Franciszek Buliński (ur. 16 września 1893 w Chrzanowie, zm. 25 marca 1967 w Chrzanowie) – żołnierz Legionów Polskich, armii austriackiej, oficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się w rodzinie Kajetana i Julii ze Skotnickich. Absolwent gimnazjum, student medycyny na Uniwersytecie Jagiellońskim, członek Związku Walki Czynnej.

W 1914 wstąpił do Legionów Polskich, do 12 kompanii 5 pułku piechoty. W grudniu 1914 w bitwie pod Łowczówkiem, z terenu zajętego przez Rosjan, pod ostrzałem nieprzyjaciela, uratował rannego towarzysza broni. Za bohaterstwo w walce odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. 1 listopada 1916 został mianowany chorążym sanitarnym. Po kryzysie przysięgowym wcielony został do armii austriackiej i walczył na froncie włoskim.

W listopadzie 1918 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego i otrzymał przydział do II batalionu 8 pułku piechoty Legionów. Walczył na froncie polsko-ukraińskim i polsko-bolszewickim. W tym czasie awansowany został na stopień kapitana. Po wojnie zdemobilizowany. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział w rezerwie do Kadry Zapasowej 9 Szpitala Okręgowego.

W 1924 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Początkowo pracował w sądownictwie, potem w administracji państwowej. Był między innymi starostą w Limanowej i pracownikiem kieleckiego Banku Polskiego.

W czasie okupacji niemieckiej ukrywał się. Pracował na gospodarstwie rolnym w okolicach Tarnowa. Po 1945 pracował w bankach w Gdańsku i w Chrzanowie. Zmarł w Chrzanowie i tam jest pochowany.

Był żonaty z Antoniną z Mitrzyków.

Ordery i odznaczenia

• Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 6546 – 17 maja 1922
• Krzyż Niepodległości – 4 listopada 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”
• Krzyż Walecznych (trzykrotnie)

Przypisy

Bibliografia

• Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917). Komenda Legionów Polskich, 1917.
• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2022-01-19].
• Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
• Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/2. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1993. ISBN 83-900510-0-1.
• Kazimierz Bąbiński: Zarys historji wojennej 5-go pułku piechoty Legionów. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.