Herbert Fischer (ur. 12 października 1882 w Stuttgarcie, zm. 23 października 1939 w Berlinie) – niemiecki oficer Wehrmachtu w stopniu General der Infanterie.

Życiorys

22 marca 1901 roku dołączył, w stopniu podporucznika (Leutnant), do Grenadier-Regiment „Königin Olga” (1. Württembergisches) Nr. 119. Jako adiutant batalionu, 16 czerwca 1910 roku został awansowany do stopnia porucznika (Oberleutant). Jesienią 1912 został mianowany adiutantem pułku. Gdy wybuchła I wojna światowa wstąpił do armii tureckiej, gdzie 8 października 1914, roku został awansowany na kapitana (Hauptmann) i w takim stopniu służył całą wojnę. W jej trakcie otrzymał Żelazny Krzyż i wiele innych odznaczeń. Po wojnie przez pewien czas pracował w niemieckim Ministerstwie Obrony (Reichswehrministerium). W 1921 roku został mianowany dowódcą kompanii w 6 Pułku Piechoty. 1 stycznia 1924 roku powrócił do Reichswehrministerium gdzie, 1 lutego tegoż roku, został awansowany na majora (Major). 1 lutego 1928 roku mianowano go dowódcą 1 batalionu 17 pułku piechoty w Brunszwiku, gdzie 1 października 1929 roku został awansowany na podpułkownika (Oberstleutnant ), zaś 1 kwietnia 1930 został przeniesiony do sztabu pułku. 1 listopada tego samego roku ponownie powrócił do Reichswehrministerium. 1 kwietnia 1931 roku otrzymał stopień pułkownika (Oberst). 1 kwietnia 1933 roku został attaché wojskowym ambasady niemieckiej we Włoszech. Awans na generała majora (Generalmajor) otrzymał 1 kwietnia 1934, 1 grudnia następnego roku został generałem porucznikiem (Generalleutnant). Jesienią 1935 r. Został odwołany z Włoch i wrócił do Rzeszy. Od 6 października 1936 do 20 kwietnia 1937 dowodził 31 Dywizją Piechoty. Wkrótce potem, 31 października 1937 przeszedł na emeryturę w stopniu General der Infanterie Zmarł wkrótce po wybuchu II wojny światowej.

Przypisy