Gniazdówka czerwonawa
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

grzyby

Typ

workowce

Klasa

kustrzebniaki

Rząd

kustrzebkowce

Rodzina

Pyronemataceae

Rodzaj

gniazdówka

Gatunek

gniazdówka czerwonawa

Nazwa systematyczna
Neottiella rutilans (Fr.) Dennis
British Cup Fungi & their Allies: 28 (1960)

Gniazdówka czerwonawa (Neottiella rutilans (Fr.) Dennis) – gatunek grzybów należący do rodziny Pyronemataceae.

Systematyka i nazewnictwo

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Neottiella, Pyronemataceae, Pezizales, Pezizomycetidae, Pezizomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi.

Po raz pierwszy takson ten opisał w 1822 r. Elias Fries, nadając mu nazwę Peziza rutilans. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w roku 1960 Richard William George Dennis.

Ma 15 synonimów. Niektóre z nich:

  • Leucoscypha rutilans (Fr.) Dennis & Rifai 1968
  • Octospora rutilans (Fr.) Dennis & Itzerott 1973.

Nazwę polską podaje internetowy atlas grzybów.

Morfologia

Owocniki typu apotecjum o szerokości 3–12 mm, kształtu małżowiny, z podobną do trzonu podstawą. Warstwa hymenialna wklęsła, pomarańczowa, brzeg i zewnętrzna część apotecjum pokryta włoskami. Worki 8-zarodnikowe, zarodniki w jednym rzędzie. Askospory elipsoidalne (18–)20–26(–30) x (11–)12–15 µm, ich ornamentacja składa się z często nieciągłych grzbietów tworzących często niekompletną siateczkę. W skrajnych przypadkach grzbiety mogą zostać zredukowane do pojedynczych brodawek.

Występowanie i siedlisko

Występuje w Ameryce Północnej, Europie, Azji i północnej części Ameryki Południowej. W Polsce M.A. Chmiel w 2006 r. przytoczyła 9 stanowisk, w późniejszych latach podano kilka nowych, a najbardziej aktualne stanowiska podaje internetowy atlas grzybów. Znajduje się w nim na liście gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną.

Owocuje jesienią jako jasnożółto-pomarańczowe „dyski” (apotecja) wśród mchów Polytrichum i pokrewnych. Ma tendencję do wzrostu wśród mchów, zwłaszcza gatunku Polytrichum, na glebach piaszczystych na wrzosowiskach, pojawiając się jesienią i zimą. Podobnie jak inne grzyby apotecjowe, górna powierzchnia jest powierzchnią wytwarzającą zarodniki, a ponieważ jest skierowana do góry, zarodniki nie mogą wypaść. Zamiast tego zarodniki są wyrzucane, gdy grzyb jest ruszony; jeśli kielich zostanie mocno uderzony, gdy dojrzeje, chmura zarodników unosi się w postaci cienkiej mgły.

Przypisy

  1. Ilgaz Akata, Three pyronemataceous macrofungi genera new to Turkish Mycota, „Turkish Journal of Botany”, 37, 2013, s. 977–980, DOI: 10.3906/bot-1206-30.
  2. 1 2 Index Fungorum [online] [dostęp 2023-07-02].
  3. Species Fungorum [online] [dostęp 2023-07-02] (ang.).
  4. 1 2 Aktualne stanowiska Neottiella rutilans w Polsce [online], gbif.org [dostęp 2023-07-02] (pol.).
  5. Neottiella rutilans (Fr.) Dennis [online], Bryoparasitic Pezizales [dostęp 2023-07-02] (ang.).
  6. Występowanie Neottiella rutilans na świecie (mapa) [online], gbif.org [dostęp 2023-07-02].
  7. Maria Alicja Chmiel, Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów workowych Polski, Kraków: W. Szafer Institute of Botany PAN, 2006, s. 84,85, ISBN 978-83-89648-46-4.
  8. Grzyby makroskopijne Polski w literaturze mikologicznej [online], grzyby.pl [dostęp 2023-07-01].
  9. Roger Phillips, Mushrooms: A comprehensive guide to mushroom identification, Londyn, 12 września 2013, s. 367, ISBN 978-1-4472-6402-6, OCLC 970603318.
  10. 1 2 F.H. Brightman, The Oxford Book of Flowerless Plants, Oxford University Press, 1974, s. 150, ISBN 0-19-910004-7.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.