| Kardynał prezbiter | |
| Data i miejsce urodzenia |
13 października 1660 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
11 stycznia 1740 |
| Biskup Rimini | |
| Okres sprawowania |
1698–1726 |
| Wyznanie | |
| Kościół | |
| Sakra biskupia |
10 września 1690 |
| Kreacja kardynalska |
18 maja 1712 |
| Kościół tytularny | |
| Data konsekracji |
10 września 1690 | ||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Konsekrator |
Humbertus Guilielmus de Precipiano | ||||||||||
| Współkonsekratorzy |
Réginald Cools | ||||||||||
| |||||||||||
Gianantonio Davia (ur. 13 października 1660 w Bolonii, zm. 11 stycznia 1740 w Rzymie) – włoski kardynał.
Życiorys
Urodził się 13 października 1660 roku w Bolonii, jako syn Giovanniego Battisty Davii i Porzii Ghislieri. Pobierał nauki na Uniwersytecie Bolońskim, gdzie studiował filozofię, a w Turynie uzyskał stopień doktora utroque iure. W połowie lat 80. XVII wieku przybył do Rzymu, na prośbę Innocentego XI, wstąpił do stanu duchownego i w 1687 roku został internuncjuszem w Niderlandach Południowych. 21 czerwca 1690 roku został mianowany tytularnym arcybiskupem Teb, otrzymując dyspensę z powodu nieosiągnięcia kanonicznego wieku 30 lat. 6 lipca został asystentem Tronu Papieskiego, a 8 sierpnia nuncjuszem w Królestwie Niemieckim. 10 września przyjął sakrę biskupią, a miesiąc później zrezygnował z nuncjatury w Niderlandach. Wiosną 1696 roku został powołany na reprezentanta Stolicy Piotrowej w Polsce i zrezygnował z funkcji nuncjusza w Królestwie Niemiec. Dwa lata później został arcybiskupem ad personam Rimini. W kwietniu 1700 roku został przedstawicielem Stolicy Apostolskiej przy cesarzu, jednakże pod śmierci Leopolda I w 1705 roku, Davia został wydalony z Wiednia, przez następnego władcę – Józefa I. 18 maja 1712 roku został kreowany kardynałem prezbiterem i otrzymał kościół tytularny San Callisto. W drugiej dekadzie XVIII wieku pełnił rolę legata w Urbino i Romanii. W 1726 roku zrezygnował z diecezji Rimini, a rok później został prefektem Kongregacji Indeksu, którym pozostał do śmierci. Pełnił rolę protektora zakonu cystersów, a ponadto kilkakrotnie był niesłusznie pomawiany o sprzyjanie jansenistom. W latach 1737–1740 był protoprezbiterem. Zmarł 11 stycznia 1740 roku w Rzymie.