył Anglik Ben Gollings (394), w klasyfikacji przyłożeń ex aequo triumfował jego rodak Rob Thirlby wraz z reprezentantem RPA Fabianem Juriesem.

Transmisje telewizyjne osiągnęły łącznie liczbę 364 godzin, potencjalnie docierając do 129 milionów gospodarstw domowych w 128 terytoriach, co oznaczało wzrost z poprzednim sezonem odpowiednio o 29%, 175% i 58%.

Kalendarz

System rozgrywek

W poszczególnych turniejach brało udział szesnaście zespołów, z wyjątkiem Hong Kong Sevens, skupiającego dwadzieścia cztery drużyny, a każda z nich mogła liczyć maksymalnie dwunastu graczy.

W fazie grupowej spotkania toczone były bez ewentualnej dogrywki, za zwycięstwo, remis i porażkę przysługiwały odpowiednio trzy, dwa i jeden punkt, brak punktów natomiast za nieprzystąpienie do meczu. W przypadku turnieju w Hongkongu po zakończeniu fazy grupowej ustalany był ranking – pierwsze osiem zespołów awansowały do ćwierćfinałów, kolejna ósemka do turnieju Plate, a pozostałe do Bowl. W pozostałych turniejach czołowa dwójka z każdej grupy awansowała do ćwierćfinałów, pozostałe zaś walczyły o Bowl. W przypadku tej samej liczby punktów ich lokaty były ustalane kolejno na podstawie:

1. wyniku meczu pomiędzy zainteresowanymi drużynami;
2. lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych;
3. lepszego bilansu przyłożeń zdobytych i straconych;
4. większej liczby zdobytych punktów;
5. większej liczby zdobytych przyłożeń;
6. rzutu monetą.

W przypadku remisu w fazie pucharowej organizowana była dogrywka składająca się z dwóch pięciominutowych części, z uwzględnieniem reguły nagłej śmierci. Jedynie mecze finałowe składały się z dwóch dziesięciominutowych części, w pozostałych zaś spotkaniach połowa meczu obejmowała siedem minut.

Punkty liczone do klasyfikacji generalnej przyznawane były zespołom walczącym o Cup, finalistom i półfinalistom Plate oraz zwycięzcy Bowl, przy czym zawody w Hongkongu były wyżej punktowane. W przypadku tej samej liczby punktów w klasyfikacji generalnej lokaty zainteresowanych drużyn były ustalane kolejno na podstawie:

1. lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych;
2. większej liczby zdobytych przyłożeń;
3. drużyny są klasyfikowane ex aequo.

Turnieje

Klasyfikacja generalna

Zespół z RPA został pozbawiony punktów z dwóch pierwszych turniejów z powodu wystawienia do meczowego składu nieuprawnionego gracza.

Przypisy

Bibliografia

• Series Standings. irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2015-08-09]. (ang.).
• Overall Standings 2003/04. irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2015-08-09]. (ang.).
• 2004 IRB Sevens Standings. rugby7.com. [dostęp 2015-08-09]. (ang.).

Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona (ang.)