Franciszek Wawrok
chorąży
Data i miejsce urodzenia

30 października 1881
Friedrichsberg

Data śmierci

6 lipca 1921

Przebieg służby
Lata służby

1900–1914, 1914–1918, 1919–1920

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

167 pułk piechoty

Stanowiska

dowódca kompanii

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia

Franciszek Wawrok (ur. 30 października 1881 w Friedrichsbergu, zm. 6 lipca 1921) – chorąży Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 30 października 1881 w Friedrichsbergu, w ówczesnym powiecie namysłowskim rejencji wrocławskiej, w rodzinie Grzegorza i Marii z domu Cichy. Osiem lat uczęszczał do szkoły powszechnej w Kamienicy. W 1897 został zatrudniony w Urzędzie Mierniczym w Namysłowie. 12 października 1900 wstąpił jako ochotnik do armii niemieckiej. Służył w 51 pułku piechoty we Wrocławiu, a następnie w 37 pułku fizylierów w Krotoszynie. W czasie służy wojskowej ukończył cztery semestry zimowe szkoły kapitulantów oraz cztery semestry szkoły wojskowej z dodatnimi wynikami przed wojskową komisją egzaminacyjną do urzędów cywilnych (grupa urzędników średnich). 20 kwietnia 1914, po zwolnieniu z wojska, został zatrudniony w Magistracie Buer (Westfalia), w charakterze asystenta. Po wybuchu I wojny światowej został zmobilizowany do 37 pułku fizylierów, w stopniu zastępcy oficera. Walczył na froncie zachodnim. W 1915 został ranny w bitwie pod Verdun. Później uczestniczył w zdobyciu fortu Vaux i bitwie pod Cambrai. W 1917, po przeniesieniu na front wschodni, został ranny pod Jabłonną.

1 czerwca 1919 wstąpił do Wojska Polskiego. 20 kwietnia 1920 w Poznaniu złożył egzamin przed Komisją egzaminacyjną dla aspirantów oficerskich i otrzymał „poświadczenie kwalifikacji naukowej do ubiegania się o stopień aspiranta oficerskiego”. W czasie wojny z bolszewikami, w stopniu chorążego, był dowódcą 12. kompanii 167 pułku piechoty, późniejszego 75 pułku piechoty. Wyróżnił się 2 czerwca 1920 w bitwie pod Rybczanami. Zaginął 4 lipca tego roku w bitwie pod Filipowem.

31 stycznia 1922 dowódca batalionu sztabowego 75 pułku piechoty, kapitan Paweł Urban we wniosku na odznaczenie Orderem Virtuti Militari napisał:

w dniu 2 VI 1920 podczas ataku III/75 pp na Rybczany, silnie umocnioną pozycję bolszewicką, gdy baon poniósłszy wielkie straty, zmuszony był wycofać się, chor. Wawrok na czele kompanii 12-tej ruchem oskrzydlającym prowadził z własnej inicjatywy atak na Rybczany i przyczynił się w pierwszym rzędzie do zdobycia tej pozycji. W dalszych walkach cechowała go duża odwaga osobista. Podczas ofensywy bolszewickiej dnia 4 VII 20 zaginął.

4 kwietnia 1924 sędzia Sądu Powiatowego w Krotoszynie Terlecki na posiedzeniu jawnym uznał Franciszka Wawroka, „zaginionego w akcji bojowej 5 lipca 1920”, za zmarłego, a jako chwilę śmierci ustalił dzień 6 lipca 1921 godzinę 24.00.

13 września 1909 ożenił się z Marią Iwańską, z którą miał dwie córki: Klarę (ur. ok. 1912) i Elwirę (ur. ok. 1914).

Ordery i odznaczenia

11 sierpnia 1924 Maria Wawrok zwróciła Order Virtuti Militari na ręce prezydenta RP motywując, że „jeżeli ma stanowić tylko dekorację, a nie uprawnia żony i dzieci sieroty do pobierania uchwalonego zań wynagrodzenia”. 17 stycznia 1935 Maria Wawrok wysłała do Kapituły Orderu Wojennego „Virtuti Militari” prośbę o zwrot orderu. 1 lipca 1935 szef Biura Kapituły Orderu Wojennego „Virtuti Militari”, podpułkownik Franciszek Sobolta przesłał Marii Wawrokowej, zam. w Inowrocławiu przy ul. Świętego Ducha 7, Order Virtuti Militari nadany jej mężowi.

Przypisy

  1. ↑ Kolekcja ↓, s. 1, 9, 19, kwestionariusz kawalera Orderu Virtuti Militari wypełniony przez wdowę – Marię Wawrokową i wysłany 9 lipca 1935 na adres Biura Kapituły Orderu Wojennego Virtuti Militari.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Kolekcja ↓, s. 4.
  3. 1 2 Kolekcja ↓, s. 2, 4.
  4. ↑ Kolekcja ↓, s. 2.
  5. 1 2 Kolekcja ↓, s. 5.
  6. ↑ Kolekcja ↓, s. 8.
  7. ↑ Kolekcja ↓, s. 5, 6.
  8. ↑ Głut 1929 ↓, s. 11–12.
  9. ↑ Kolekcja ↓, s. 6.
  10. ↑ Głut 1929 ↓, s. 17, 30, tu jako poległy.
  11. ↑ Kolekcja ↓, s. 6, tu Rypczany.
  12. ↑ Kolekcja ↓, s. 9.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 55 z 14 grudnia 1922, s. 908.
  14. ↑ Głut 1929 ↓, s. 31.
  15. ↑ Kolekcja ↓, s. 1.
  16. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-09-30].
  17. ↑ Kolekcja ↓, s. 11–13.
  18. ↑ Kolekcja ↓, s. 16.
  19. ↑ Kolekcja ↓, s. 17, 18.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.