Henryk Leśniok
Data i miejsce urodzenia

14 kwietnia 1914
Chorzów

Data śmierci

27 stycznia 2007

profesor nauk geodezyjnych
Alma Mater

Politechnika Warszawska

Doktorat

1949

Profesura

1968

Uczelnia

Politechnika Warszawska

Odznaczenia

Henryk Leśniok (ur. 14 kwietnia 1914 w Chorzowie, zm. 27 stycznia 2007) – geodeta polski, profesor i prorektor Politechniki Warszawskiej.

Życiorys

Henryk Leśniok urodził się 14 kwietnia 1914 w Chorzowie. Tamże ukończył szkołę średnią i zdał maturę w 1932. W latach 1932–1933, również w Chorzowie, pracował jako pomiarowy w geodezji górniczej i miejskiej. Podjął następnie studia na Wydziale Geodezyjnym Politechniki Warszawskiej, kończąc je w 1937. Od 1938 był fotogrametrą w Polskich Liniach Lotniczych LOT w Warszawie. W maju 1939 ożenił się z córką Stanisława Soboty. W czasie inwazji Niemiec na Polskę został powołany do wojska, jednak już 4 września, po rozbiciu 7 Dywizji Piechoty, dostał się do niewoli. Przebywał w obozach jenieckich w Łambinowicach, Itzehoe, Meppen i Oberlangen. Zaraz po wojnie został radcą w Biurze Fotogrametrycznym w Głównym Urzędzie Pomiarów Kraju; wkrótce wyjechał do Katowic, gdzie był naczelnikiem Wydziału Pomiarów w Urzędzie Wojewódzkim. W 1949 na Politechnice Warszawskiej obronił doktorat nauk technicznych.

W czerwcu 1951 został powołany na stanowisko wiceprezesa Centralnego Urzędu Geodezji i Kartografii, które pełnił do 1960. Prowadził wykłady w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej w Katowicach i Łodzi, od 1954 był docentem w Katedrze Geodezji Wyższej Politechniki Warszawskiej. W latach 1960–1962 i 1964–1966 przebywał w Iraku, pracując przy zakładaniu podstawowej sieci geodezyjnej; prowadził jednocześnie wykłady na uniwersytecie w Bagdadzie. W 1962 został kierownikiem Katedry Podstaw Geodezji na Politechnice Warszawskiej, zastępując zmarłego prof. Jana Piotrowskiego. W 1968 otrzymał tytuł profesora, w 1970 profesora zwyczajnego. Pełnił funkcję prorektora Politechniki (1969), dyrektora Instytutu Geodezji Gospodarczej (od 1970), dwukrotnie dziekana Wydziału Geodezji i Kartografii.

W latach 1953–1955 przewodniczył Zarządowi Głównemu Stowarzyszenia Geodetów Polskich, później był wieloletnim wiceprzewodniczącym. Był również korespondentem narodowym Stowarzyszenia Geodetów Polskich w Międzynarodowej Federacji Geodetów, w latach 1974–1977 przewodniczył jednej z komisji tej Federacji. Ogłosił wiele artykułów i rozpraw naukowych, był też autorem popularnego i wielokrotnie wznawianego podręcznika Wykłady z geodezji I.

Henryk Leśniok zmarł 27 stycznia 2007 i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 267-2-23).

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 Geodeci i kartografowie Polscy. Słownik biograficzny, t. 1, Warszawa: Stowarzyszenie Geodetów Polskich, 2019, s. 94, ISBN 978-83-61576-36-5.
  2. ↑ Jan Cofałka, Synek z Królewskiej Huty, „Śląsk”, Tadeusz Kijonka – redaktor naczelny, 7 (57), Górnośląskie Towarzystwo Literackie, lipiec 2000, s. 19, ISSN 1425-3917.
  3. ↑ Cmentarz Stare Powązki: ZYGMUNT KUKULSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2019-12-19].
  4. ↑ M.P. z 2001 r. nr 23, poz. 404 „za wybitne zasługi dla rozwoju geodezji, za osiągnięcia w pracy zawodowej i społecznej”.
  5. ↑ M.P. z 1946 r. nr 30, poz. 58 „w uznaniu zasług dla pożytku Rzeczypospolitej Polskiej w dziele pracy organizacyjnej przy utworzeniu administracji państwowej i samorządu, uruchomienia uczelni i odbudowie demokratycznej państwowości polskiej na ziemiach województwa Śląsko-Dąbrowskiego”.

Bibliografia

  • Katarzyna Pakuła-Kwiecińska, W życiu trzeba mieć szczęście. Rozmowa z profesorem Henrykiem Leśniokiem w 91. rocznicę urodzin, [w:] „Geodeta”, 2005, nr 5.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.