Gento (również Genton; V w. n.e.) – drugi syn Genzeryka, króla Wandalów.
Odgrywał istotną rolę u boku swego ojca. Może o tym świadczyć wymienienie go przez Prokopiusza z Cezarei wśród imion uczestników bitwy morskiej pod Kartaginą (468) w której Wandalowie walczyli z ekspedycją cesarstwa wschodniorzymskiego, pod wodzą Basiliskosa, szwagra cesarza Leona I. Gento dowodził częścią lub całością floty wandalskiej. Być może w podobnym charakterze uczestniczył także w innych kampaniach ojca. Możliwe, że błędna informacja w kronice Hydacjusza jakoby to on poślubił Eudocję, córkę cesarza Walentyniana III, również jest odbiciem jego ważnej roli w państwie.
Wedle relacji Prokopiusza Gento podczas bitwy pod Kartaginą nabrał podziwu dla waleczności jednego z rzymskich dowódców, Jana. Gdy okręt Rzymianina zaczął tonąć, ten wskoczył do morza, a wówczas syn Genezeryka zaproponował mu pomoc i zagwarantował bezpieczeństwo. Jednak Jan odmówił i utonął, obciążony zbroją.
Gento zmarł jeszcze za życia swego ojca. Pozostawił po sobie kilku synów. Najstarszy z nich, Godagis padł ofiarą prześladowań ze strony swojego stryja i nowego króla Huneryka. Ten w 481 lub 482 roku zaczął eliminować pretendentów do tronu, pragnąc zapewnić go swemu synowi, Hilderykowi, co było niezgodne z zasadą sukcesji, ustanowioną przez Genezeryka, wedle której królem zostawał najstarszy mężczyzna spośród rodu Hasdingów. Godagis z żoną zostali skazani na wygnanie, ich dalsze losy pozostają nieznane. Represje przeżyli kolejni synowie Genty, Guntamund oraz Trasamund, którzy panowali po Huneryku (odpowiednio w latach 484–496 i 496–523), jak również Gelaris. Ten ostatni prawdopodobnie był młodszy od Hilderyka, możliwe więc, że nie dotknęły go żadne prześladowania. Synem Genty mógł też być Geilarith, ojciec Gelimera, ostatniego władcy Wandalów.
Uwagi
- ↑ Strzelczyk 1992 ↓, s. 225 podaje jedynie, bez wskazania tej konkretnej bitwy, że był notowany w źródłach jako jeden z dowódców wojsk, podobnie jak inni członkowie rodu.
- ↑ Strzelczyk 1992 ↓, s. 211 nie podaje, by był synem Genty.
Przypisy
- ↑ Wilczyński 1994 ↓, s. 109 (i dalej).
- ↑ Strzelczyk 1992 ↓, s. 151 (i dalej).
- ↑ Wilczyński 1994 ↓, s. 109.
- ↑ Wilczyński 1994 ↓, s. 75, 109.
- ↑ Wilczyński 1994 ↓, s. 109–110.
- ↑ Wilczyński 1994 ↓, s. 76.
- ↑ Wilczyński 1994 ↓, s. 110.
- ↑ Strzelczyk 1992 ↓, s. 211.
- ↑ Strzelczyk 1992 ↓, s. 151, 211.
- ↑ Wilczyński 1994 ↓, s. 276; Strzelczyk 1992 ↓, s. 211.
Bibliografia
- Jerzy Strzelczyk: Wandalowie i ich afrykańskie państwo. Kraków: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1992, seria: Rodowody cywilizacji. ISBN 83-06-02205-X.
- Marek Wilczyński: Zagraniczna i wewnętrzna polityka afrykańskiego państwa Wandalów. Kraków: Wydawnictwo Wyższej Szkoły Pedagogicznej, 1994, seria: Prace monograficzne Wyższej Szkoły Pedagogiczne w Krakowie, nr 176. ISBN 83-85898-29-8.