François-Xavier de Donnea
Data i miejsce urodzenia

29 kwietnia 1941
Edegem

Burmistrz Brukseli
Okres

od 1995
do 2000

Przynależność polityczna

Partia Reformatorsko-Liberalna

Poprzednik

Freddy Thielemans

Następca

Freddy Thielemans

Minister-prezydent Regionu Stołecznego Brukseli
Okres

od 2000
do 2003

Przynależność polityczna

Ruch Reformatorski

Poprzednik

Jacques Simonet

Następca

Daniel Ducarme

François Xavier Gustave Marie Joseph Corneille Hubert rycerz de Donnea de Hamoir (ur. 29 kwietnia 1941 w Edegem) – belgijski i waloński polityk i ekonomista, wieloletni parlamentarzysta, były burmistrz Brukseli i minister-prezydent Regionu Stołecznego.

Życiorys

Pochodzi z arystokratycznego rodu, posiada tytuł szlachecki rycerza (ridder). Ukończył ekonomię na Katolickim Uniwersytecie w Lowanium, następnie studia podyplomowe (MBA) na University of California w Berkeley. Na Uniwersytecie Erazma w Rotterdamie uzyskał doktorat z ekonomii. Był pracownikiem naukowym, w latach 1982–1997 zajmował stanowisko profesora Université catholique de Louvain.

Zaangażował się też w działalność walońskiej Partii Reformatorsko-Liberalnej, współtworzącej od 2002 Ruch Reformatorski. W latach 1981–1985 był członkiem Izby Reprezentantów. Następnie przez cztery lata zasiadał w Senacie. Od 1989 do 1991 sprawował mandat posła do Parlamentu Europejskiego. Powrócił następnie do Senatu (do 1995), po czym do 2000 wchodził ponownie do Izby Reprezentantów.

W okresie 1983–1985 pełnił funkcję sekretarza stanu ds. współpracy na rzecz rozwoju. Później do 1988 sprawował urząd ministra obrony w rządzie Wilfrieda Martensa. Od 1995 do 2000 był burmistrzem Brukseli, następnie przez trzy lata wykonywał obowiązki ministra-prezydenta Regionu Stołecznego, odpowiadając we władzach tego regionu także za badania naukowe.

W 2003 kolejny raz zasiadł w federalnej Izbie Reprezentantów, w 2007 uzyskał reelekcję na następną czteroletnią kadencję. Brał aktywny udział w rokowaniach koalicyjnych w trakcie kryzysu politycznego. M.in. z polecenia króla Alberta II był jednym z trzech negocjatorów mających doprowadzić do kontynuacji rozmów na temat reformy konstytucyjnej. W przedterminowych wyborach w 2010 utrzymał miejsce w parlamencie.

Przypisy

  1. ↑ Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2022-09-11].
  2. ↑ Belgian PM's resignation rejected. bbc.co.uk, 17 lipca 2009. [dostęp 2022-09-11]. (ang.).

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.