Hugon Karol Almstaedt
Puchacz
kapitan
Data i miejsce urodzenia

6 maja 1893
Sosnowiec

Data i miejsce śmierci

15 kwietnia 1958
Wrocław

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

1 pułk piechoty
73 pułk piechoty

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
(pod Kozinkiem)
II wojna światowa

Odznaczenia

Hugon Karol Almstaedt ps „Puchacz” (ur. 6 maja 1893 w Sosnowcu, zm. 15 kwietnia 1958 we Wrocławiu) – żołnierz Legionów Polskich, kapitan piechoty rezerwy Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, Prezes Zarządu Okręgu Sosnowiec Związku Legionistów Polskich w 1936 roku.

Życiorys

Urodził się w Sosnowcu w rodzinie Wilhelma i Agnieszki z Ciężkich. Ukończył Szkołę Realną w Sosnowcu. W 1910 podjął pracę w administracji państwowej. Od 1912 należał do Związku Strzeleckiego, a w 1914 wstąpił do 1 kompanii kadrowej. W Legionach Polskich walczył w szeregach 1 pułku piechoty. W tym czasie awansował na stopień sierżanta. W 1917 internowany w Szczypiornie, a od jesieni 1918 członek Polskiej Organizacji Wojskowej w Sosnowcu. W styczniu 1919 objął stanowisko dowódcy kompanii milicji ludowej w Zagłębiu Dąbrowskim. W 1930 mianowany na stopień podporucznika. W 1936 sprawował funkcję zastępcy komisarza miasta Sosnowca, następnie pełnił funkcję prezydenta miasta. Jego staraniem powstał stadion miejskiego komitetu WF i PW. Był prezesem Zarządu Okręgu Sosnowiec Związku Legionistów Polskich i Koła Miejscowego BBWR w Sosnowcu. Był wśród założycieli Obozu Zjednoczenia Narodowego. Jego podpis figuruje pod „aktem erekcyjnym” OZN. Był jednym z założycieli „Towarzystwa Domu Społecznego Pracy dla Państwa w Sosnowcu”. W kampanii wrześniowej walczył w składzie 73 pułku piechoty. Po 1945 przeprowadził się do Wrocławia, gdzie pracował jako urzędnik.

Zmarł 15 kwietnia 1958 we Wrocławiu.

Żonaty z Anną Swobodą, miał córkę Zofię.

Odznaczenia

Uwagi

  1. ↑ Hugon Almstaedt w bitwie pod Kozinkiem, działając pod ostrzałem nieprzyjaciela, pomimo odniesionej rany, nawiązał łączność telefoniczną pomiędzy dowództwem batalionu i pułku. W ten sposób przyczynił się do poprawy sytuacji bojowej walczących oddziałów polskich.

Przypisy

  1. ↑ Stefan Pomarański, W awangardzie - ze wspomnień piłsudczyka, Warszawa 1934, s. 109.
  2. ↑ Lista imienna Pierwszej Kompanii Kadrowej (stan 6 VIII 1914 r.) [online], jpilsudski.org [dostęp 2020-05-08] (pol.).
  3. ↑ Stefan Pomarański, Z historycznych dni lipca i sierpnia 1914 r., Warszawa 1936, s. 60.
  4. ↑ Związek Legionistów Polskich: 1936-1938 r.: sprawozdanie Zarządu Głównego Związku Legionistów Polskich, Warszawa 1938, s. 81.
  5. 1 2 3 4 5 Polak (red.) 1993 ↓, s. 13.
  6. ↑ „Polska Zbrojna” (R.17, nr 215), 6 sierpnia 1938, s. 3.
  7. ↑ „ABC” (R.11, nr 140), 13 maja 1936, s. 5.
  8. ↑ Z przeszłości Zagłębia Dąbrowskiego i okolicy : szkice monograficzne., Sosnowiec 1932, s. 282.
  9. ↑ „Expres Zagłębia” (R.9, nr 311), 12 listopada 1934, s. 3.
  10. ↑ Związek Legionistów Polskich : 1936-1938 r. : sprawozdanie Komendy Naczelnej Związku Legionistów Polskich, 14. Walny Zjazd Delegatów, Warszawa 1938, s. 138.
  11. ↑ „Expres Zagłębia” (R.8, nr 114), 26 kwietnia 1933, s. 4.
  12. ↑ „Gazeta Polska” (R.9, nr 63), 4 marca 1937, s. 6.
  13. ↑ „Monitor Polski” (R. 17, nr 164), 20 lipca 1934, s. 4.
  14. ↑ Zarys historji wojennej 1-go Pułku Piechoty Legjonów, Warszawa 1931, s. 103.
  15. ↑ na podstawie fotografii

Bibliografia

  • Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/2. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1993. ISBN 83-900510-0-1.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.