Franciszek Pieniak
Przebój

Franciszek Pieniak (przed 1933)
kapitan
Data i miejsce urodzenia

14 października 1903
Osiny

Data i miejsce śmierci

1 kwietnia 1968
Warszawa

Przebieg służby
Lata służby

1920–1945

Siły zbrojne

Wojsko Polskie
Armia Krajowa

Jednostki

4 Pułk Piechoty Legionów,
78 Pułk Piechoty,
2 Pułk Strzelców Podhalańskich,
Obwód Sokołów Podlaski AK,
Obwód Radzyń Podlaski AK,
Obwód Włoszczowa AK,
74 Pułk Piechoty AK

Stanowiska

dowódca plutonu,
dowódca kompanii,
komendant powiatowy pw i wf,
adiutant,
komendant obwodu,
komendant kedywu,
szef szkoły,
dowódca batalionu

Główne wojny i bitwy

wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa

Odznaczenia
,

Franciszek Pieniak ps. „Przebój”, „Tadeusz Orski” (ur. 14 października 1903 w Osinach, zm. 1 kwietnia 1968 w Warszawie) – porucznik piechoty Wojska Polskiego II RP, kapitan Armii Krajowej.

Życiorys

Urodził się 14 października 1903 w Osinach jako syn Jakuba. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości brał udział w szeregach Wojska Polskiego w wojnie polsko-bolszewickiej 1920. Walczył jak żołnierz 4 pułku piechoty Legionów. Od września 1921 kształcił się w Zawodowej Szkole Podchorążych w Warszawie. Został awansowany do stopnia podporucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923. Następnie został awansowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925. W latach 20. był oficerem 78 pułku piechoty w Baranowiczach. Później był oficerem Szkoły Podchorążych Rezerwy w Berezie Kartuskiej. Od 1928 do 1929 odbył kurs w Centralnej Szkole Wychowania Fizycznego w Poznaniu. Służył w 2 pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku, gdzie był dowódcą plutonu i dowódcą kompanii. W 1933, 1934 był komendantem powiatowym Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego tej jednostki. Pod koniec 1935 w stopniu porucznika został przeniesiony w stan spoczynku. Przed 1939 prowadził gospodarstwo rolne w Chociszewie.

W sierpniu 1939 został zmobilizowany do Wojska Polskiego i mianowany adiutantem dowódcy oddziałów ochronnych w Kutnie. Po wybuchu II wojny światowej w czasie kampanii wrześniowej przydzielony do grupy ppłk. Edwarda Wani, gdzie w zgrupowaniu gen. Edwarda Olbrychta pełnił funkcję adiutanta mjr. Ludwika Gabriela. Po klęsce polskiej wojny obronnej przedostał się do rodzinnego Brzozowa. W październiku 1939 wstąpił do Służby Zwycięstwu Polski obejmując stanowisko komendanta obwodu Sokołów Podlaski. Pozostając następnie oficerem Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej pod pseudonimem „Przebój” w stopniu kapitana pełnił funkcje komendanta Kedywu, zastępcy komendanta Obwodu Sokołów Podlaski AK. Był także szefem Tajnej Szkoły Podchorążych. Po przeniesieniu od września 1943 był zastępcą komendanta Obwodu Radzyń Podlaski AK. Od czerwca 1944 był komendantem Obwodu Włoszczowa AK. Od 19 sierpnia 1944 do stycznia 1945 pełnił stanowisko dowódcy II batalionu (pod kryptonimem „Wilk” i „Wojna”) 74 pułku piechoty AK w składzie 7 Dywizji Piechoty AK „Orzeł”, biorących udział w akcji „Burza”.

Po nadejściu frontu wschodniego i wkroczeniu Armii Czerwonej pozostawał w ukryciu. Początkowo ukrywał się pod zmienionym nazwiskiem w majątku doświadczalnym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Dębowicach, następnie w majątkach szkolnych w Sobótce i Ozorzynie. Od 1947 do 1949 był administratorem folwarku Czerniewiczów w Kłodawie. Później ponownie ukrywał się. Dokonał ujawnienia 21 stycznia 1957 we Wrocławiu.

Zmarł 1 kwietnia 1968 w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym w Warszawie (kwatera B18-1-6).

Był żonaty z Heleną z domu Puszkarską (w latach 30. kierowała sekcją sportową przy kole Rodziny Wojskowej w Sanoku). Mieli córkę Danutę Modestę Wandę (ur. w 1931 w majątku Pieszczanka).

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Pieniak Franciszek „Przebój” - AK Okręg Kielce [online], akokregkielce.pl [dostęp 2016-12-23].
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 Franciszek Pieniak. akokregkielce.pl. [dostęp 2016-12-23].
  3. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 407.
  4. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 354.
  5. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 273.
  6. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 106.
  7. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 349.
  8. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 305.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 92.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 616.
  11. ↑ Jednodniówka wydana z racji jubileuszu 25-lecia istnienia i działalności Związku Strzeleckiego na terenie Sanoka i ziemi sanockiej 1908–1933. Sanok: 21 maja 1933, s. 30.
  12. ↑ Powiat Sanocki. „Legjon Młodych”. Nr 3, s. 38, 1 marca 1934.
  13. 1 2 3 4 5 6 Ryszard Jałoszyński (red.), Kłodawianie w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1921, Konin: Towarzystwo Samorządowe, 2020, ISBN 978-83-929187-3-8.
  14. ↑ Spis pochowanych na Powązkach Wojskowych (d. Cmentarzu Komunalnym Powązki) w Warszawie. sowa.website.pl. [dostęp 2016-12-23].
  15. 1 2 Księga urodzeń (wojskowi) 1932-1939. Sanok.
  16. ↑ Sprawozdanie Stowarzyszenia "Rodzina Wojskowa" za Rok Sprawozdawczy 1933/34. Warszawa: 1934, s. 128.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.