Franciszek Sakwiński
sierżant
Data i miejsce urodzenia

11 maja 1894
Bocień

Data i miejsce śmierci

1939
Barbarka

Przebieg służby
Lata służby

1914–1920, 1924–1935

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

Batalion KOP „Dederkały”

Stanowiska

dowódca strażnicy

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia

Franciszek Sakwiński (ur. 11 maja 1894 w Bocieniu, zm. 1939 w Barbarce) – sierżant Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 11 maja 1894 w Bocieniu, w ówczesnym powiecie chełmińskim Prowincji Prusy Zachodnie, w rodzinie Kazimierza i Anny z Adamskich. W 1909 ukończył sześć oddziałów w szkole powszechnej w Chełmnie. Do szesnastego roku życia przebywał u rodziców, a następnie przez trzy lata pracował w fabryce w Chełmży.

W czasie I wojny światowej (1914–1918) walczył w szeregach Armii Cesarstwa Niemieckiego. 28 grudnia został zwolniony z armii niemieckiej, a w styczniu 1919 wstąpił jako ochotnik do II oddziału karabinów maszynowych w Poznaniu. Później został wcielony do 8 pułku strzelców wielkopolskich, późniejszego 62 pułku piechoty. W czasie wojny z bolszewikami wziął udział we wszystkich walkach swojego pułku. W 1919 został mianowany kapralem, a w następnym roku plutonowym. 18 sierpnia w bitwie pod Glinianką przedostał się przez silnie obsadzoną linię nieprzyjacielską i wziął do niewoli ośmiu jeńców oraz uratował dwa karabiny maszynowe z wozami i końmi. W listopadzie 1920 został odznaczony Orderem Virtuti Militari.

W 1920, na własną prośbę, został zwolniony z wojska i zatrudniony w Urzędzie Poczt i Telegrafów w Kornatowie. W 1924 ponownie został przyjęty do Wojska Polskiego, a w listopadzie tego roku przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i przydzielony do 4 batalionu granicznego w Dederkałach. Przez dziewięć lat był dowódcą strażnicy. W 1927 został awansowany na sierżanta. W czasie służby zatrzymał kilku przemytników oraz zastrzelił niebezpiecznego szpiega, który po zatrzymaniu usiłował zbiec do ZSRR. W 1934 komisja lekarska przyznała mu kategorię zdrowia „D”, w związku z czym został przeniesiony do plutonu gospodarczego batalionu na stanowisko magazyniera żywnościowego. Z dniem 30 listopada 1935 został przeniesiony w stan spoczynku. Zamieszkał w Chełmży przy ul. Chełmińskiej 4.

Jesienią 1939 został zamordowany przez Niemców w Lesie Barbarka pod Toruniem.

Był żonaty, miał dwoje dzieci: Zygmunta (ur. 6 października 1922) i Gertrudę (ur. 30 listopada 1923).

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 Kolekcja ↓, s. 1.
  2. ↑ Kolekcja ↓, s. 2, 4.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Kolekcja ↓, s. 4.
  4. 1 2 Kolekcja ↓, s. 3, 4.
  5. ↑ Kolekcja ↓, s. 6.
  6. ↑ Ze Złotej Księgi Żołnierzy K.O.P.. „Żołnierz Polski”. 28, s. 687, 1930-07-13. Warszawa..
  7. ↑ Kolekcja ↓, s. 1, 2, 4.
  8. ↑ Kolekcja ↓, s. 9, 12.
  9. ↑ Kolekcja ↓, s. 13.
  10. ↑ Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2023-01-27].
  11. ↑ Kolekcja ↓, s. 2.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 21 z 28 maja 1921, s. 995.
  13. 1 2 Kolekcja ↓, s. 3.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.