Honorata Sladky
Honorata Rojanowa
Nora
porucznik
Data i miejsce urodzenia

10 stycznia 1889
Będzin

Data i miejsce śmierci

23 września 1957
Wielka Brytania

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne

Formacja

Legiony Polskie
PWSK

Stanowiska

komendantka batalionu

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
II wojna światowa

Odznaczenia

Honorata Sladky, ps. „Nora”, powszechnie Sladky-Rojanowa lub Rojanowa (ur. 10 stycznia 1889 w Będzinie, zm. 23 września 1957 w Wielkiej Brytanii) – polska działaczka niepodległościowa i społeczna, nauczycielka, porucznik PWSK.

Życiorys

Urodziła się 10 stycznia 1889 w Będzinie jako córka Jana

Po wybuchu I wojny światowej wstąpiła do Legionów Polskich i służyła jako kurierka I Brygady. Zajmowała się też organizacją wyżywienia, a jej mężem był wtedy por. Jerzy Sladky ps. „Rojan”.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w Wojsku Polskim była instruktorką oświatową 1 Dywizji Piechoty Legionów. Sprawowała stanowisko szkoły zawodowej w Równem. Pełniąc funkcję p.o. dyrektorki szkoły zawodowej żeńskiej ZPOK w Równem w 1933 została powołana do składu Okręgowej Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli przy Kuratorium Okręgu Szkolnego Łuckiego. Dyrektorką Państwowej Szkoły Zawodowej Żeńskiej pozostawała do końca lat 30. W Równem udzielała się też w Rodzinie Wojskowej. Należała do Związku Pracy Obywatelskiej Kobiet. W wyborach parlamentarnych w listopadzie 1938 zostały wybrana zastępcą senatora V kadencji z Łucka. Działała w Obozie Zjednoczenia Narodowego i 19 lutego 1939 została wybrana do rady okręgowej OZN w Łucku. Członek Zarządu Okręgu Równe Związku Legionistów Polskich w 1936 roku.

Podczas II wojny światowej był więziona przez władze sowieckie. Po odzyskaniu wolności służyła w Pomocniczej Wojskowej Służby Kobiet. Jako ochotniczka była zastępczynią komendantki PWSK w Teheranie, Władysławy Piechowskiej, a po jej zwolnieniu 26 maja 1942 zastąpiła ją na stanowisku. W PWSK została mianowana na stopień porucznika.

Po wojnie przebywała na emigracji w Wielkiej Brytanii. Należała do Koła Kobiet Żołnierzy PSZ. Zmarła 23 września 1957 i została pochowana na cmentarzu we Wrexham w Walii.

Odznaczenia

Uwagi

  1. ↑ Niekiedy była też przedstawiana jako „Sladki”, „Sladki Rojanowa”, „Rojan Śladkowa”, zob. Honorata (Nora) Sladki Rojanowa (Rojan Śladkowa). wbh.wp.mil.pl. [dostęp 2022-06-17]. Honorata Rojanowa-Sladky. niezwyciezeni1918-2018.pl. [dostęp 2022-06-17].

Przypisy

  1. ↑ Honorata (Nora) Sladki Rojanowa (Rojan Śladkowa). wbh.wp.mil.pl. [dostęp 2022-06-17].
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Karolina Grodziska: Polskie groby na cmentarzach północnej Walii. Kraków: Polska Akademia Umiejętności, 2004, s. 124. ISBN 83-88857-87-8.
  3. ↑ Roman Starzyński: Cztery lata wojny w służbie Komendanta. Przeżycia wojenne 1914-1918. Warszawa: Instytut Józefa Piłsudskiego, 1937, s. 88.
  4. ↑ Jerzy Śmigielski. Wspomnienia komisarza Polskiej Organizacji Narodowej na powiat stopnicki i komendanta Placu w Częstochowie i w Sosnowcu w 1914. „Niepodległość”. Tom XVIII, s. 290, 1938.
  5. ↑ Komisje Dyscyplianrne. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego Rzeczypospolitej Polskiej.”, s. 537, 10 października 1933.
  6. ↑ Nekrolog. „Wołyń”. Nr 49, s. 3, 2 grudnia 1934.
  7. ↑ Jak pracuje Z.P.O.K. w Równem. „Wołyń”. Nr 35, s. 5, 19 czerwca 1938.
  8. ↑ Senatorowie wołyńscy. „Wołyń”. Nr 47, s. 1, 20 listopada 1938.
  9. ↑ Rodzina wojskowa w Równem. „Wołyń”. Nr 19, s. 3, 28 kwietnia 1934.
  10. ↑ Walny Zjazd Z.P.O.K.. „Prosta Droga”. Nr 6, s. 3, 7 lutego 1935.
  11. ↑ Wybory do Senatu odbyły się w niedzielę. „Warszawski Dziennik Narodowy”. Nr 313B, s. 2, 14 listopada 1938.
  12. ↑ O.Z.N. na Wołyniu. „Wołyń”. Nr 9, s. 2, 26 lutego 1939.
  13. ↑ Związek Legionistów Polskich: 1936-1938 r.: sprawozdanie Zarządu Głównego Związku Legionistów Polskich, Warszawa 1938, s. 80.
  14. ↑ Anna Eliza Markert: Polsce wierna: Władysława Piechowska 1900-1987. Żołnierz i twórczyni kobiecych organizacji wojskowych. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1993, s. 119.
  15. ↑ Anna Bobińska: Pomocnicza Wojskowa Służba Kobiet 2 Korpusu 1941-1945. Warszawa: Krupski i S-ka, 1999, s. 59, 63.
  16. ↑ M.P. z 1931 r. nr 156, poz. 227.
  17. ↑ Notatnik. „Wołyń”. Nr 17, s. 2, 23 kwietnia 1939.
  18. ↑ Notatnik. „Wołyń”. Nr 3, s. 2, 19 stycznia 1936.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.