Francesco Saverio de Zelada
Kardynał prezbiter
Kraj działania

Państwo Kościelne

Data i miejsce urodzenia

27 sierpnia 1717
Rzym

Data i miejsce śmierci

19 grudnia 1801
Rzym

Miejsce pochówku

Bazylika św. Sylwestra i św. Marcina w Monti

Sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej
Okres sprawowania

14 października 1789 – sierpień 1796

Penitencjariusz większy
Okres sprawowania

8 września 1788–19 grudnia 1801

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Sakra biskupia

28 grudnia 1766

Kreacja kardynalska

19 kwietnia 1773
Klemens XIV

Kościół tytularny

Santi Silvestro e Martino ai Monti
Santa Prassede

Sukcesja apostolska
Data konsekracji

28 grudnia 1766

Konsekrator

Klemens XIII

Współkonsekratorzy

Scipione Borghese
Ignazio Reali

Francesco Saverio de Zelada (ur. 27 sierpnia 1717 w Rzymie, zm. 19 grudnia 1801 tamże) – włoski kardynał, pochodzenia hiszpańskiego.

Życiorys

Pochodził z rodziny hiszpańskiej, był synem Juana de Zelady i Manueli Rodríguez. Studiował na Sapienzy, gdzie uzyskał doktorat utroque iure. 23 października 1740 przyjął święcenia kapłańskie. po ukończeniu studiów został referendarzem Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej i audytorem Kamery Apostolskiej; pracował także w kilku kongregacjach. W 1760 został audytorem Roty Rzymskiej i kanonistą Penitencjarii Apostolskiej a w 1768 – konsultorem Świętego Oficjum.

23 grudnia 1766 został wybrany arcybiskupem tytularnym Petry, a pięć dni później przyjął sakrę. 19 kwietnia 1773 został kreowany kardynałem prezbiterem i otrzymał kościół tytularny Santi Silvestro e Martino ai Monti. Był zagorzałym wrogiem Towarzystwa Jezusowego i jednym z głównych twórców brewe Dominus ac Redemptor, które zarządziło jego kasatę. Od 15 grudnia 1779 do śmierci był Bibliotekarzem Świętego Kościoła Rzymskiego, a od listopada 1780 do października 1786 był proprefektem Kongregacji ds. Biskupów i Zakonników (w czasie nieobecności Francesco Carafy). W 1781 został archiprezbiterem bazyliki laterańskiej. Od 1783 przez roczną kadencję pełnił rolę kamerlinga Kolegium Kardynałów, a od 8 września 1788 do śmierci był wielkim penitencjariuszem. 14 października 1789 został mianowany sekretarzem stanu i pełnił tę funkcję do sierpnia 1796. Kiedy papież Pius VI został wzięty do niewoli do Francji, kardynał Zelada udał się do Toskanii, natomiast rolę penitencjariusza przejął Leonardo Antonelli.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Zelada, Francesco Saverio de. The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-10-20]. (ang.).
  2. 1 2 3 4 Francesco Saverio Cardinal de Zelada. catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-10-20]. (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.