Gabriel Pontello
Prawdziwe imię i nazwisko

Leonardo Codazzo

Data i miejsce urodzenia

1945
Francja

Używane pseudonimy

Jean Lacroix, Giovanni, Gabriel P., G. Pontello, Pontello, Gabi Ponti, Gabriela Ponti, Gabriella Ponti, Gabriel Ponti, Gabriel Poutello, Gabriel Rivera

Lata aktywności

1975–2006

Narodowość

francuska

Liczba filmów

184 jako aktor (za IMDb)
186 jako reżyser (za IAFD)

Nagrody

Venus Award

Kolor włosów

czarny

Kolor oczu

niebieski

Gabriel Pontello, właśc. Leonardo Codazzo – francuski aktor, producent, reżyser i scenarzysta filmów pornograficznych pochodzenia włoskiego.

Kariera

Swoją pracę w branży porno zapoczątkował w roku 1973. Był obsadzany w scenach seksu grupowego w filmach Johna Thomasa: Hard Love (La Vie sentimentale de Walter Petit, 1975) z Marcelem Dalio, Love Play (L’Essayeuse, 1975), Excès (1976) i Hurlements de plaisir (1976). Występował także w filmach: Cukierkowa Candy (Candice Candy, 1976), Kochanek porno (Prouesses porno, 1977), Porwanie Sabinek (Enlèvement des Sabines, 1977) jako dr Paul Benoit i Excitation au soleil (1978) jako Marc.

W latach 1976–1985 zyskał sławę jako komisarz porno kosmita, główny bohater pornograficznej fotonoweli „Supersex”, wyprodukowanego we Francji, a później także we Włoszech. Zrealizował także kolejną serię powieści fotograficznych, tym razem w kolorze, Erotik, na wzór parodii najbardziej znanego Diabolika.

W marcu 1979 i styczniu 1980 pojawił się w magazynie „Playgirl” w serii erotycznych zdjęć. Pontello został przedstawiony na zdjęciu jako Francuz z fikcyjną biografią jako paryski edytor zdjęć z małym mieszkaniem na Avenue Victor Hugo, niedaleko Avenue des Champs-Élysées. Te zdjęcia zostały pokazane na początku lat 80. w Playgirl pod tytułem „Mężczyźni Europy”.

Wystąpił w filmach: Słodkie marzenia (Les mauvaises rencontres, 1980), Erotyczny pamiętnik z Tajlandii (Le Journal érotique d’une Thailandaise, 1980), Zwariowane wakacje Szwedek w Paryżu (Gräsänkor på skandalsemester, 1980) jako Pierre, Profesor Rasputin (Ta' Mej Doktorn/Le professeur Raspoutine, 1981) jako profesor Rasputin, seksuolog i seryjny morderca autostopowiczów, Sześć Szwedek na Ibizie (Sechs Schwedinnen auf Ibiza, 1981) jako José, Julie la douce (1982) jako Edouard, Uwielbiam sporty zimowe (L’amour aux sports d’hiver, 1982), Belles de Ręve (1983) jako psychoanalityk specjalizujący się w seksuologii, Gra miłości (Les jeux de l’amour, 1983) jako Roland, Educating Tricia (Les bas de soie noire, 1981) jako Jean-Louis, Emmanuelle rusza do Cannes (Emmanuelle à Cannes, 1984) jako Frank, Marilyn, moja miłość (Marilyn, mon amour, 1985) i Fantastyczna Moana (Fantastica Moana, 1987) z Moaną Pozzi.

W Porno Poker (1984), Cicciolina Number One (1986), I racconti sensuali di Cicciolina (1986), Banane al Cioccolato (1986) i La bottega del piacere (1988) jego ekranową partnerką była Cicciolina. Hans Moser zaangażował go do Les Folies de Teresa/Térésa superstar/Les folies de Térésa (1985), Foxy Lady 2 (1986), Foxy Lady 3 (1986), Best of Foxy Lady 1 (1987), Backdoor Lust (1988) i Very Best Of Foxy Lady (1996) z udziałem Teresy Orlowski. Pojawił się też w produkcji Traci, kocham Cię (Traci, I Love You, 1987) z Traci Lords jako fotograf Jean-Paul.

Stał się idolem w okresie dojrzewania dla Rocco Siffrediego, którego poznał w 1984 w paryskim Club 106 i pomógł mu w karierze w przemyśle porno, przedstawiając go francuskim producentom i reżyserom takim jak Marc Dorcel czy Michel Ricaud. Rocco Siffredi wystąpił także w reżyserowanym przez Pontello filmie dla dorosłych Vidéo Marc Dorcel (VMD) Urzekające modelki (Mannequins Envoutants/Piege A filles/Snatch Shots, 1989).

W latach 1991–2006, z pseudonimem Gabriela Ponti, wyreżyserował pięćdziesiąt filmów, szczególnie na rynek niemiecki, z ekstremalnymi scenami typu BDSM, fisting i urofilia. W wyreżyserowanym przez siebie dramacie Goldlight Film Production Perwersyjny kardynał (Der Perverse Kardinal, 2005) z Markusem Waxeneggerem wystąpił w tytułowej roli brutalnego księcia kościoła, który stosuje nieortodoksyjne metody w lokalnej parafii, próbujących za pomocą atrapy prącia odpędzić perwersyjne myśli kobiet i zakonnic.

Nagrody

Rok Nagroda Kategoria
1998 Venus Award Nagroda Specjalna za znakomite wejście

Przypisy

  1. 1 2 Rocco Siffredi - La biographie de Rocco Siffredi. „Gala”. [dostęp 2017-10-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-02)]. (fr.).
  2. 1 2 Gabriel Pontello. Gramho. [dostęp 2020-09-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-09-12)]. (hiszp.).
  3. 1 2 3 4 Gabriel Pontello w serwisie IAFD
  4. 1 2 3 Gabriel Pontello w serwisie Adult Film Database
  5. 1 2 Gabriel Pontello w bazie IMDb (ang.)
  6. ↑ Roberta Denti: Supersex, la storia della rivista cult e del mitologico Gabriel Pontello, precursore di Rocco Siffredi, raccontata da Gianni Passavini. MOW, 2023-06-04. [dostęp 2023-07-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-07-12)]. (wł.).
  7. ↑ Eccitazione carnale. ivid.it. [dostęp 2018-02-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-02-22)]. (wł.).
  8. ↑ Paco Gisbert (2013-04-16): Historias del porno: ‘Supersex’ al rescate. Primera Línea. [dostęp 2017-10-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-11)]. (hiszp.).
  9. ↑ Paco Gisbert (2014-02-14): Historias del porno: “Ifix, tcen, tcen”. Primera Línea. [dostęp 2018-02-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-09)]. (hiszp.).
  10. ↑ Ifix Tcen Tcen: il comando a cui la memoria di ogni boomer italiano risponde. 70-80.it. [dostęp 2020-05-30]. (wł.).
  11. ↑ Playgirl Centerfolds G Gabriel Pontello. AdonisMale. [dostęp 2018-02-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-02-22)]. (ang.).
  12. ↑ Gabriel Pontello. Adonismale.com. [dostęp 2018-02-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-02-22)]. (ang.).
  13. ↑ The Best of Playgirl January 1980. Collectormarket.com. [dostęp 2018-02-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-03-02)]. (ang.).
  14. ↑ The Men of Europe – The Best of Playgirl – January 1980. Welcome to my world. [dostęp 2018-02-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-02-22)]. (ang.).
  15. ↑ Gabriel Pontello. European Girls Adult Film Database. [dostęp 2018-02-22]. (ang.).
  16. ↑ Johnny Stanwyck: Professor Raspoutine (1981). Grindhouse Effect. [dostęp 2021-05-31]. (ang.).
  17. ↑ Gabriel Pontello. AlloCiné. [dostęp 2015-08-18]. (fr.).
  18. ↑ Educating Tricia. Xbiz.com. [dostęp 2018-02-22]. (ang.).
  19. ↑ Gabriel Pontello. MYmovies. [dostęp 2015-08-18]. (wł.).
  20. ↑ Artistas: Gabriel Pontello. Filmow. [dostęp 2017-07-09]. (port.).
  21. ↑ Traci Cleans Up. „People”, 1998-11-27. [dostęp 2017-07-09]. (ang.).
  22. ↑ Gabriel Pontello – Actor. CinemaRx. [dostęp 2017-07-09]. (rum.).
  23. ↑ La biographie de Rocco Siffredi. Gala.fr. [dostęp 2017-10-11]. (fr.).
  24. ↑ Silvia Aldi: Rocco Siffredi: “Non sono più a mio agio davanti al corpo di una ragazza”. Il Digitale, 2 lutego 2021. [dostęp 2021-05-31]. (wł.).
  25. ↑ Rocco Siffredi: Io, Rocco. Mondadori, 2006. ISBN 88-04-55995-0.
  26. ↑ Rocco es un hombre que disfruta muchísimo con su trabajo. Elmundo.es. [dostęp 2023-07-12]. (hiszp.).
  27. ↑ Rocco Siffredi: Finalista dell’Isola dei famosi 2015. IlSussidiario.net. [dostęp 2015-08-18]. (wł.).
  28. ↑ Franska modeller (1991) director: Gabriel Pontello. Videospace, 1 kwietnia 2020. [dostęp 2021-05-31]. (fiń.).
  29. ↑ Der perverse Kardinal. Goldlight Film. [dostęp 2017-10-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-13)]. (niem.).
  30. ↑ Tod Hunter: 1998 Venus Awards Announced. AVN. [dostęp 2017-10-07]. (ang.).

Bibliografia

  • Gianni Passavini: Porno di carta. Iacobellieditore, 2016. ISBN 978-88-6252-326-4.
  • Gianni Passavini: Supersex. Storia della rivista cult e del leggendario Gabriel Pontello. Milieu, 2023. ISBN 979-1-280-68250-5.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.