| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Inne nazwy |
helvin |
|---|---|
| Skład chemiczny |
Be |
| Twardość w skali Mohsa |
6–6,5 |
| Przełam |
nierówny lub muszlowy |
| Łupliwość |
wyraźna/dobra lub niewyraźna |
| Pokrój kryształu |
izometryczny |
| Układ krystalograficzny |
regularny |
| Właściwości mechaniczne |
kruchy |
| Gęstość minerału |
3,2–3,4 |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
złotożółta, brązowa, czerwona, szarożółta, żółtozielona |
| Rysa |
szarobiała, szarobrunatna |
| Połysk |
tłusty lub żywiczny |
Helwin, helvin – bardzo rzadki minerał z gromady krzemianów.
Odkrycie
Został opisany po raz pierwszy przez prof. Friedricha Mohsa, a następnie, w 1925 r., przez chemika i mineraloga z Uniwersytetu w Tybindze, prof. Christiana Gottloba Gmelina.
Etymologia nazwy
Nazwa pochodzi z łac. helvus – „żółty”.
Występowanie
Spotykany jest w Niemczech, Szwecji, Rumunii, Rosji, USA oraz Brazylii. W Polsce spotykany w pegmatytach granitowych koło Strzelina na Dolnym Śląsku. Jest składnikiem skarnów, pegmatytów granitowych, również tworów hydrotermalnych. Jest minerałem rzadkim.
Właściwości
Tworzy kryształy o pokroju izometrycznym. Ich postać to najczęściej czworościan, rzadko ośmiościan lub dwunastościan rombowy. Czasem wytwarza szczotki krystaliczne. Barwa helwinu to żółć, czerwień i zieleń. Ziarna helwinu w Polsce mają zwykle 2 mm średnicy, choć w innych krajach mogą mieć nawet 5-6 mm, lecz takie kryształy są rzadkie i cenione.
Zastosowanie
Helwin ma znaczenie naukowe i kolekcjonerskie.
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Jerzy Żaba, Ilustrowana encyklopedia skał i minerałów, Chorzów: Wydawnictwa Videograf, 2014, s. 173, ISBN 978-83-7835-297-6, OCLC 899862630.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Helvine, [w:] Mindat.org, Hudson Institute of Mineralogy [dostęp 2023-04-14] (ang.).
- 1 2 3 4 C.G. Gmelin, Analysis of Helvine, „The Edinburgh Journal of Science”, 2, 1825, s. 268–276 [dostęp 2023-04-17] (ang.).
- 1 2 Janusz Mrzigod, 194. Helwin [online], mrzigod.pl, 24 września 2020 [dostęp 2023-04-17].