Felix Mottl

Felix Mottl
Imię i nazwisko	Felix Josef Mottl
Data i miejsce urodzenia	24 sierpnia 1856 ; Unter Sankt Veit
Pochodzenie	austriackie
Data i miejsce śmierci	2 lipca 1911 ; Monachium
Gatunki	muzyka poważna
Zawód	dyrygent

Felix Josef Mottl (ur. 24 sierpnia 1856 w Unter Sankt Veit, zm. 2 lipca 1911 w Monachium) – austriacki dyrygent.

Życiorys

Uczył się w Konserwatorium Wiedeńskim u Antona Doora (fortepian), Antona Brucknera (teoria), Felixa Ottona Dessoffa (kompozycja) i Josefa Hellmesbergera (dyrygentura). Jednocześnie pracował jako korepetytor w Operze Wiedeńskiej i był przewodniczącym Wiener Wagnerverein. W 1876 roku z polecenia Hansa Richtera asystował Richardowi Wagnerowi przy organizacji pierwszego festiwalu w Bayreuth. W latach 1881–1903 dyrygował orkiestrą filharmoniczną i teatrem dworskim w Karlsruhe. W trakcie pracy na tym stanowisku wystawił wszystkie opery Wagnera, zorganizował też niemiecką premierę pełnej wersji Trojan Hectora Berlioza (1890). Od 1886 roku dyrygował stale na festiwalu w Bayreuth. W 1894 roku gościł w Londynie z prezentacją repertuaru wagnerowskiego. W latach 1898–1900 występował w londyńskim Covent Garden Theatre, gdzie wystawił kompletny cykl Pierścień Nibelunga. W 1903 roku dyrygował przedstawieniem Walkirii w nowojorskiej Metropolitan Opera i miał tam też wystawić Parsifala, z czego ostatecznie zrezygnował po sporze o prawa autorskie ze spadkobiercami Richarda Wagnera. Od 1904 roku był dyrektorem Akademie der Tonkunst oraz dyrygentem i od 1907 roku dyrektorem Hofoper w Monachium. Od 1904 do 1907 roku dyrygował również Filharmonikami Wiedeńskimi. W 1911 roku wystawił w Bonn Alcestę Ch.W. Glucka w nowej instrumentacji. Zmarł kilka dni po tym, jak zasłabł w trakcie prowadzenia przedstawienia Tristana i Izoldy.

Zasłynął jako propagator muzyki Wagnera, a jego wykonania przez długi czas uchodziły za wzorcowe. Dokonał też opracowań w duchu estetyki wagnerowskiej dzieł operowych dawnych mistrzów takich jak Christoph Willibald Gluck, André Ernest Modeste Grétry, Jean-Baptiste Lully i Jean-Philippe Rameau, wypaczając jednak w ten sposób ich walory artystyczne. Skomponował 4 opery: Agnes Bernauer (wyst. Weimar 1880), Graf Eberstein (wyst. Karlsruhe 1881), Fürst und Sänger (1893) oraz Rama, ponadto był autorem kwartetu smyczkowego i licznych pieśni. Jego własne dzieła nie zdobyły sobie jednak uznania i popadły w zapomnienie.

Przez wiele lat pozostawał w związku ze śpiewaczką Zdenką Faßbender, którą poślubił dopiero na łożu śmierci.

Przypisy

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 6. Część biograficzna m. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 2000, s. 389. ISBN 83-224-0656-8.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 4 Levy–Pisa. New York: Schirmer Books, 2001, s. 2525. ISBN 0-02-865529-X.
1 2 3 4 5 The Harvard Biographical Dictionary of Music. Cambridge: Harvard University Press, 1996, s. 613. ISBN 0-674-37299-9.
1 2 3 4 5 6 The Oxford Dictionary of Music. Oxford: Oxford University Press, 2013, s. 537. ISBN 978-0-19-957854-2.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[encmuz-1] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 6. Część biograficzna m. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 2000, s. 389. ISBN 83-224-0656-8.

[baker-2] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 4 Levy–Pisa. New York: Schirmer Books, 2001, s. 2525. ISBN 0-02-865529-X.

[harvard-3] 1 2 3 4 5 The Harvard Biographical Dictionary of Music. Cambridge: Harvard University Press, 1996, s. 613. ISBN 0-674-37299-9.

[oxford-4] 1 2 3 4 5 6 The Oxford Dictionary of Music. Oxford: Oxford University Press, 2013, s. 537. ISBN 978-0-19-957854-2.