Henryk Kintopf
porucznik piechoty
Data i miejsce urodzenia

28 lub 29 listopada 1896
Warszawa

Data śmierci

wrzesień 1939

Przebieg służby
Lata służby

do 1932

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

22 Pułk Piechoty
30 Pułk Strzelców Kaniowskich

Późniejsza praca

urzędnik

Odznaczenia

Henryk Kintopf (ur. 28 lub 29 listopada 1896 w Warszawie, zm. ?) – porucznik piechoty Wojska Polskiego, urzędnik samorządowy w II Rzeczypospolitej.

Życiorys

Urodził się 28 lub 29 listopada 1896 w Warszawie jako syn Pauliny i Emila. Przed 1914 był członkiem Drużyny Strzeleckiej. Podczas I wojny światowej służył w Legionach Polskich i działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. 16 sierpnia 1916 został ranny pod Jeziornem. Był wówczas żołnierzem 2 kompanii III batalionu 1 pułku piechoty.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany na stopień porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923 był oficerem 22 pułku piechoty w Siedlacach. W istocie od stycznia 1921 do listopada 1928 służył w Oddziale II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, przebywał na placówkach w Łotwie, Rosji i Estonii (tam kierował Placówką Wywiadowczą Rewal). W 1928 był przydzielony do Biuro Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych. Z dniem 1 grudnia 1931 został przydzielony z dyspozycji Prezesa Rady Ministrów do dyspozycji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych na okres sześciu miesięcy. Pozostawał wówczas w ewidencji 68 pułku piechoty we Wrześni. Z dniem 31 maja 1932 został przeniesiony do rezerwy z równoczesnym przeniesieniem w rezerwie do 19 pułku piechoty we Lwowie. W 1934 był oficerem rezerwowym 30 pułku Strzelców Kaniowskich i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III.

W czerwcu 1932 został mianowany radcą wojewódzkim w Urzędzie Wojewódzkim we Lwowie, delegowanym do Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie. Od września 1932 do lutego 1935 pracował na tym stanowisku w Urzędzie Wojewódzkim w Kielcach. od lutego 1935 do sierpnia 1938 był starostą powiatu stolińskiego. We wrześniu 1938 został radcą w Oddziale Administracyjno-Prawnym Wydziału Ogólnego Urzędu Wojewódzkiego Poleskiego, 10 stycznia 1939 został przeniesiony do Wydziału Wojskowego tego Urzędu.

Zginął we wrześniu 1939.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Henryk Kintopf. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2018-04-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-18)].
  2. ↑ Rocznik Oficerski 1928, Rocznik Oficerski Rezerw 1934.
  3. ↑ VII Lista strat 1916 ↓, s. 25.
  4. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 446.
  5. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 387.
  6. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 241.
  7. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 188.
  8. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 177.
  9. 1 2 3 4 5 6 Janusz Mierzwa Słownik biograficzny starostów Drugiej Rzeczypospolitej. Tom 2, wyd. LTW, Łomianki 2022, s. 130–131.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 146.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 252.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 16 sierpnia 1932 roku, s. 359.
  13. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 28, 470.
  14. ↑ Ruch służbowy. „Lwowski Dziennik Wojewódzki”. Nr 9, s. 132, 31 maja 1932.
  15. ↑ Janusz Mierzwa: Militaryzacja administracji. Przyczyny i mechanizmy przechodzenia oficerów do administracji ogólnej w Polsce pomajowej. jpilsudski.org. [dostęp 2018-04-17].
  16. ↑ Wykaz. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych”. Nr 32, s. 3, 10 listopada 1936.
  17. ↑ Z trudu naszego i znoju Polska powstała, by żyć. niedziela.pl, 2000. [dostęp 2018-04-17].
  18. ↑ M.P. z 1932 r. nr 64, poz. 82 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  19. ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.