Hipolit Falkowski
generał brygady
Data i miejsce urodzenia

13 sierpnia 1779
Kamieniec Podolski

Data i miejsce śmierci

14 sierpnia 1821
Warszawa

Przebieg służby
Lata służby

1794–1820

Siły zbrojne

Armia Królestwa Polskiego

Jednostki

Legia Nadwiślańska

Główne wojny i bitwy

insurekcja kościuszkowska,
wojny napoleońskie

Odznaczenia

Hipolit Falkowski herbu Rawicz lub herbem Doliwa (ur. 13 sierpnia 1779 w Kamieńcu Podolskim, zm. 14 sierpnia 1821 w Warszawie) – polski dowódca wojskowy, generał brygady armii Księstwa Warszawskiego.

Życiorys

W 1790 zakupiono dla niego rangę sierżanta i oddano do szkoły wojskowej. Od 1794 służył jako podporucznik w wojsku koronnym i walczył w Powstaniu kościuszkowskim. Po jego upadku przedostał się do Włoch. W maju 1797 przyjęty na kapitana w 114 pułku piechoty francuskiej. Jego powinowaty Wincenty Aksamitowski przeciągnął go do formowanej przez siebie artylerii pieszej legii włoskich. Obaj przeszli całkowicie do służby francuskiej, używani w wywiadzie i administracji. Uczestniczył w kolejnych kampaniach. 9 października 1805 przydzielony do głównego sztabu Wielkiej Armii. Wiosną 1806 dostał krzyż kawalerski Legii Honorowej, latem wysłany był w tajnej misji do Konstantynopola, a wracając jesienią 9 listopada 1806 w Berlinie przydzielony do cesarskiej kwatery jako oficer ordynansowy w randze kapitana gwardii, zyskiwał bardzo na znaczeniu w oczach swoich i obcych, czego śladem order bawarski, nadany mu u schyłku tego roku. Nie przeszedł do armii Księstwa Warszawskiego. W stopniu majora organizował administrację Legii Nadwiślańskiej, walczył w Hiszpanii. W czasie wojny 1812 ponownie znalazł się w sztabie, wyprawiony z początkiem sierpnia do Połocka, miał pod pozorem przesłuchania jeńców zbadać sytuację, w jakiej znajdował się korpus Oudinota. 7 lipca 1812 został oficerem Legii Honorowej. Po odwrocie za Ren domagał się po 16 latach służby w szeregach francuskich odkomenderowania do Sedanu do pomocy Dąbrowskiemu, który tam reorganizował resztki wojsk polskich. W 6 maja 1814 złożył dymisję w stopniu generała brygady przechodząc do armii Królestwa Kongresowego. W drugiej dywizji objął dowództwo trzeciej brygady w 1820, ale na krótko, bo zmarł już w następnym roku następnym. Pochowany został w katakumbach obok kaplicy św. Barbary na nieistniejącym już dziś cmentarzu Świętokrzyskim.

Był członkiem loży wolnomularskiej Świątynia Równości i Jedność Słowiańska. Ożenił się ok. 1812 roku, był ojcem Juliusza pamiętnikarza i uczestnika powstania listopadowego.

Odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Rodzina, herbarz szlachty polskiej, t. IV, Warszawa 1907, s. 9
  2. ↑ Polski Słownik Biograficzny tom. 6 str.359
  3. ↑ miejsce śmierci i pochówku
  4. ↑ Ludwik Hass, Sekta farmazonii warszawskiej, Warszawa 1980, s. 580.
  5. ↑ Kawalerowie Virtuti Militari. [dostęp 2008-05-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-05-06)].
  6. 1 2 3 4 5 Tadeusz Jeziorowski: The Napoleonic Orders. Ordery Napoleońskie. Warszawa 2018, s. 147

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.