Han Lih-wu (chiń. 杭立武; pinyin Háng Lìwǔ; ur. 26 stycznia 1903, zm. 26 lutego 1991) – tajwański polityk i dyplomata.

Pochodził z prowincji Anhui. Ukończył studia na Uniwersytecie Nankińskim (1924), University of London (1927) i University of Wisconsin-Madison (1928). W latach 1929–1931 był dziekanem Wydziału Nauk Politycznych Uniwersytetu Nankińskiego, następnie w latach 1931–1946 przewodniczył Brytyjsko-Chińskiemu Towarzystwu Edukacyjnemu. W latach 1944–1948 pełnił urząd wiceministra, a następnie 1949–1950 ministra edukacji Republiki Chińskiej. Podczas ewakuacji rządu kuomintangowskiego na Tajwan nadzorował wywóz z Chin kontynentalnych zabytków i dzieł sztuki, które później znalazły się w kolekcji Narodowego Muzeum Pałacowego w Tajpej.

W latach 1950–1956 był doradcą prezydenta Czang Kaj-szeka. Był delegatem na 2. (1947), 15. (1968) i 16. (1970) sesję UNESCO. W latach 1956–1964 był ambasadorem Republiki Chińskiej w Tajlandii, od 1962 roku z jednoczesną akredytacją w Laosie. Następnie pełnił urząd ambasadora na Filipinach (1964–1968) i w Grecji (1968–1972). W 1968 roku otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu De La Salle w Manili. Od 1979 roku był przewodniczącym Chińskiej Fundacji Praw Człowieka.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 Republic of China. A Reference Book. Taipei: Government Information Office, 1986, s. 416.
  2. 1 2 John F. Copper: Historical Dictionary of Taiwan (Republic of China). Lanham: Scarecrow Press, 2015, s. 146.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.