Gromnica

Gromnica – duża woskowa świeca, używana w niektórych wyznaniach chrześcijańskich w trakcie najważniejszych wydarzeń religijno-społecznych w życiu wiernego.

W Kościele katolickim święcona w kościele. Zwyczaj święcenia gromnic datuje się od IX wieku. Czyniono to 2 lutego, w Święto Ofiarowania Pańskiego, w Polsce zwane świętem Matki Boskiej Gromnicznej, Matko Bosko Niedźwiedzio; w Czechach – Hromnice; w Bułgarii – Вълча Богородица, Миши празник (Matko Bosko wilka, święto Niedźwiedzia); w Rosji – Сретенье (Spotkanie). Gromnicę wkładano w ręce umierającego, zapalano ją także w czasie chrztu i I komunii oraz podczas czuwania przy zmarłym.

Według wierzeń ludowych, gromnicę (nazwa pochodzi od słowa gromny (huczny, grzmiący) należało także zapalić i postawić w oknie w czasie burzy, gdyż, za wstawiennictwem Matki Bożej Gromnicznej, miało to zabezpieczyć dom i obejście przed uderzeniami piorunów.

Zobacz też

Gromnica w tradycji Słowian

Przypisy

↑ Władysław Kopaliński: Słownik mitów i tradycji kultury. Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, Bellona S.A., 2011, s. 376. ISBN 978-83-7399-444-7.
↑ Magdalena Wójtowicz: Etnografia Lubelszczyzny – ludowe wierzenia o domu. [w:] Leksykon Lublin Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” [on-line]. teatrnn.pl. [dostęp 2011-11-25]. (pol.).

Linki zewnętrzne

2 luty – Matki Boskiej Gromnicznej
Gromnica. pielgrzym.pelplin.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)]. na stronie pisma Pielgrzym

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[1] Władysław Kopaliński: Słownik mitów i tradycji kultury. Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, Bellona S.A., 2011, s. 376. ISBN 978-83-7399-444-7.

[2] Magdalena Wójtowicz: Etnografia Lubelszczyzny – ludowe wierzenia o domu. [w:] Leksykon Lublin Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” [on-line]. teatrnn.pl. [dostęp 2011-11-25]. (pol.).