Filipp Agalcow
Филипп Александрович Агальцов
marszałek lotnictwa
Data i miejsce urodzenia

20 stycznia 1900
Sołdatskoje

Data i miejsce śmierci

29 czerwca 1980
Moskwa

Przebieg służby
Lata służby

1932–1980

Siły zbrojne

Armia Czerwona
Ludowe Wojsko Polskie

Stanowiska

dowódca: 1 MKL, 4 Korpusu Lotnictwa Szturmowego, z-ca d-cy Sił Powietrznych ZSRR, d-ca Lotnictwa Dalekiego Zasięgu

Główne wojny i bitwy

wojna domowa w Rosji,
wojna polsko-bolszewicka,
wojna domowa w Hiszpanii,
II wojna światowa:

Odznaczenia

Filipp Agalcow, ros. Филипп Александрович Агальцов (ur. 12 stycznia?/24 stycznia 1900 we wsi Sołdatskoje w obwodzie tulskim, zm. 29 czerwca 1980 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, marszałek lotnictwa, generał brygady Wojska Polskiego, Bohater Związku Radzieckiego (1978).

Życiorys

Urodził się 24 stycznia 1900 we wsi Sołdatskoje w guberni tulskiej, ówcześnie na terenie Imperium Rosyjskiego. W 1918 ukończył szkołę średnią, następnie pracował w Zakładach Obuchowskich w Sankt Petersburgu. W 1925 ukończył Kijowską Szkołę Wojskowo-Polityczną, a w 1932 Wojskową Akademię Polityczną im. Włodzimierza I. Lenina w Moskwie. Absolwent kursu pilotażu w Kaczyńskiej Wojskowej Szkole Lotniczej im. Aleksandra F. Miasnikowa w 1934.

5 lipca 1919 wstąpił ochotniczo do Armii Czerwonej. Był strzelcem, pełnił funkcję dowódcy drużyny i pomocnika dowódcy plutonu w 1 kompanii 487 pułku strzelców. Brał udział w wojnie domowej oraz wojnie polsko-bolszewickiej, walkach z oddziałami kontrrewolucyjnymi w Azji Środkowej i w walkach z oddziałami atamana Machny.

W styczniu 1923 objął funkcję zastępcy dowódcy kompanii ds. politycznych w 72 pułku strzelców 24 Dywizji Strzelców, a w lipcu 1925 został zastępcą komendanta ds. politycznych szkoły pułkowej w 7 pułku artylerii 7 Dywizji Strzeleckiej w Konotopie, a w październiku 1926 – sekretarzem komitetu partyjnego w tym oddziale. Od kwietnia 1932 był zastępcą ds. politycznych dowódcy 9 eskadry lotnictwa myśliwskiego, a rok później – 35 eskadry ciężkich bombowców. W maju 1935 powierzono mu funkcję zastępcy szefa Oddziału Politycznego 114 Brygady Lotniczej w Homlu.

Podczas wojny domowej w Hiszpanii w maju 1937 został oddelegowany na stanowisko komisarza w siłach powietrznych Hiszpańskiej Armii Republikańskiej. Po powrocie do ZSRR w listopadzie 1938 był członkiem Rady Wojskowej Sił Powietrznych Armii Czerwonej.

II wojna światowa

Uczestniczył w wojnie zimowej z Finlandią. Na własną prośbę został w sierpniu 1940 skierowany do służby liniowej na stanowisku dowódcy stacjonującego w Estonii 50 pułku lotnictwa bombowego, przeorganizowanego w styczniu 1941 w pułk szybkich bombowców; na tym stanowisku walczył po napaści Niemiec na ZSRR.

W sierpniu 1941 odwołano go z frontu, powierzając mu funkcję komendanta Tambowskiej Wojskowej Szkoły Lotniczej. Od lutego 1943 dowodził 292 Dywizją Lotnictwa Szturmowego, która uczestniczyła w bitwie pod Kurskiem, w walkach na wschodniej Ukrainie oraz podczas forsowania Dniepru, działając w pasie Frontu Woroneskiego, Frontu Stepowego i 2 Frontu Ukraińskiego. W lutym 1944 dowodzona przez niego dywizja otrzymała miano gwardyjskiej i została przemianowana na 9 Gwardyjską Dywizję Lotnictwa Szturmowego. Zimą 1944 dywizja ta uczestniczyła w operacji korsuńsko-szewczenkowskiej, a latem – w operacji lwowsko-sandomierskiej.

W listopadzie 1944 został przeniesiony do służby w Wojsku Polskim, gdzie po mianowaniu na stopień generała brygady powierzono mu dowodzenie 1 Mieszanym Korpusem Lotniczym. Kierował przebazowaniem poszczególnych jego dywizji na terytorium Polski i szkoleniem korpusu oraz dowodził nim w operacji berlińskiej.

Okres powojenny

15 lipca 1945, po rozwiązaniu dowództwa 1 Mieszanego Korpusu Lotniczego, powrócił do Związku Radzieckiego i objął stanowisko dowódcy 4 Korpusu Lotnictwa Szturmowego.

Od 18 lipca 1946 dowódca Armii Lotniczej. W latach 1949–1953 pełnił funkcję I zastępcy, a następnie zastępcy dowódcy Sił Powietrznych Związku Radzieckiego. W 1956 został generalnym inspektorem Sił Powietrznych ZSRR, a dwa lata później – ponownie zastępcą dowódcy Sił Powietrznych ZSRR. W 1962 objął funkcję dowódcy Lotnictwa Dalekiego Zasięgu. Od 1969 był inspektorem-doradcą w grupie generalnych inspektorów Ministerstwa Obrony ZSRR.

Od 1919 członek WKP(b), a następnie KPZR.

Zmarł 29 czerwca 1980 w Moskwie i został pochowany na stołecznym Cmentarzu Nowodziewiczym.

Życie prywatne

Syn Aleksandra. Był żonaty z Tamarą Nikołajewną (ur. 1906) i miał córkę Ninę (ur. 1928).

Awanse

Odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Uchwała Rady Ministrów ZSRR nr 52-VI z 28 kwietnia 1962
  2. ↑ Spacerkiem po Myśliborzu. 2004-09-06. [dostęp 2011-10-06]. (pol.).

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.