| Imię i nazwisko |
Fiodor Stiepanowicz Akimienko |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Pochodzenie | |
| Data i miejsce śmierci |
3 stycznia 1945 |
| Gatunki | |
| Zawód |
Fiodor Stiepanowicz Akimienko (Jakimienko), także Théodore Akimenko (ros. Фёдор Степанович Акименко, ukr. Федір Степанович Якименко; ur. 8 lutego?/20 lutego 1876 w Charkowie, zm. 3 stycznia 1945 w Paryżu) – rosyjski i ukraiński kompozytor i pianista.
Życiorys
Studiował w Petersburgu w szkole przy carskiej kapeli śpiewaczej (1886–1890) u M.A. Bałakiriewa, a następnie w Konserwatorium Petersburskim (1895–1900) u Anatolija Ladowa, Nikołaja Rimskiego-Korsakowa i Jāzepsa Vītolsa. Udzielał prywatnie lekcji Igorowi Strawinskiemu, którego był pierwszym nauczycielem. W latach 1903–1906 przebywał w Nicei. Od 1915 do 1923 roku wykładowca Konserwatorium Petersburskiego. W 1923 roku wyemigrował z radzieckiej Rosji, początkowo do Pragi, a w 1929 roku osiadł we Francji.
Rękopisy utworów kompozytora znajdują się w zbiorach Biblioteki Narodowej Francji.
Twórczość
Tworzył pod wpływem Głazunowa i kompozytorów z kręgu Mitrofana Bielajewa, a także francuskich impresjonistów. Skomponował m.in. operę Fieja sniegow (1914), Poemat liryczny na orkiestrę, Uwerturę, Pastorale na obój i fortepian, Petite ballade na klarnet i fortepian, 2 sonaty skrzypcowe, sonatę wiolonczelową, 2 sonaty-fantazje na fortepian, suity Uranie, Récits d’une âme rêveuse i Pages de poésie fantasque, utwory fortepianowe, pieśni na głos i fortepian.
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 1. Część biograficzna ab. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1979, s. 21. ISBN 83-224-0113-2.
- 1 2 3 4 Musiklexikon. T. 1. A–E. Stuttgart-Weimar: Verlag J.B. Metzler, 2006, s. 37. ISBN 978-3-476-02087-1.
- 1 2 3 4 The Harvard Biographical Dictionary of Music. Cambridge: Harvard University Press, 1996, s. 9. ISBN 0-674-37299-9.
- 1 2 3 4 Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 1 Aalt–Cone. New York: Schirmer Books, 2001, s. 34. ISBN 0-02-865526-5.