Helisowość – rodzaj chiralności indywiduum molekularnego mającego kształt helisy (walcowej lub stożkowej). Może być traktowana jako rodzaj chiralności osiowej gdzie oś helisy stanowi oś chiralności. Prawoskrętna helisa opisywana jest stereodeskryptorem P (plus) lub Δ (delta), a lewoskrętna M (minus) lub Λ (lambda). Nomenklatura Δ/Λ używana jest jednak głównie do opisu chiralności kompleksów metali.

Określanie konfiguracji absolutnej

Kierunek skrętu helisy można określić patrząc na nią wzdłuż jej osi. Jeśli oddala się ona od obserwatora obracając się zgodnie z ruchem wskazówek zegara, konfiguracja absolutna to P (plus). W przeciwnym wypadku, tzn. kiedy helisa oddala się przeciwnie do ruchu wskazówek zegara, konfigurację absolutną opisuje stereodeskryptor M (minus).

P-heptahelicen
M-heptahelicen
Enancjomery heptahelicenu.

Przypisy

  1. ↑ Osman Achmatowicz, Barbara Szechner: Podstawowa terminologia stereochemii: Zalecenia 1996. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 1999, s. 26. ISBN 83-229-1964-6.
  2. ↑ Dhanonjay Nasipuri: Stereochemistry of Organic Compounds: Principles and Applications. Wyd. drugie. New Delhi: New Age International, 1994, s. 94. ISBN 1-906574-91-X.
  3. ↑ IUPAC, Compendium of Chemical Terminology, 2nd ed. (The Gold Book) "helicity".
  4. ↑ IUPAC, Compendium of Chemical Terminology, 2nd ed. (The Gold Book) "Δ (delta), Λ (lambda)".
  5. ↑ Testa B. "Organic Stereochemistry. Part 3", Helv. Chim. Acta, 2013, 96, 362. DOI: 10.1002/hlca.201200471
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.