Henryk Eustachiusz Wąsala
podkomisarz
Data i miejsce urodzenia

12 maja 1899
Częstochowa

Data i miejsce śmierci

9-11 kwietnia 1940
Kalinin

Przebieg służby
Formacja

Policja Państwowa

Jednostki

4 Kompania Rezerwy Policyjnej

Stanowiska

dowódca kompanii

Odznaczenia

Henryk Eustachiusz Wąsala (ur. 12 maja 1899 w Częstochowie, zm. 9-11 kwietnia 1940 w Kalininie) – podkomisarz Policji Państwowej, żołnierz Legionów Polskich i Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się 12 maja 1899 w Częstochowie, w rodzinie Franciszka i Anny z Gaćków. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 1. kompanii I batalionu 5 Pułk Piechoty Legionów Polskich, a od 11 listopada 1918 do 6 lipca 1923 w Wojsku Polskim. 15 lutego 1924 wstąpił do Policji Państwowej. Ukończył Szkołę Oficerów PP w Warszawie. W stopniu przodownika służył w Komisariacie PP w Kielcach. 1 kwietnia 1939 został mianowany podkomisarzem PP. W tym samym roku pełnił obowiązki dowódcy 4 Kompanii Rezerwy Policyjnej w Herbach Starych.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Ostaszkowie. 8 lub kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Obwodowego Zarządu NKWD w Kalininie (obecnie Twer). Między 9 a 11 kwietnia 1940 zamordowany i pogrzebany w Miednoje. Od 2 września 2000 spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Miednoje.

Henryk Wąsala był żonaty. Miał dwie córki.

4 października 2007 Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji Władysław Stasiak mianował go pośmiertnie na stopień komisarza Policji Państwowej. Awans został ogłoszony 10 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 Księga Cmentarna Miednoje 2005 ↓, s. 978.
  2. ↑ Żołnierze Niepodległości : Wąsala Eustachy. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2021-04-23]..
  3. 1 2 3 4 Убиты в Калинине 2019 ↓, s. 276.
  4. ↑ Decyzja Nr 89 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 października 2007 nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MSWiA.
  5. ↑ M.P. z 1931 r. nr 179, poz. 260.

Bibliografia

  • Zuzanna Gajowniczek, Bernadetta Gronek, Bernard Kayzer: Miednoje. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Grzegorz Jakubowski (red.). T. 2 M–Ż. Warszawa: Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2005. ISBN 83-89474-06-9.
  • Убиты в Калинине, захоронены в Медном. Księga pamięci polskich jeńców wojennych – więźniów Ostaszkowskiego Obozu NKWD rozstrzelanych decyzją Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940 roku. Лариса Еремина (red.). T. 1: Биограммы военнопленных А–Л. Moskwa: Stowarzyszenie Memoriał, 2019. ISBN 978-5-6041921-4-6.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.