Fluorek strontu
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny

SrF
2

Masa molowa

125,62 g/mol

Wygląd

białe kryształy lub proszek

Identyfikacja
Numer CAS

7783-48-4

PubChem

82210

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Fluorek strontu, SrF
2 – nieorganiczny związek chemiczny z grupy fluorków, sól kwasu fluorowodorowego i strontu. Jest kruchą, białą substancją krystaliczną, bardzo słabo rozpuszczalną w wodzie (Ksp = 4,33×10−9).

Budowa

Fluorek strontu krystalizuje w układzie regularnym (fluorytu). W fazie gazowej ma budowę nieliniową, z kątem pomiędzy wiązaniami F−Sr−F wyznaczonym metodą spektroskopii rotacyjnej wynoszącym 100,8° i długością wiązania re 1,590 Å. Jest to niezgodne z modelem VSEPR, według którego cząsteczka SrF
2 powinna mieć budowę liniową. Tłumaczone jest to udziałem orbitalu 4d w tworzeniu wiązania, jak również zniekształceniem zrębu atomowego prowadzącego do niesymetrycznego rozkładu ładunku i oddziaływaniem tak otrzymanego indukowanego dipola na jonie metalu z anionami fluorkowymi.

Otrzymywanie

Można go otrzymać w reakcji chlorku strontu z gazowym fluorem lub przez działanie kwasu fluorowodorowego na węglan strontu.

Strąca się jako łatwy do sączenia produkt.

Zastosowania

Fluorek strontu wykorzystuje się jako materiał optyczny do specyficznych zastosowań, na przykład jako powłoki na soczewkach optycznych oraz jako kryształ termoluminescencyjny. Innym zastosowaniem jest nośnik radioizotopu strontu-90 w generatorach termoelektrycznych izotopów promieniotwórczych.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 Lide 2009 ↓, s. 4-92.
  2. ↑ Lide 2009 ↓, s. 8-117.
  3. ↑ Greenwood i Earnshaw 1997 ↓, s. 817.
  4. ↑ Fluorek strontu (nr 652466) (ang.) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Stanów Zjednoczonych. [dostęp 2015-08-25]. (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)
  5. ↑ Strontium fluoride (nr 652466) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski. [dostęp 2015-08-25]. (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)
  6. ↑ Strontium fluoride, [w:] ChemIDplus, United States National Library of Medicine [dostęp 2015-08-25] (ang.).
  7. ↑ Lide 2009 ↓, s. 8-119.
  8. 1 2 Greenwood i Earnshaw 1997 ↓, s. 117.
  9. ↑ Luis Seijo, Zoila Barandiarán, Sigeru Huzinaga. Ab initio model potential study of the equilibrium geometry of alkaline earth dihalides: MX2 (M=Mg, Ca, Sr, Ba; X=F, CI, Br, I). „Journal of Chemical Physics”. 94, s. 3762, 1991. DOI: 10.1063/1.459748.
  10. ↑ Ian Bytheway, Ronald J. Gillespie, Ting-Hua Tang, Richard F.W. Bader. Core Distortions and Geometries of the Difluorides and Dihydrides of Ca, Sr, and Ba. „Inorganic Chemistry”. 34, s. 2407–2414, 1995. DOI: 10.1021/ic00113a023.
  11. ↑ Greenwood i Earnshaw 1997 ↓, s. 820.

Bibliografia

  • Norman N. Greenwood, Alan Earnshaw, Chemistry of the Elements, wyd. 2, Oxford–Boston: Butterworth-Heinemann, 1997, ISBN 0-7506-3365-4 (ang.).
  • David R. Lide (red.), CRC Handbook of Chemistry and Physics, wyd. 90, Boca Raton: CRC Press, 2009, ISBN 978-1-4200-9084-0 (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.