HMS „Dido" | |
| Klasa | |
|---|---|
| Typ | |
| Historia | |
| Stocznia |
London and Glasgow Shipbuilding Company w Glasgow |
| Położenie stępki |
30 sierpnia 1894 |
| Wodowanie |
20 marca 1896 |
| Royal Navy | |
| Wejście do służby |
10 maja 1898 |
| Wycofanie ze służby |
luty 1926 |
| Los okrętu |
sprzedany na złom w 26 grudnia 1926 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
5600 ts |
| Długość |
113,7 m całkowita |
| Szerokość |
16,3 m |
| Zanurzenie |
6,25 m |
| Napęd | |
| 2 śruby, 2 silniki parowe potrójnego rozprężania, 8 kotłów, moc 8000 KM | |
| Prędkość |
18,5 węzła |
| Uzbrojenie | |
| Po wejściu do służby: 5 × 152 mm 6 × 120 mm 6 × 47 mm (trzyfuntowe) 3 × wt. 450 mm | |
| Opancerzenie | |
| pokład: 38-76 mm, maski dział: 76 mm, wieża dowodzenia: 152 mm, maszynownia: 152 mm | |
| Załoga |
393 |
HMS Dido – krążownik pancernopokładowy typu Eclipse, zbudowany dla Royal Navy pod koniec lat 90. XIX wieku. Służył w okresie I wojny światowej jako jednostka pomocnicza (okręt-baza), a w 1926 roku został sprzedany na złom.
Projekt i dane taktyczno-techniczne
HMS „Dido" był jednym z dziewięciu zbudowanych w latach 1896-99 krążowników pancernopokładowych typu Eclipse, które były bezpośrednim następcą krążowników typu Astraea. Miały większe rozmiary i wyporność, otrzymały silniejsze uzbrojenie i opancerzenie przy zachowaniu podobnej do poprzedników prędkości.
HMS „Dido” miał wyporność 5690 t (5600 długich ton) przy długości całkowitej 113,7 m, szerokości 16,3 m i zanurzeniu 6,25 m. Był napędzany dwoma trójcylindrowymi pionowymi maszynami parowymi potrójnego rozprężania, z których każda poruszała jedną śrubę napędową. Parę dostarczało 8 opalanych węglem kotłów. Silniki osiągały moc 8000 KM, co dawało prędkość 18,5 węzła (na próbach przy przeciążeniu maszyn osiągnięto 19,5 węzła przy 9600 KM). Normalny zapas węgla wynosił 550 t, a maksymalnie okręt mógł zabrać niemal dwa razy więcej paliwa, bo 1075 ton. Załoga okrętu składała się z 393 oficerów i marynarzy. Od pozostałych jednostek typu „Dido” różnił się zastosowaniem pojedynczego masztu palowego.
Krążownik był uzbrojony początkowo w pięć pojedynczych dział kal. 152 mm (6 cali), sześć dział kal. 120 mm (4,7 cala), sześć dział trzyfuntowych (47 mm) i trzy wyrzutnie torped kal. 450 mm (18 cali). Po modernizacji, przeprowadzonej w latach 1903-1905, uzbrojenie okrętu przedstawiało się następująco: jedenaście dział kal. 152 mm, dziewięć dział dwunastofuntowych (76 mm), siedem dział trzyfuntowych (47 mm) i trzy wyrzutnie torped kal. 450 mm. Pancerz pokładowy miał grubość od 38 do 76 mm (1,5 - 3 cale), wieża dowodzenia miała ściany grubości do 152 mm, zaś maszynownię chroniły płyty o grubości 152 mm. Działa artylerii głównej były chronione osłonami o grubości 76 mm.
Służba
Stępkę okrętu położono w London and Glasgow Shipbuilding Company w Glasgow 30 sierpnia 1894 roku, wodowanie odbyło się 20 marca 1896 roku, a do służby okręt wszedł 10 maja 1898 roku. W styczniu 1900 roku dowództwo okrętu objął captain Philip F. Tillard, a krążownik stacjonował wówczas w Chinach. W grudniu 1901 roku okręt powrócił do metropolii, a na początku 1902 roku włączono go do Floty Rezerwowej jako jednostkę ratowniczą. Następnie, do 1907 roku, krążownik wchodził w skład Floty Kanału, a w latach 1907-1911 służył w 1. Eskadrze Okrętów Liniowych Home Fleet. Na przełomie 1910 i 1911 roku okręt przeszedł remont, w wyniku którego stał się jednostką pomocniczą, pełniąc od tego czasu funkcję okrętu-bazy. W tym celu przydzielono go w sierpniu 1912 roku do 6. Flotylli Okrętów Podwodnych (w 1913 roku okręt uczestniczył w kolizji z krążownikiem pancernym HMS „Berwick”).
Od początku 1914 roku HMS „Dido" pełnił służbę jako okręt-baza 3. Flotylli Okrętów Podwodnych, zaś od 1916 roku zmienił przynależność na 10. Flotyllę Niszczycieli, gdzie służył do końca wojny. 17 marca 1916 roku na okręcie zamontowano chronometr firmy Le Cheminant z Królewskiego Obserwatorium Astronomicznego. Po wojnie okręt przebywał w składzie Floty Rezerwowej w Portsmouth do lutego 1926 roku, a następnie sprzedano go na złom 26 grudnia 1926 roku.
Uwagi
- ↑ Klasyfikowanych przed 1914 r. jako krążowniki II klasy. Zob. J. Gozdawa-Gołębiowski, T. Wywerka Prekurat, Pierwsza wojna światowa na morzu, Warszawa: 1994, s. 591.
- ↑ 1 długa tona (tona standardowa – ts) = 2240 funtów brytyjskich = 1016,05 kg.
- ↑ Niektóre opracowania podają 450 osób. Por. Conway’s All the World’s Fighting Ships 1860–1905, London: 1979, s. 78.
- ↑ A także „Isis”.
- ↑ Brytyjskie torpedy 18-calowe miały faktyczny kaliber 17,72 cala (450 mm).
Przypisy
- 1 2 3 4 John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: 1990, s. 62.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Roger Chesneau, Eugene Kolesnik: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1860-1905. London: 1979, s. 78.
- 1 2 Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: 1985, s. 14.
- 1 2 3 4 5 Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: 1985, s. 15.
Bibliografia
- Roger Chesneau, Eugene Kolesnik: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1860-1905. London: Conway Maritime Press, 1979. ISBN 978-0-85177-133-5. (ang.).
- Tony DiGiulian: Torpedoes of the United Kingdom/Britain. www.navweaps.com. [dostęp 2016-10-19]. (ang.).
- Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: Conway Maritime Press, 1985. ISBN 0-85177-245-5. (ang.).
- Jan Gozdawa-Gołębiowski, Tadeusz Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: Lampart, 1994. ISBN 83-902554-2-1.
- John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: Studio Editions, 1990. ISBN 1-85170-378-0.
Linki zewnętrzne
- Strona World War I Naval Combat. [dostęp 2015-07-03]. (ang.).