Fronty polskie – w zależności od zadania, jakie przed nimi stawiano, a co za tym idzie od wielkości przydzielonych sił i środków fronty w strukturach organizacyjnych Wojska Polskiego spełniały rolę związków operacyjnych lub strategicznych.
Fronty posiadały niestały skład organizacyjny i siłę bojową, mogącą odpowiadać zarówno dywizji, jak i kilku armiom.
1919–1920
- Front Wołyński
- Front Przeciwniemiecki, podlegały mu:
- Front Poleski
- Front Galicyjsko-Wołyński, od lipca 1919:
- Front Galicyjski/Podolski
- Front Wołyński (ponownie)
1920
1939
- Grupa Armii Warszawa/gen. Rómmla
- Front Północny/Grupa Armii gen. Dąb-Biernackiego
- Front Środkowy/Grupa Armii gen. Piskora
- Front Południowy/Grupa Armii gen. Sosnkowskiego
- Grupa Armii Poznań-Pomorze/Grupa Armii gen. Kutrzeby
Inne
W 1944 roku w polskim i radzieckim dowództwie planowano z armii polskich utworzyć Front Polski (na wzór radziecki). Jednak z powodu braku kadry oficerskiej pomysłu zaniechano.
Zgodnie z „Planem zamierzeń organizacyjnych WP na lata 1955–1960” Siły Zbrojne PRL na wypadek wojny z zachodem ze swojego składu miały wydzielić Front Polski/Nadmorski.
Zobacz też
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.