II Krajowy Konkurs Awionetek – zawody lotnicze rozegrane w Polsce w dniach 29 października – 1 listopada 1928 roku w Warszawie.

Informacje ogólne

II Krajowy Konkurs Awionetek był drugim z serii konkursów samolotów lekkich polskiej konstrukcji, organizowanych w okresie międzywojennym, zapoczątkowanych przez I Krajowy Konkurs Awionetek w 1927 roku. Łączyły one elementy zawodów lotniczych ze sprawdzianami poziomu konstrukcji samolotów, skonstruowanych w Polsce. Zawody organizował Zarząd Główny Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, która także wspierała finansowo budowę kilku ze startujących konstrukcji.

W pierwszym dniu samoloty były ważone z wyposażeniem, paliwem i pilotem. Następnie miała miejsce konkurencja krótkiego startu i lądowania. Polegała ona na starcie z jak najbliższej odległości nad bramką z rozciągniętym sznurem na wysokości 5 m. Analogiczna była konkurencja lądowania, w której samolot musiał wylądować przelatując nad bramką i zatrzymać się na jak najkrótszym odcinku. Najkrótszy start - 60 m osiągnął Orkan II T. Grzmilassa

Kolejną konkurencją była próba wzniesienia się na jak największą wysokość w ciągu 30 minut. Samolot Orkan II uzyskał w tym teście wysokość 3650 m.

Próba szybkości przelotowej polegała na uzyskaniu jak najlepszego czasu 6-krotnego przelotu na trasie Warszawa – Piaseczno – Warszawa. W razie przymusowego lądowania i ponownego startu, doliczano 10 minut karnych. Największą prędkość przelotową 137 km/h, a 155 km/h na poszczególnych odcinkach, uzyskał samolot DUS-III Ptapta, o metalowej konstrukcji.

Ostatnią konkurencją była próba szybkości demontażu i montażu samolotu. Po zdemontowaniu skrzydeł należało przeprowadzić samolot przez bramkę o szerokości 3 m i wysokości 3,5 m, po czym ponownie w szybkim czasie zamontować skrzydła i odbywać lot.

Wyniki

MiejsceSamolotPilot (załoga)Liczba
miejsc		Numer
rej.		Numer
startowy		Konstruktor
1.DKD-IVJózef Bargiel i Karolina Iwaszkiewiczówna2-15Stanisław Działowski
2.Orkan IIpor. pil. Tadeusz Grzmilas1-19Tadeusz Grzmilas
3.DKD-IIIStanisław Działowski1P-PAWDStanisław Działowski
4.PS-1Olimpiusz Nartowski2-Stanisław Prauss
5.DKD-IVbispor. pil. Karczmarczyk i Mieczysław Działowski2-Stanisław Działowski
6.PWS-4Franciszek Rutkowski1-11PWS (August Bobek-Zdaniewski)
7.JD-2 (nr SL-6)James Worledge2P-PSLAJerzy Drzewiecki
8.DUS-III PtaptaAntoni Mroczkowski2-1Jerzy Dąbrowski, Antoni Uszacki
9.WZ-XI KogutekZbigniew Babiński1-Władysław Zalewski
10.Skraba ST-3Łopaczyński2-Bolesław Skraba
11.Moryson Ostrovia IStanisław Czyżewski2-6Władysław Kozłowski / Józef Morrison
12.WR-1S. Tondys2P-PSL8Stanisław Wigura i Stanisław Rogalski

Nie ukończyły konkursu:

Z powodu awarii silnika i przymusowego lądowania pod Sochaczewem, na otwarcie konkursu spóźnił się samolot MN-3 konstrukcji Józefa Medweckiego (pilot Szulczewski) i nie wziął udział w konkursie. Z podobnych przyczyn nie wziął udziału samolot O-2 konstrukcji Michała Offierskiego, lecący z Poznania. Podczas lotu na konkurs również oba samoloty DKD-IV doznały uszkodzeń, lecz zdołano je pośpiesznie naprawić dzięki pomocy pracowników linii lotniczych Aerolot.

Zawody były sukcesem amatorskich konstrukcji braci Stanisława i Mieczysława Działowskich, którzy za pierwsze miejsce otrzymali nagrodę 10 000 zł, a za III - 3000 zł. Za 4. miejsce przyznano 2000 zł (samolot PS-1 S. Praussa). Nagrodę Ministra Komunikacji 1000 zł otrzymał samolot RWD-1, mimo nieukończenia konkursu, za najbardziej oryginalną konstrukcję Nagrodę Ministra Komunikacji za najkrótsze lądowanie 70 m uzyskał samolot Skraba ST-3. Samolot Orkan II zdobył nagrodę ufundowaną przez miasto Poznań.

Przypisy

  1. 1 2 A. Glass, op. cit., s. 105.
  2. 1 2 3 4 Mieczysław Działowski jr, SPOD ZNAKU IKARA. [dostęp 2010-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-07-11)].
  3. 1 2 3 J. Cynk, op. cit. s. 627.
  4. ↑ J. Cynk, op. cit. s. 628.
  5. 1 2 A. Glass, op. cit., s. 98-99.
  6. ↑ A. Glass, op. cit., s. 104.
  7. 1 2 3 Według J. Cynk, op. cit. s. 604 i 607; Zbigniew Luranc: DKD-IV, w: Modelarz, nr 10/1989, s. 14, oraz M. Działowski jr, SPOD ZNAKU IKARA (A. Glass, op. cit., s. 96 i 99 podaje odwrotnie miejsca 3 i 5).
  8. 1 2 J. Cynk, op. cit., s. 487; A. Glass, op. cit., s. 285.
  9. ↑ A. Glass, op. cit., s. 180.
  10. ↑ A. Glass, op. cit., s. 282.
  11. ↑ A. Glass, op. cit., s. 165.
  12. ↑ A. Glass, op. cit., s. 124.
  13. 1 2 A. Glass, op. cit., s. 103; J. Cynk, op. cit., s. 620-624.
  14. ↑ A. Glass, op. cit., s. 284.
  15. ↑ A. Glass, op. cit., s. 286 i J. Cynk, op. cit., s. 488 (źródła te podają prawdopodobnie błędnie jako pilota RWD-1 Z. Babińskiego, który według informacji w A. Glass, s. 105 i J. Cynk s. 615, pilotował w konkursie WZ-XI Kogutek)
  16. ↑ A. Glass, op. cit., s. 137.
  17. ↑ A. Glass, op. cit., s. 140.
  18. ↑ J. Cynk, op. cit., s. 488.
  19. ↑ J. Cynk, op. cit., s. 117; A. Glass, op. cit., s. 125.

Bibliografia

  • Andrzej Glass, Polskie konstrukcje lotnicze 1893-1939, WKiŁ, Warszawa, 1976.
  • Jerzy B Cynk, Polish Aircraft 1893-1939, London: Putnam, 1971, ISBN 0-370-00085-4, OCLC 241671 (ang.).
  • Mieczysław Działowski jr, SPOD ZNAKU IKARA. slowo.ovh.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-07-11)]. [dostęp 13-7-2010].
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.