Henryk Litwin

Henryk Litwin (2014)
Data i miejsce urodzenia

13 marca 1959
Warszawa

Konsul generalny RP we Lwowie
Okres

od 10 lipca 1991
do 31 sierpnia 1994

Poprzednik

Janusz Łukaszewski

Następca

Tomasz Marek Leoniuk

Ambasador RP na Białorusi
Okres

od 2006
do 2010

Poprzednik

Tadeusz Pawlak

Następca

Leszek Szerepka

Podsekretarz stanu w MSZ
Okres

od 7 maja 2010
do 2011

Ambasador RP na Ukrainie
Okres

od 31 maja 2011
do 31 sierpnia 2016

Poprzednik

Jacek Kluczkowski

Następca

Jan Piekło

Henryk Jan Litwin (ur. 13 marca 1959 w Warszawie) – polski historyk, dyplomata, doktor habilitowany nauk humanistycznych, konsul generalny we Lwowie (1991–1994), ambasador RP na Białorusi (2007–2010), podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych (2010–2011), ambasador RP na Ukrainie (2011–2016).

Życiorys

Wykształcenie

W 1982 ukończył studia w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Podjął następnie studia doktoranckie w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk, zakończone w 1988 obroną pracy doktorskiej pt. Napływ szlachty polskiej na Ukrainę w latach 1569–1648. Habilitował się w 2014 w dziedzinie nauk humanistycznych w dyscyplinie historia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim na podstawie rozprawy zatytułowanej Chwała Północy. Rzeczpospolita w polityce zagranicznej Stolicy Apostolskiej w I połowie XVII wieku. Jego aktywność naukowa skupia się na dziejach ziem ukrainnych I Rzeczypospolitej, historii dyplomacji papieskiej w XVI i XVII wieku oraz intelektualnej genezie demokracji szlacheckiej.

Henryk Litwin posługuje się angielskim, rosyjskim, włoskim, ukraińskim i łaciną.

Praca zawodowa

Od 1988 do 1991 pracował w Instytucie Historii PAN jako adiunkt. W 1991 rozpoczął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Został kierownikiem Agencji Konsularnej RP we Lwowie, a w 1993, po jej przekształceniu w konsulat generalny, pierwszym konsulem generalnym RP we Lwowie. W latach 1994–1995 pracował w Polskim Instytucie Historii w Rzymie, pełniąc funkcję koordynatora edycji „Acta Nuntiaturae Polonae”.

W 1995 wrócił do służby dyplomatycznej. Był zastępcą dyrektora Departamentu Europa-Wschód w MSZ odpowiedzialnym za stosunki Polski z Białorusią, Ukrainą i Mołdawią. Od 1997 był kierownikiem wydziału konsularnego w stopniu radcy-ministra w Ambasadzie RP w Rzymie. W latach 2001–2005 był zastępcą ambasadora i kierownikiem wydziału politycznego Ambasady w Moskwie. Po powrocie do kraju był naczelnikiem Wydziału Federacji Rosyjskiej oraz zastępcą dyrektora Departamentu Polityki Wschodniej MSZ.

W lutym 2006 został powołany na stanowisko ambasadora RP na Białorusi. Ze względu na napięcia w stosunkach dwustronnych listy uwierzytelniające złożył dopiero 11 grudnia 2007. 7 maja 2010 objął stanowisko podsekretarza stanu w MSZ. Odpowiadał m.in. za politykę wschodnią oraz sprawy konsularne.

31 maja 2011 objął funkcję ambasadora RP na Ukrainie. Postanowieniem z 5 sierpnia 2015 odwołano go z dniem 31 grudnia 2015, jednakże postanowienie to uchylono postanowieniem z 14 grudnia 2015. Ostatecznie odwołany z dniem 31 sierpnia 2016. Po powrocie pracował na samodzielnym stanowisku w Departamencie Współpracy z Polonią i Polakami za Granicą MSZ. Wykładał także w Studium Europy Wschodniej UW. Od września 2019 do listopada 2022 był dyrektorem Departamentu Polityki Europejskiej MSZ. Następnie na samodzielnym stanowisku w Departamencie Współpracy z Polonią i Polakami za Granicą MSZ.

Życie prywatne

Żonaty, ojciec dwóch synów.

Publikacje

Publikacje książkowe
  • Henryk Litwin, Dariusz Maciak, Sejm polski w połowie XVII wieku. Organizacja i działanie systemu parlamentarnego dawnej Rzeczypospolitej, Warszawa: SKNH, 1983, s. 69, OCLC 830219597.
  • Acta Nuntiaturae Polonae, t. 23: Antonius Santa Croce (1627–1630). Vol. 1 (1.III.1627–29.VII.1628), Henryk Litwin (red.), Fryburg: Fundacja z Brzezia Lanckorońskich, 1996, s. 418, OCLC 835848256.
  • Henryk Litwin, Napływ szlachty polskiej na Ukrainę 1569–1648, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe Semper, 2000, s. 224, ISBN 83-86951-67-2.
  • Henryk Litwin, Równi do równych. Kijowska reprezentacja sejmowa 1569–1648, Warszawa: Wydawnictwo DiG, 2009, s. 193, ISBN 978-83-7181-573-7.
  • Henryk Litwin, Chwała północy. Rzeczpospolita w polityce Stolicy Apostolskiej 1598–1648, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 2018, s. 432, ISBN 978-83-06-03469-1.
  • Henryk Litwin, Zjednoczenie narodów cnych: polskiego, litewskiego, ruskiego. Wołyń i Kijowszczyzna w Unii Lubelskiej, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 2019, s. 247, ISBN 978-83-66272-75-0.
  • W poszukiwaniu polskości. Historia Kartą Polaka pisana, Henryk Litwin, Dorota Byszewska-Miłosińska (red.), Warszawa: Departament Współpracy z Polonią i Polakami za Granicą. Ministerstwo Spraw Zagranicznych, 2020, s. 159, ISBN 978-83-955989-0-6.
Tłumaczenia
  • Stanisław Zaborowski, Traktat w czterech częściach o naturze praw i dóbr królewskich oraz o naprawie królestwa i o kierowaniu państwem, Henryk Litwin, Jerzy Staniszewski (tłum.), Kraków: Arcana, 2005 (Mądrość Polska), s. 345, ISBN 83-89243-47-4.

Przypisy

  1. ↑ Do grudnia 1993 jako kierownik Agencji Konsularnej.
  2. ↑ Henryk Litwin – Studenci, pracownicy – USOSweb Wydziału Fizyki UW [online], usosweb.fuw.edu.pl [dostęp 2020-09-13].
  3. 1 2 3 4 Ambasador, kijow.msz.gov.pl [zarchiwizowane 2015-10-02].
  4. ↑ Henryk Litwin, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2020-09-13].
  5. 1 2 3 Henryk Litwin, studium.uw.edu.pl [zarchiwizowane 2020-07-26].
  6. 1 2 Biuletyn Komisji Spraw Zagranicznych Sejmu RP nr 4756/VI, sejm.gov.pl, 2 marca 2011 [zarchiwizowane 2022-05-13].
  7. 1 2 Henryk Litwin Ambasadorem RP na Ukrainie, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, 31 maja 2011 [zarchiwizowane 2012-11-02].
  8. ↑ President receives credentials from ambassadors of nine countries [online], president.gov.by, 11 grudnia 2007 [dostęp 2014-08-23] (ang.).
  9. ↑ Nominacja Henryka Litwina na podsekretarza stanu, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, 7 maja 2010 [zarchiwizowane 2012-11-02].
  10. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 6 maja 2011 r. nr 110-19-2011 w sprawie mianowania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2011 r. nr 44, poz. 471).
  11. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. nr 110.62.2015 w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2015 r. poz. 954).
  12. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 grudnia 2015 r. nr 110.77.2015 w sprawie uchylenia postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2016 r. poz. 33).
  13. ↑ Postanowienie nr 110.25.2016 Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 czerwca 2016 r. w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2016 r. poz. 755).
  14. ↑ Organigram funkcjonalny Ministerstwa Spraw Zagranicznych, gov.pl, wrzesień 2019 [dostęp 2019-09-20] [zarchiwizowane 2019-09-20].
  15. ↑ Organigram funkcjonalny Ministerstwa Spraw Zagranicznych, gov.pl, 30 listopada 2022 [zarchiwizowane 2022-12-03].
  16. ↑ Organigram funkcjonalny Ministerstwa Spraw Zagranicznych, gov.pl, 12 grudnia 2022 [zarchiwizowane 2022-12-12].

Bibliografia

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.