Grzbiet Wschodni – pasmo górskie w Sudetach Środkowych, w Górach Bardzkich.

Położenie

Pasmo Grzbietu Wschodniego położone jest w południowo-wschodniej części pasma Gór Bardzkich między Przełomem Nysy Kłodzkiej na północnym zachodzie a Przełęczą Kłodzką na południowym wschodzie. U wschodniego podnóża pociętego dolinami potoków położone jest Obniżenie Laskówki.

Opis

Grzbiet Wschodni ma kształt pojedynczego ostro zarysowanego, niezbyt wysokiego pasma górskiego nie przekraczającego 800 m n.p.m. Jego kulminację stanowi Ostra Góra (752 m n.p.m.) oraz Kłodzka Góra (757 m n.m.) z Szeroką (765 m n.p.m.). Ta ostatnia jest według najnowszych pomiarów najwyższym szczytem Gór Bardzkich.

Budowa geologiczna

Budowa geologiczna Grzbietu Wschodniego jest zróżnicowana. Większą część obejmują skały metamorficzne należące do struktury bardzkiej. Wśród nich występują apofizy granitoidów masywu kłodzko-złotostockiego, a na południu niewielkie fragmenty metamorfiku kłodzkiego.

Występują tu piaskowce, zlepieńce, łupki ilaste, mułowcowe, krzemionkowe i inne. Poszczególne formacje skalne pochodzą z różnych okresów: kambru, ordowiku, syluru, dewonu i dolnego karbonu. Skały metamorfiku kłodzkiego reprezentowane są przez łupki łyszczykowe, węglanowe oraz marmury (wapienie krystaliczne).

Rzeźba

Rzeźba grzbietu mimo niewielkich wysokości jest urozmaicona. Grzbiet jest zwarty, zbocza pocięte są licznymi, głębokimi dolinami potoków, a poszczególne szczyty, oddzielone od siebie, wyraźnie zaznaczają się w linii grzbietowej.

Ochrona przyrody

Większą część Grzbietu Wschodniego obejmuje Obszar chronionego krajobrazu Gór Bardzkich i Sowich. Wzniesienia pokryte są lasami mieszanymi, miejscami o charakterze rzadko już spotykanej puszczy sudeckiej.

Turystyka

Przez grzbiet wschodni prowadzi szlak turystyczny:

– niebieski fragment Europejskiego Długodystansowego Szlaku Pieszego E-3 z Barda do Lądka-Zdroju.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 12: Góry Bardzkie. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 1993, s. 12–23. ISBN 83-85773-04-5.
  2. ↑ Góry Bardzkie – opis pasma. naszesudety.pl. [dostęp 2016-04-26].
  3. ↑ Geoportal 2 Szeroka [online], mapy.geoportal.gov.pl [dostęp 2017-11-26].

Bibliografia

  • Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 12: Góry Bardzkie. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 1993, ISBN 83-85773-04-5.
  • Praca zbiorowa; Mapa: Góry Bardzkie i Złote. Skala 1:60 000: Wyd. P.P.W.Kartogr. im. E. Romera; Warszawa/Wrocław 1993 r.; nr BN PB 1005/94
  • W. Brygier; Przewodnik turystyczny; Sudety Wschodnie; Wyd. „Expres Map”; Warszawa 2007 r.; ISBN 978-83-60120-86-6.
  • K. Radwański, M. Szymczak; Atlas gór Polski. Sudety. Karpaty. Góry Świętokrzyskie; Wyd. Express Map; Warszawa 2008 r., ISBN 83-60120-64-1.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.