Gwara chwalimska – gwara używana przez Chwalimiaków, należąca do dialektu śląskiego, z wpływami wielkopolskimi.

Charakterystyka

  • mazurzenie
  • obecność głosek pochylonych
  • samogłoska ę wymawiano jako nosowe a, np. jancmiyń, gamba
  • forma jegua, jegiouka (por. czes. jehla czy dłuż. jegła)
  • wyrażanie czasu przeszłego oraz trybu przypuszczającego za pomocą aorystycznego 'ch', np. jach to słysou.
  • prelabializacja
  • dyftongiczna wymowa samogłoski y w wygłosie, np. pudziymyj, niesiymyj
  • dyftongiczna wymowa o pochylonego, np. courny, kowoul, zouk
  • utrzymanie oboczności 'ew' w przyrostkach przymiotników, rzeczowników i w końcówkach celownika liczby pojedynczej rzeczowników męskich oraz mianownika liczby mnogiej rzeczowników męskich, tj. -ew- po spółgłoskach miękkich i stwardniałych, np. kóniewi, kowoulewi, wiśniewyj
  • forma 'banie' (będzie)
  • formy trybu rozkazującego rodzaju męskiego używane w funkcji bezokolicznika, np. musi pisaj, nie chce wziąj
  • ściąganie form czasu przeszłego w rodzaju żeńskim po wypadnięciu 'ł', wymawianemu jak 'u', np. jach suysa, jach tyg nie bra
  • opuszczanie końcowego 'o' w końcówce dopełniaczu pojedynczym przymiotników i zaimków, np. pszisou do moig taty.
  • zanotowane słowa: banie (będzie), zouk (nauczyciel), zapangwaj (zapiąć), pioj (czytać), ma! (tak), bulce (ziemniaki), dziywce (córka), uolica (drzwi)

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.