Foriel
Форель

Okręt w Hawrze
Klasa

niszczyciel

Typ

Foriel

Historia
Stocznia

Chantiers et Ateliers Augustin Normand,
Hawr

Położenie stępki

1899

Wodowanie

8 grudnia 1900

 MW Imperium Rosyjskiego
Nazwa

„Foriel” → „Wnimatielnyj” (od 1902)

Wejście do służby

wrzesień 1901

Zatonął

27 maja 1904

Dane taktyczno-techniczne
Wyporność

normalna: 312 ton
pełna: 347 ton

Długość

56,6 metra

Szerokość

5,9 metra

Zanurzenie

3,02 metra

Napęd
2 maszyny parowe potrójnego rozprężania
4 kotły
moc 5200 KM, 2 śruby
Prędkość

26,5 węzła

Zasięg

1250 Mm przy prędkości 13 węzłów

Uzbrojenie
1 działo kal. 75 mm
5 dział kal. 47 mm (5 × I)
Wyrzutnie torpedowe

2 × 381 mm (2 × I)

Załoga

57–59

Foriel (ros. Форель) – rosyjski niszczyciel z przełomu XIX i XX wieku, jedna z pięciu jednostek typu Foriel. Okręt został zwodowany 8 grudnia 1900 roku we francuskiej stoczni Chantiers et Ateliers Augustin Normand w Hawrze, a do służby w Marynarce Wojennej Imperium Rosyjskiego został wcielony we wrześniu 1901 roku, z przydziałem do Floty Bałtyckiej. W 1902 roku nazwę jednostki zmieniono na „Wnimatielnyj” (ros. „Внимательный”). Niszczyciel został przerzucony na Daleki Wschód, gdzie wszedł w skład Eskadry Oceanu Spokojnego. Podczas wojny rosyjsko-japońskiej jednostka zatonęła 27 maja 1904 roku po wejściu na skały nieopodal Wyspy Murchisona (chiń. Zhudao).

Projekt i budowa

„Foriel” był jednym z pięciu niszczycieli zamówionych i zbudowanych we Francji. Okręty były ulepszoną wersją pierwszego typu francuskich niszczycieli – Durandal, z odmiennym rozmieszczeniem kominów w dwóch parach po dwa.

Okręt zbudowany został w stoczni Chantiers et Ateliers Augustin Normand w Hawrze. Stępkę jednostki położono w 1899 roku, a zwodowany został 8 grudnia 1900 roku.

Dane taktyczno-techniczne

Okręt był niewielkim, czterokominowym niszczycielem. Długość całkowita wynosiła 56,6 metra, szerokość 5,9 metra i maksymalne zanurzenie 3,02 metra. Wyporność normalna wynosiła 312 ton, zaś pełna 347 ton. Okręt napędzany był przez dwie pionowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej mocy 5200 KM, do której parę dostarczały cztery kotły Normand. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 26,5 węzła. Okręt mógł zabrać zapas węgla o maksymalnej masie 82 ton, co zapewniało zasięg wynoszący 1250 Mm przy prędkości 13 węzłów.

Uzbrojenie artyleryjskie okrętu stanowiły: umieszczone na nadbudówce dziobowej pojedyncze działo kalibru 75 mm L/48 Canet oraz pięć pojedynczych dział trzyfuntowych Hotchkiss M1885 L/40 kalibru 47 mm. Jednostka wyposażona była w dwie pojedyncze obracalne nadwodne wyrzutnie torped kalibru 381 mm, umieszczone na pokładzie za pierwszą i drugą parą kominów.

Załoga okrętu liczyła 57–59 oficerów, podoficerów i marynarzy.

Służba

„Foriel” został wcielony do służby w Marynarce Wojennej Imperium Rosyjskiego we wrześniu 1901 roku. Jednostka weszła w skład Floty Bałtyckiej. W marcu 1902 roku nazwę okrętu zmieniono na „Wnimatielnyj” (ros. „Внимательный”). Między 1902 a 1903 rokiem niszczyciel został przerzucony na Daleki Wschód.

W momencie wybuchu wojny rosyjsko-japońskiej jednostka była okrętem flagowym 1. Flotylli Niszczycieli I Eskadry Oceanu Spokojnego, stacjonując w Port Artur. 27 stycznia?/9 lutego 1904 roku okręt wziął udział w pierwszej, nierozstrzygniętej bitwie między głównymi siłami rosyjskimi i japońskimi na redzie Port Artur. 30 stycznia?/12 lutego niszczyciele „Wnimatielnyj” i „Skoryj” udały się w miejsce wejścia na minę krążownika „Bojarin”, odpalając w jego kierunku dwie niecelne torpedy. 12 lutego?/25 lutego niszczyciele „Wnimatielnyj”, „Wynosliwyj”, „Włastnyj” i „Grozowoj” udały się na patrol u południowo-zachodnich wybrzeży półwyspu Kwantung, a wracając podjęły walkę z japońskimi niszczycielami z 4 dywizjonu atakującymi patrolujące redę Port Artur niszczyciele i pancernik „Retwizan”. Rankiem 26 lutego?/10 marca „Wnimatielnyj”, „Biesstrasznyj”, „Wynosliwyj” i „Włastnyj” wzięły udział w bitwie z trzema japońskimi niszczycielami z 1. dywizjonu („Asashio”, „Kasumi” i „Akatsuki”) nieopodal półwyspu Laotieshan, uszkadzając wszystkie jednostki przeciwnika. Tego dnia wieczorem okręt uczestniczył w wyjściu głównych sił eskadry portarturskiej z bazy (pięć pancerników, cztery krążowniki, dwa krążowniki torpedowe i siedem niszczycieli), które nie napotkawszy przeciwnika przeprowadziły ćwiczenia taktyczne i powróciły do portu.

Nocą 14 maja?/27 maja nieopodal Wyspy Murchisona (chiń. Zhudao; na północ od wybrzeży półwyspu Kwantung) „Wnimatielnyj” wszedł na skały i wobec niemożliwości uwolnienia został po ewakuacji załogi zniszczony za pomocą torpedy przez towarzyszący mu niszczyciel „Wynosliwyj”.

Uwagi

  1. Rok wodowania 1900 potwierdza Olender 2012 ↓, s. 248 i Gardiner, Chesneau i Kolesnik 1979 ↓, s. 207, który podaje jednak, że stępkę okrętu położono w 1898 roku.
  2. Olender 2012 ↓, s. 248 podaje, że długość wynosiła 55,8 metra, szerokość 6,3 metra i zanurzenie 2 metry.
  3. Brassey 1902 ↓, s. 286 i Brassey 1903 ↓, s. 343 podają wyporność 300 ton.
  4. Gardiner, Chesneau i Kolesnik 1979 ↓, s. 207 podaje, że okręt zabierał 60–70 ton węgla.
  5. Gogin 2022 ↓ podaje, że załoga liczyła 64 osoby.

Przypisy

Bibliografia

  • Conway’s All The World’s Fighting Ships 1860-1905. Robert Gardiner, Roger Chesneau, Eugene M. Kolesnik (red.). London: Conway Maritime Press, 1979. ISBN 978-0-85177-133-5. (ang.).
  • Józef Wiesław Dyskant: Port Artur 1904. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1996. ISBN 83-11-08517X.
  • Ivan Gogin: FOREL torpedo boats (1901 - 1902). Navypedia. [dostęp 2022-01-09]. (ang.).
  • Jan Gozdawa-Gołębiowski: Od wojny krymskiej do bałkańskiej. Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1985. ISBN 83-215-3259-4.
  • Piotr Olender: Rosyjsko-japońska wojna morska 1904-1905. T. 1: Port Artur. Sandomierz: Stratus, 2011. ISBN 978-83-61421-55-9.
  • Piotr Olender: Rosyjsko-japońska wojna morska 1904-1905. T. 2: Bitwa pod Cuszimą. Sandomierz: Stratus, 2012. ISBN 978-83-61421-56-6.
  • The Naval Annual, 1902. T.A. Brassey (red.). Portsmouth: J. Griffin and Co., 1902. (ang.).
  • The Naval Annual, 1903. T.A. Brassey (red.). Portsmouth: J. Griffin and Co., 1903. (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.