Germain Boffrand (ur. 16 maja 1667 w Nantes, zm. 19 marca 1754 w Paryżu) – francuski architekt i dekorator wnętrz epoki baroku; w młodości rzeźbiarz. Upowszechniał dekoracje w stylu rokoko z użyciem rocaille.

Życiorys

Syn i wnuk rzeźbiarzy i architektów. Jako rzeźbiarz inspirował się François Girardonem. Od 1667 był uczniem Jules’a Hardouina-Mansarta, od 1686 zaś wchodził w skład jego pracowni, biorąc brał udział w budowie fasad placu Vendôme w Paryżu oraz oranżerii w Wersalu. W 1690 został architektem królewskim, a od 1709 był członkiem Académie royale d'architecture. Po 1711 w służbie Leopolda I Józefa. W 1732 został generalnym inspektorem mostów i dróg. W pracy pt. Livre d'architecture z 1745 promował propagowany przez Akademię styl Ludwika XIV zalecając jednocześnie inspirowanie się architekturą gotycką i Orientu. Współpracował z Nicolasem Sébastienem Adamem i Charles’em-Josephem Natoire’em.

Wybrane dzieła

• pałac Amelot de Gournay w Paryżu
• salony w pałacu Rohan w Strasburgu
• hôtel Boffrand, no 24 place Vendôme w Paryżu
• pałac Le Brun w Paryżu
• dekoracje wewnętrzne w Hôtel de Soubise w Paryżu (1735-1740)
• pierwotny projekt Place de la Concorde w Paryżu
• pałac Argenson
• zamek w Saint-Ouen
• odbudowa pałacu w Lunéville (1709-1719)
• przebudowa Château de La Malgrange (przekształcił go później Emmanuel Héré)
• pałac de Craon, Nancy
• projekt Place de la Carrière w Nancy
• most w Sens
• most w Montereau
• projekt pałacu biskupiego w Würzburgu (razem z Balthasarem Neumannem)

Przypisy

Bibliografia

• Pierre Chaunu: Cywilizacja wieku Oświecenia. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1993. ISBN 83-06-02339-0.
• red. Sławomir Żurawski: Barok. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, seria: Epoki Literackie. ISBN 978-83-01-15504-9.