Początki

Spółka została założona 4 listopada 1871 roku przez grupę jedenastu inwestorów, głównie kupców i bankierów, w celu ustanowienia regularnych połączeń morskich między Hamburgiem a Brazylią, Argentyną i Urugwajem. Głównym inicjatorem przedsięwzięcia oraz największym udziałowcem (25% akcji) był August Bolten, makler morski i właściciel trzech statków parowych, które przekazał spółce. Przedsiębiorstwo powstało w okresie gwałtownej industrializacji i rozkwitu gospodarczego Niemiec, który towarzyszył proklamacji Cesarstwa Niemieckiego, wieńczącej zjednoczenie tego kraju.

Liczba statków operowanych przez Hamburg Süd wzrosła z 3 w 1871 roku, do 9 w 1880 roku, 34 w 1900 roku i 43 w 1910 roku. Pierwsze statki żeglowały przez Lizbonę, do brazylijskich portów w stanie Bahia, Rio de Janeiro i Santos; wkrótce dalej do portów nad estuarium La Platy (Montevideo i Buenos Aires). Podróż trwała sześć lub więcej tygodni. Dużą część pasażerów podróżujących do Ameryki Południowej stanowili pracownicy sezonowi szukający zatrudnienia w tamtejszych gospodarstwach rolnych oraz emigranci, pochodzący z wielu zakątków Europy, w tym z Hiszpanii, Portugalii, Włoch, Polski oraz Rosji. W 1896 roku, wkrótce po zniesieniu przez rząd niemiecki zakazu rekrutacji do pracy za granicą, Hamburg Süd powołał we współpracy z Norddeutscher Lloyd spółkę Hanseatische Kolonisations-Gesellschaft, która zachęcała Niemców do osadnictwa w brazylijskim stanie Santa Catarina, w obrębie tzw. kolonii Hansa. W przeciwnym kierunku statki zabierały głównie towary, w szczególności kawę, zboże i wołowinę.

W 1900 roku uruchomione zostało ekspresowe, bezpośrednie połączenie do portów nad La Platą, a wkrótce także połączenia z Hamburga do Nowego Jorku (we współpracy z HAPAG), oraz z Nowego Jorku do Brazylii.

W 1914 roku, w przededniu I wojny światowej, Hamburg Süd był w posiadaniu 57 statków o łącznym tonażu 329 877 RT. Po zakończeniu działań wojennych przedsiębiorstwo pozbawiono całej floty, która przekazana została państwom ententy w ramach reparacji wojennych.

Okres międzywojenny

Powojenna odbudowa rozpoczęła się od trzech szkunerów towarowych oraz odkupionego w 1921 roku od Brytyjczyków parowego transatlantyku „Cap Polonio”, który został zbudowany dla Hamburg Süd tuż przed wybuchem wojny. W okresie międzywojennym na popularności zyskały rejsy wycieczkowe na pokładzie luksusowych statków pasażerskich. Trzon floty Hamburg Süd stanowiły w tym okresie, obok „Cap Polonio”, statki typu Monte zbudowane w latach 1924–1931 („Monte Sarmiento”, „Monte Olivia”, „Monte Cervantes”, „Monte Pascoal”, „Monte Rosa”) oraz „Cap Arcona” (1927). Czas podróży z Europy do Ameryki Południowej skrócił się do kilkunastu dni.

Przedsiębiorstwo doświadczyło trudności finansowych w związku z wielkim kryzysem przełomu lat 20. i 30. XX wieku, w następstwie czego większość jego udziałów nabył rząd niemiecki. Poprawa kondycji przedsiębiorstwa zbiegła się w czasie z przejęciem władzy w państwie przez narodowych socjalistów. Statki Hamburg Süd oferowały niedrogie rejsy wycieczkowe w ramach rządowego programu Kraft durch Freude (KdF). W 1936 roku spółkę poddano reprywatyzacji, a w 1938 roku powierzono jej obsługę flagowego statku KdF, „Wilhelm Gustloff”.

II wojna światowa

W momencie wybuchu II wojny światowej (1939), spółka była w posiadaniu 52 lub 56 statków. Większość zarekwirowała Kriegsmarine i przystosowała do roli krążowników pomocniczych, transportowców, okrętów szpitalnych czy okrętów koszarowych. Zarówno „Wilhelm Gustloff”, jak i „Cap Arcona” zatopione zostały w ostatnich miesiącach wojny; oba wydarzenia należą do największych katastrof morskich w historii. 2/3 niemieckiej floty oceanicznej uległo zniszczeniu podczas wojny, a pozostałe statki przekazano po jej zakończeniu państwom alianckim. Tym samym po raz drugi Hamburg Süd pozbawiony został całej floty.

Okres powojenny

Postanowienia konferencji poczdamskiej uniemożliwiały przedsiębiorstwu wznowienie żeglugi przed 1951 rokiem. Choć pierwsze eksploatowane jednostki były statkami pasażersko-towarowymi, wkrótce postanowiono, że spółka skupi się na przewozach towarowych, m.in. ze względu na wzrost popularności pasażerskiego transportu lotniczego. Ameryka Południowa pozostawała znaczącym kierunkiem obsługiwanych połączeń, niemniej działalność uległa rozszerzeniu o kolejne kontynenty. Przedsiębiorstwo wyspecjalizowało się w transporcie produktów wymagających kontroli termicznej, na pokładzie chłodniowców, a w latach 70. XX wieku rozpoczęło eksploatację pierwszych kontenerowców, które z czasem wyparły użytkowane wcześniej drobnicowce.

W 1955 roku Hamburg Süd przejęty został przez przedsiębiorstwo Dr. Oetker, które wcześniej, od 1936 roku, posiadało 25% udziałów w spółce. Dr. Oetker pozostawał właścicielem linii żeglugowych do 2017 roku, kiedy to odsprzedał je duńskiemu przedsiębiorstwu logistycznemu A.P. Møller-Mærsk (Maersk). W momencie sprzedaży Hamburg Süd generował ponad 50% przychodów grupy Dr. Oetker i był 7. pod względem wielkości armatorem kontenerowym na świecie. Wkrótce zapoczątkowano integrację działalności przedsiębiorstwa ze spółką macierzystą, a w styczniu 2023 roku zapowiedziano stopniową likwidację marki Hamburg Süd i zastąpienie jej marką Maersk.

W 2023 roku w skład floty Hamburg Süd wchodziły 132 kontenerowce o łącznej pojemności 646 500 TEU.

• Statek parowo-żaglowy „Corrientes” (1881)
• „Monte Olivia” (1924)
• „Cap Arcona” (1927)
• „Cap San Diego” (1962)