Grób François – datowany na IV wiek p.n.e. etruski grób komorowy, odkryty w 1857 roku na cmentarzysku Ponte Rotto w starożytnym Vulci przez Alessandra François.

Grób składa się z długiego na 28 m dromosu, prowadzącego do westybulu z przylegającymi doń komorą główną i komorami bocznymi. Komora główna nakryta jest dwuspadowym dachem, jej ściany obłożono okładzinami imitującymi marmur. W grobowcu znajdowało się 25 szkieletów i pochówki ciałopalne, a także bogate wyposażenie w formie złotej biżuterii, kamieni szlachetnych, malowanych waz i wyrobów z brązu.

Grobowiec zdobył sobie sławę dzięki zdobiącym westybul freskom. Przedstawiono na nim ofiarę złożoną przez Achillesa z jeńców trojańskich na pogrzebie Patroklosa oraz scenę z dziejów Etrusków, w której Mastarna uwalnia Caile Vipinsa. W 1862 roku książę Alessandro Torlonia polecił zdjąć freski ze ścian i przewieźć je do Rzymu. Obecnie malowidła znajdują się w rzymskiej Willi Albani i nie są udostępniane zwiedzającym.

Przypisy

  1. 1 2 3 R. Ross Holloway: The Archaeology of Early Rome and Latium. London: Routledge, 2000, s. 5-6. ISBN 0-415-14360-8.
  2. 1 2 3 François grób, [w:] Encyklopedia PWN [dostęp 2016-05-27].
  3. 1 2 3 4 5 Encyclopedia of the History of Classical Archaeology. Edited by Nancy Thomson de Grummond. London: Routledge, 1996, s. 1093-1095. ISBN 1-884964-80-X.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.