Fragmenty praskie – dwie pisane głagolicą karty, przechowywane w Archiwum Kapituły Kolegiackiej w Pradze. Spisane pod koniec XI wieku, stanowią fragment starszej księgi liturgicznej obrządku słowiańskiego. Jest to jedyny znany zabytek staro-cerkiewno-słowiański w czystej redakcji zachodniosłowiańskiej. Jako miejsce powstania, pomimo licznych wątpliwości, przyjmuje się najczęściej ośrodek sazawski.

Karty odnalazł w 1855 roku niemiecki historyk Konstantin Höfler. Dwa lata później Höfler ogłosił ich tekst wraz z Pavlem Jozefem Šafárikiem w pracy Glagolitische Fragmente. Fragmenty praskie były kilkukrotnie publikowane w chrestomatiach, m.in. przez Miloša Weingarta (Texty ke studiu jazyka a písemnictví staroslověnského, Praha 1949) i Františka Václava Mareša (An Anthology of Church Slavonic Texts of Western (Czech) Origin, München 1979).

Karta pierwsza zawiera zbiór krótkich modlitw, tzw. světilny, druga fragment liturgii wielkopiątkowej. W warstwie językowej tekst zawiera liczne bohemizmy.

Przypisy

  1. ↑ Svend Dahl: Dzieje książki. Wrocław: 1965, s. 67.
  2. ↑ Ewa Siatkowska: Rodzina języków zachodniosłowiańskich. Zarys historyczny. Warszawa: 1992, s. 66.
  3. ↑ Jaroslav Vlček: Dějiny české literatury. T. 1: Od nejstarších dob až po věk zlatý. Praha: 1931, s. 7.

Bibliografia

  • Leszek Moszyński: Wstęp do filologii słowiańskiej. Warszawa: 1984.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.