| |||||
| Państwo | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Kraj związkowy | |||||
| Powiat | |||||
| Wspólnota | |||||
| Powierzchnia |
57,29 km² | ||||
| Wysokość |
16 m n.p.m. | ||||
| Populacja (31 grudnia 2018) • liczba ludności • gęstość |
| ||||
| Nr kierunkowy |
038353 | ||||
| Kod pocztowy |
17506 | ||||
| Tablice rejestracyjne |
VG, ANK, GW, PW, SBG, UEM, WLG | ||||
Położenie na mapie Meklemburgii-Pomorza Przedniego | |||||
Położenie na mapie Niemiec | |||||
| 53°56′15″N 13°24′36″E/53,937500 13,410000 | |||||
| Strona internetowa | |||||
Gützkow – miasto w Niemczech w kraju związkowym Meklemburgia-Pomorze Przednie, w powiecie Vorpommern-Greifswald, jedyne miasto w Związku Gmin Züssow. Leży na południe od Greifswaldu. Miasto liczy 2965 mieszkańców (31 grudnia 2018). Jego miastami partnerskimi są Bohmte (Niemcy) i Nowogard (Polska).
Toponimia
Nazwę miasta zapisywano w dokumentach średniowiecznych w różnych formach, m.in. Chozcho (1140), Chozkowe (1183), Chozcowe (1214), Gutzekowe/Guzzekowe (1228), Gutsikkowe (1314). Nazwa ma pochodzenie połabskie, odosobowe od imienia Chocek. Bywa spolszczana jako Choćków.
Historia
We wczesnym średniowieczu istniał tu gród nad rzeką Pianą zbudowany przez Słowian połabskich. Na początku XII w. został opanowany przez księcia pomorskiego Warcisława I. Odtąd z krótkimi przerwami wchodził w skład Pomorza Zachodniego, pełniąc funkcję kasztelanii. W 1128 Otton z Bambergu ochrzcił mieszkańców grodu. Zburzono pogańską świątynię Słowian, a na jej miejscu wzniesiono kościół. Obok grodu rozwinęła się niewielka osada miejska.
Herb hrabstwa choćkowskiego (guczkowskiego) wchodził w skład 9-polowego wielkiego herbu księstwa pomorskiego pojawiającego się od około 1530 roku, za panowania księcia Jerzego I (1523–1531).
1 stycznia 2010 do miasta przyłączono gminę Lüssow, a 25 maja 2014 gminę Kölzin.
Legenda
Z Gützkowem związana jest legenda o pomorskiej Sodomie i Gomorze:
Na obszarze, na którym obecnie znajduje się miasto Gützkow, istniało miasto, które żyło w tak wielkim grzechu, że Bóg zarządził jego upadek, podobnie jak Sodoma i Gomora. Ale mieszkańcy zlitowali się nad nim i dlatego wysłał im anioła, który miał ich ostrzec przed tragedią i wyprowadzić ich z miasta. Anioł zakazał im również, aby się nie rozglądali. Ale gdy miasto zapadło się w ziemię ze straszliwym hałasem, pojawiła się kobieta, która nie mogła się oprzeć swojej ciekawości. Tak naprawdę nie chciała rozglądać się jak żona Lotha, więc pochyliła się i obejrzała między nogami. Ale natychmiast zamieniła się w kamień, podobnie jak jej pies, który również się rozglądał. Te dwa kamienie można zobaczyć do dziś; na większej, w którą przemieniła się kobieta, nadal wyraźnie można rozpoznać kształt ludzkiej głowy. Niedaleko znajduje się jezioro, w którym zatopione jest miasto. Miasto miało kilka wież, które nadal stoją pionowo w wodzie, ponieważ rybacy często łapią się na szczytach wież za pomocą sieci
Współpraca
Miejscowości partnerskie:
Przypisy
- ↑ Dane statystyczne. laiv-mv.de. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-12-04)].
- ↑ Ernst Eichler, Werner Mühlmer, Die Namen der Städte in Mecklenburg-Vorpommern, Rostock 2002, s. 75.
- ↑ Zygmunt Boras, Książęta Pomorza Zachodniego. Z dziejów dynastii Gryfitów, Poznań 1978, s. 40.
- ↑ Encyklopedia Szczecina. T. I A-O. Szczecin: Uniwersytet Szczeciński, 1999, s. 336. ISBN 83-87341-45-2.
- ↑ Tadeusz Białecki: Herby miast Pomorza Zachodniego. Szczecin: Wydawnictwo Polskie Pismo i Książka, 1991, s. 10-11. ISBN 83-85360-01-8.
- ↑ Jodocus Donatus Hubertus Temme – Das Pommersche Sodom und Gomorrha [w:] Die Volkssagen von Pommern und Rügen. str. 208–209
- ↑ Partnerstwa. [dostęp 2008-12-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-10-11)].