Henryk Gaworski
Data i miejsce urodzenia

13 stycznia 1928
Zawadów

Data i miejsce śmierci

7 sierpnia 2002
Warszawa

Alma Mater

Uniwersytet Warszawski

Dziedzina sztuki

poezja

Odznaczenia

Henryk Gaworski (ur. 13 stycznia 1928 w Zawadowie k. Bełchatowa, zm. 7 sierpnia 2002 w Warszawie) – polski poeta, prozaik i działacz kulturalny.

Życiorys

Syn Stanisława i Zofii z domu Książek. Podczas okupacji niemieckiej uczestniczył w tajnym nauczaniu, a następnie został żołnierzem Armii Krajowej. Uczestniczył w powstaniu warszawskim, a po jego upadku został wywieziony na roboty przymusowe do Niemiec, gdzie był więziony w obozach pracy w Altengrabow, Pirmasens, Wetzlar i Giessen.

W 1945 powrócił do Warszawy. Debiutował w 1950 na łamach prasy jako poeta. W 1952 ukończył filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1968–1984 był redaktorem naczelnym tygodnika „Barwy”. Pracował też m.in. w redakcji „Życia Warszawy” oraz w Polskim Radiu.

Był członkiem POP i egzekutywy PZPR w Związku Literatów Polskich. Według zasobów archiwalnych Instytutu Pamięci Narodowej był kontaktem operacyjnym służb specjalnych PRL ps. Grześ.

W latach 90. współpracował z Andrzejem Lepperem i partią Przymierze Samoobrona. W wyborach parlamentarnych w 1993 bez powodzenia kandydował do Sejmu z płockiej listy utworzonego przez to ugrupowanie komitetu Samoobrona – Leppera.

Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Północnym na Wólce Węglowej (kwatera S-II-7-8-7).

Twórczość

  • Przed nami życie (poezje)
  • Rytm serca (poezje)
  • Właśnie róża (poezje)
  • Odwiedziny (opowiadania) 1964
  • Oczarowani (powieść) 1967
  • Fotografia mówi prawdę (powieść) 1969
  • Rodowód (powieść) 1969
  • Gorące barwy (poezje)
  • Ogólnie i osobiście (felietony)
  • Nasz dom (szkice)
  • Nazwanie życia (poezje)
  • Jelenie jedzą klejnoty (powieść) 1978
  • Na ostrzu brzytwy (opowiadania) 1986
  • Skrzydła i kamienie (poezje)
  • Skrzaty z wiejskiej chaty (utwory dla dzieci)
  • Zielone ludziki (utwory dla dzieci)

Krytyka

Książka Jelenie jedzą klejnoty doczekała się recenzji pióra Stanisława Barańczaka opublikowanej najpierw w prasie podziemnej, a potem w tomie Książki najgorsze. Według tej recenzji, proza Henryka Gaworskiego jest „smakowita jak sztuczny miód i pożywna jak masło Śniadaniowe”.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Henryk Gaworski - ku pamięci. Ogrody Wspomnień. Cmentarz Internetowy [online], www.ogrodywspomnien.pl [dostęp 2023-10-18].
  2. 1 2 3 Jadwiga Czachowska, Alicja Szałagan, Współcześni polscy pisarze i badacze literatury: słownik biobibliograficzny, Tom 3, Warszawa 1994, s. 29
  3. ↑ Joanna Siedlecka, Kryptonim „Liryka”. Bezpieka wobec literatów, Warszawa 2008, s. 422.
  4. ↑ Lepper idzie na wojnę. polityka.pl, 6 lutego 1999.
  5. ↑ Inga Słodkowska, Wybory 1993. Partie i ich programy, Instytut Studiów Politycznych PAN, Warszawa 2001.
  6. ↑ Wyszukiwarka cmentarna --- Warszawskie cmentarze [online], www.cmentarzekomunalne.com.pl [dostęp 2020-11-23].
  7. ↑ Stanisław Barańczak, Książki najgorsze, ISBN 83-9-00036-0-0, s. 100–101.
  8. ↑ M.P. z 1955 r. nr 91, poz. 1144 „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.