Henryk Kubiczek
Henia
kapral piechoty
Data i miejsce urodzenia

12 lutego 1902
Myślenice

Data i miejsce śmierci

21 sierpnia 1947
Gdów

Przebieg służby
Lata służby

1918–1921, 1925–1926

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

5 Pułk Piechoty Legionów
26 Pułk Piechoty

Główne wojny i bitwy

wojna polsko-ukraińska,
konflikt polsko-litewski,
łotewska wojna o niepodległość,
wojna polsko-bolszewicka,
III powstanie śląskie

Późniejsza praca

instruktor PW

Odznaczenia

Henryk Kubiczek (ur. 12 lutego 1902 w Myślenicach, zm. 21 sierpnia 1947 w Gdowie) – uczestnik walk niepodległościowych, kapral rezerwy Wojska Polskiego, instruktor Przysposobienia Wojskowego (PW).

Życiorys

Urodził się w rodzinie szewca Jana i Marii z Drożdżów. Ukończył sześć klas szkoły powszechnej. 15 maja 1918, w wieku 16 lat wstąpił w szeregi Polskiej Organizacji Wojskowej, gdzie pełnił czynną służbę w tej organizacji do czasu rozbrojenia wojsk austriackich.

3 listopada 1918 wraz z tą organizacją pod dowództwem sierżanta Stanisława Łukasika, byłego legionisty 2 pułku piechoty Legionów Polskich wyjeżdża na odsiecz Lwowa. W wyjeżdżającym plutonie Stanisława Łukasika, który w Żurawicy dołącza do organizującego się 5 pułku piechoty Legionów pod dowództwem płk. Karasiewicza-Tokarzewskiego był również Andrzej Stańczyk. Henryk Kubiczek brał udział w walkach w Przemyślu, odsieczy Lwowa i innych walkach kampanii ukraińskiej. W ramach 2 kompanii karabinów maszynowych, II batalionu 5 pułku uczestniczył w konflikcie polsko-litewskim, łotewskiej wojnie o niepodległość (w walkach o Dyneburg).

W stopniu starszego legionisty walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Został mianowany kapralem i za czyny z dnia 6 września 1920, w trakcie walk o Nowy Dwór został odznaczony Krzyżem Walecznym. W uzasadnieniu znajdujemy ”...Bojowo bardzo dobry. Dzielny aż do lekkomyślności..”. W 1921 został zwolniony jako rocznik niepoborowy.

15 maja 1921 wyjechał wraz z Andrzejem Stańczykiem na Górny Śląsk, gdzie brał czynny udział w III powstaniu śląskim w Grupie kapitana Wawelberga do czasu zlikwidowania powstania.

Po powrocie z powstania, w okresie międzywojennym, wykonywał zawód szewca i brał czynny udział w życiu Myślenic. Zostaje ponownie powołany do wojska do 26 pułku piechoty jako rocznik poborowy w latach 1925–1926. Dalsze lata to praca zawodowa przerywana ćwiczeniami wojskowymi rezerwistów, działalnością w roli instruktora Przysposobienia Wojskowego (PW). Był członkiem Powiatowego Koła Związku Peowiaków w Myślenicach prowadzonego w latach 30. XX w. przez Józefa Elińskiego. W 1938 został odznaczony Medalem Niepodległości.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 Wojskowe Biuro Historyczne, sygn. MN27.06.1938, Dokumentacja do nadania Medalu Niepodległości.
  2. ↑ Gąsowski i inni, Myślenice : monografia miasta, Myślenice: Towarzystwo Wydawnicze „Historia Iagellonica”, 2012, s. 435, ISBN 978-83-62261-51-2, OCLC 823673573.
  3. 1 2 Własnoręczny życiorys Andrzeja Stańczyka znajdujący się w Szkole Podstawowej nr 1 im. Kazimierza wielkiego w Lubniu.
  4. 1 2 Wojskowe Biuro Historyczne, sygn. KW-62/4936, Dokumentacja do nadania Krzyża Walecznych.
  5. ↑ Zarchiwizowana kopia. [dostęp 2018-04-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-21)].
  6. ↑ Zarchiwizowana kopia. [dostęp 2018-04-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-21)].
  7. ↑ Zarchiwizowana kopia. [dostęp 2018-04-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-22)].
  8. ↑ Zarządzenie o nadaniu Krzyża Niepodległości z Mieczami, Krzyża Niepodległości i Medalu Niepodległości [online], isap.sejm.gov.pl, s. 13 [dostęp 2018-04-21] (pol.).

Bibliografia

  • Major Kazimierz Bąbiński, Zarys Historji Wojennej 5-go Pułku Piechoty Legjonów, Wojskowe Biuro Historyczne, Warszawa, 1929
  • Gąsowski, Myślenice: monografia miasta, Myślenice: Towarzystwo Wydawnicze „Historia Iagiellonica”, 2012, ISBN 978-83-62261-51-2
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.