| Data i miejsce urodzenia |
17 sierpnia 1949 |
|---|---|
| Dyrektor Biura Prezydenta Republiki | |
| Okres |
od 22 sierpnia 2017 |
| Przynależność polityczna | |
| Poprzednik | |
| Minister Pracy, Zatrudnienia i Zabezpieczenia Społecznego | |
| Okres |
od 15 września 2009 |
| Przynależność polityczna | |
| Poprzednik | |
| Następca |
Emile Ouosso |
| Minister Budownictwa | |
| Okres |
od 2001 |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Minister Wyposażenia i Robót Publicznych | |
| Okres |
od 1989 |
| Następca |
Emile Ouosso |
| Minister ds. Informacji, Poczty i Telekomunikacji | |
| Okres |
od 1979 |
| Następca |
Daniel Abibi |
Florent Ntsiba (ur. 17 sierpnia 1949 w Lékana) – kongijski żołnierz i polityk, dyrektor biura prezydenta republiki (w randze ministra stanu).
Był jednym z jedenastu członków Komitetu Wojskowego Kongijskiej Partii Pracy, w latach 1979–1983 był ministrem ds. Informacji, Poczty i Telekomunikacji, a od 1989 do 2009 roku ministrem wyposażenia i robót publicznych. Od 2001, przez rok, piastował funkcję ministra budownictwa. Od 2009 do 2016 roku był ministrem pracy, zatrudnienia i zabezpieczenia społecznego.
Młodość i wykształcenie
Florent Ntsiba urodził się 17 sierpnia 1949 roku w Lékana w departamencie Plateaux. Pochodni z grupy etnicznej Bateke. Uczył się na École secondaire Marcellin-Champagnat, petit séminaire Saint Pie X w Makoua, a także w lycée Savorgnan de Brazza w Brazzaville.
Kariera wojskowa
Był oficerem generalnym armii kongijskiej, od 1975 do 1977 roku był także dyrektorem biura ministra obrony. Był jednym z jedenastu członków Komitetu Wojskowego Kongijskiej Partii Pracy (fr. Comité militaire du parti), który został utworzony po zamachu stanu 18 marca 1977 roku. Brał udział w przygotowaniu oświadczenia dotyczącego śmierci prezydenta Ludowej Republiki Konga – Mariena Ngouabiego.
Kariera polityczna
Był członkiem biura politycznego Kongijskiej Partii Pracy (PCT). W latach 1979–1983 był ministrem ds. informacji, poczty i telekomunikacji. W 1983 roku został oskarżony o brak konsekwencji ideologicznej. W jego domu znaleziono ulotki antyrządowe, wskutek czego został zawieszony w prawach członka komitetu centralnego PCT oraz członka biura politycznego partii. Został także wydalony ze stanowiska ministra, jego obowiązki przejął Daniel Abibi.
W 1989 roku został mianowany ministrem wyposażenia. W 1991 roku jego resort poszerzono o kwestie związane z robotami publicznymi. Podczas zmian w rządzie, 2 listopada 1997 roku został ponownie powołany na stanowisku ministra wyposażenia i robót publicznych. Stanowisko to pełnił do 15 września 2009 roku, na stanowisku zastąpił go Émile Ouosso. W 2001 roku na krótko przejął obowiązki ministra budownictwa, z racji rezygnującego z tego stanowiska Martina Mbéri. 18 sierpnia 2002 roku, obowiązki ministra budownictwa przejął po nim Claude-Alphonse Nsilou. W wyborach parlamentarnych w 2002 roku bezskutecznie kandydował z okręgu Lékana, ulegając swojemu kontrkandydatowi – André Okombi Salissa.
15 września 2009 roku zastąpił Gilberta Ondongo na stanowisku ministra pracy, zatrudnienia i zabezpieczenia społecznego. Podczas reform w rządzie 30 kwietnia 2016 roku nie został ponownie powołany na stanowisku ministra. 22 sierpnia 2017 roku został powołany na stanowisko dyrektora biura prezydenta republiki (w randze ministra stanu).
Życie prywatne
Ntsiba jest żonaty, ma dziesięcioro dzieci.
Bibliografia
- Patrice Yengo: La guerre civile du Congo-Brazzaville (1993-2002): "Chacun aura sa part". Karthala, 2006. ISBN 978-2845868151.
- Rémy Bazenguissa-Ganga: Les voies du politique au Congo: essai de sociologie historique. Karthala Editions, 1997. ISBN 978-2-86537-739-8.
Przypisy
- ↑ Kongo [online], Polska Agencja Prasowa SA [dostęp 2020-11-22] (pol.).
- 1 2 3 4 5 6 7 Ministre d’Etat, directeur du cabinet du chef de l’Etat | Congo-Info [online], www.congo-info.com [dostęp 2020-11-23].
- ↑ Patrice Yengo, La guerre civile du Congo-Brazzaville (1993-2002): "Chacun aura sa part", Karthala, 2006, s. 39, ISBN 978-2845868151.
- 1 2 Site Officiel d'Information et de Conseil sur le Congo-Brazzaville [online], Congo-Site, 19 stycznia 2004 [dostęp 2020-11-26] [zarchiwizowane z adresu 2004-01-19].
- ↑ Germaine Mapanga, La mort de Marien Ngouabi, le témoignage choc de Florent Ntsiba [online], Les Echos du Congo Brazzaville, 19 marca 2017 [dostęp 2020-11-25] (fr.).
- ↑ Rémy Bazenguissa-Ganga, Les voies du politique au Congo: essai de sociologie historique, Karthala Editions, 1997, s. 275, ISBN 978-2-86537-739-8 (fr.).
- ↑ Congo Shuffles Cabinet After Politburo Meeting, „Reuters”, 13 sierpnia 1984, ISSN 0362-4331 [dostęp 2020-11-25] (ang.).
- ↑ Formation du gouvernement d'Union nationale le 2/11/1997 [online], Afrique-Express, 16 grudnia 2004 [dostęp 2020-11-26] [zarchiwizowane z adresu 2004-12-16].
- ↑ Florent Ntsiba [online], Africanaute.com, 26 lutego 2016 [dostęp 2020-11-25] [zarchiwizowane z adresu 2016-02-26].
- ↑ Composition du gouvernement [online], www.cnsee.org [dostęp 2020-11-26] [zarchiwizowane z adresu 2016-12-27].
- ↑ Les Dépêches de Brazzaville [online], web.archive.org, 26 lutego 2012 [dostęp 2020-11-26] [zarchiwizowane z adresu 2012-02-26].
- ↑ Le ministre des Travaux publics, Florent Tsiba, s’incline devant le verdict des urnes [online], Les Dépêches de Brazzaville, 26 lutego 2012 [dostęp 2020-11-26] [zarchiwizowane z adresu 2012-02-26].
- ↑ Congo-Brazzaville : Denis Sassou Nguesso nomme un « gouvernement de rupture » – Jeune Afrique [online], JeuneAfrique.com, 1 maja 2016 [dostęp 2020-11-26] (fr.).
- ↑ Présidence de la République. Des changements au Cabinet du chef de l'Etat | adiac-congo.com : toute l'actualité du Bassin du Congo [online], www.adiac-congo.com [dostęp 2020-11-26].