Feliks Serbeński
major audytor
Data urodzenia

31 stycznia 1897

Data i miejsce śmierci

11 grudnia 1985
Londyn

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne

Formacja

Legion Wschodni

Jednostki

3 pułk piechoty Strzelców Lwowskich → 2 pułku piechoty Strzelców Lwowskich → 39 pułk piechoty,
WSO Nr VI,
Podolska Brygada Kawalerii
→ 2 Korpus Polski,
3 Dywizja Strzelców Karpackich

Stanowiska

dowódca plutonu,
prokurator,
sędzia śledczy,
szef służby sprawiedliwości brygady kawalerii,
szef sądu polowego

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska (obrona Lwowa),
II wojna światowa (kampania wrześniowa)

Odznaczenia

Feliks Mieczysław Serbeński (ur. 31 stycznia 1897, zm. 11 grudnia 1985 w Londynie) – doktor praw, major audytor Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się 31 stycznia 1897 w rodzinie Mieczysława (ur. 1868) i Franciszki z Czarkowskich (ur. 1872). Po wybuchu I wojny światowej, w 1914 wstąpił do Legionu Wschodniego, po rozwiązaniu którego został wcielony do c. i k. armii. Jako podporucznik armii austriackiej od początku maja 1918 został odkomenderowany na studia medycyny we Lwowie. Wówczas został przydzielony do szpitala wojskowego przy ulicy Łyczakowskiej. Od około lipca / sierpnia 1918 był zaprzysiężonym członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej (wprowadzony do organizacji przez ppor. Branko Groö, a współpracował z kpt. Tadeuszem Kudelskim). W tym roku przebywał we Lwowie z siostrą, zaś jego rodzice zamieszkiwali w Kołomyi. 1 listopada 1918 zgłosił się do wojsk polskich i jako były oficer armii austriackiej został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony w stopniu podporucznika. Od początku listopada 1918 brał udział w obronie Lwowa w czasie wojny polsko-ukraińskiej. Początkowo działał w otoczeniu Domu Techników kierując oddziałem ochotników. 15 listopada jako dowódca liczącego ok. 30 osób plutonu został wysłany do szkoły kadeckiej celem wzmocnienia załogi. Wraz z żołnierzami 17 listopada dokonał odparcia natarcia nieprzyjaciela w sile ok. 150–200 osób, po czym przeszedł do kontrataku. Za obronę odcinka „szkoła kadecka” i odparcie ataku przeważających sił ukraińskich, został wraz z innymi żołnierzami tego samego dnia przedstawiony przez komendę odcinka do odznaczenia. Był wymieniony w gronie obrońców Lwowa pochwalonych za dzielne zachowanie wobec nieprzyjaciela. Po wyzwoleniu Lwowa przez Polaków został 23 listopada przydzielony jako oficer młodszy do kompanii wartowniczej, z cz czego zrezygnował i przeszedł do formowanego przez por. Bolesława Bujalskiego ochotniczego 3 pułku piechoty Strzelców Lwowskich, wchodząc w skład 2 kompanii tegoż. Pod koniec grudnia 1918 3 p.p. Strzelców Lwowskich już w sile trzech kompanii został wcielony jako III batalion do 2 pułku piechoty Strzelców Lwowskich, a jego 2 kompania (wywodząca się ze szkoły kadeckiej) została 9 kompanią w 2 p.p., w 1919 przemianowanym na 39 pułk piechoty. Podporucznik Feliks Serbeński za swoje czyny podczas obrony Lwowa otrzymał Order Virtuti Militari. Był autorem wspomnień o charakterze przyczynku, zatytułowanych Na I odcinku obrony Lwowa.

Został zweryfikowany w stopniu kapitana rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 był oficerem rezerwowym macierzystego 39 pułku piechoty, garnizonującego w Jarosławiu. Później został przyjęty do służby czynnej i zweryfikowany w stopniu kapitana korpusu sądowego ze starszeństwem z dniem 1 sierpnia 1928. Dysponując stopniem doktora praw służył w Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr VI we Lwowie, gdzie w 1932 był prokuratorem, a według stanu z marca 1939 już w stopniu majora był sędzią śledczym.

Po wybuchu II wojny światowej 1939 w okresie kampanii wrześniowej jako major audytor pełnił stanowiska szefa służby sprawiedliwości w Kwaterze Głównej Podolskiej Brygady Kawalerii ze Stanisławowa oraz szefa sądu polowego nr 46. Później w Polskich Siłach Zbrojnych jako major dowództwa 3 Dywizji Strzelców Karpackich 2 Korpusu Polskiego we Włoszech walczył m.in. w bitwie o Monte Cassino.

Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł 11 grudnia 1985 w Londynie.

Był mężem Stanisławy z Sienkiewiczów, ojcem Stanisława i Franciszka.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Wojskowe Biuro Historyczne [online], wbh.wp.mil.pl [dostęp 2021-03-22].
  2. 1 2 Feliks Serbeński [online], www.myheritage.pl [dostęp 2021-03-22].
  3. 1 2 3 4 5 Serbeński. Na I odcinku 1993 ↓, s. 389.
  4. ↑ Działaczem „Sokoła” w Kołomyi był M. Serbeński. Pięćdziesiąt lat Polskiego T-wa Gimnastycznego „Sokół” w Kołomyi, 1885–1935. Kołomyja: 1936, s. 10, 22.
  5. ↑ Wykaz oficerów, którzy nadesłali swe karty kwalifikacyjne, do Wydziału prac przygotowawczych, dla Komisji Weryfikacyjnej przy Departamencie Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1920, s. 103.
  6. ↑ Serbeński. Na I odcinku 1993 ↓, s. 390.
  7. 1 2 3 Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 50, s. 107, Grudzień 1985. Koło Lwowian w Londynie.
  8. ↑ Serbeński. Na I odcinku 1993 ↓, s. 390-396.
  9. ↑ Jan Gella: Ruski miesiąc 1/XI–22/XI 1918. Ilustrowany opis walk listopadowych we Lwowie z 2 mapami. Lwów: ok. 1919, s. 157.
  10. ↑ Serbeński. Na I odcinku 1993 ↓, s. 397.
  11. ↑ Serbeński. Na I odcinku 1993 ↓, s. 397-398.
  12. ↑ Józef Grabowski: Listopadowe boje o szkołę kadecką. W: Jarosław Waniorek (red.): Obrona Lwowa. 1–22 listopada 1918. Tom 2. Źródła do dziejów walk o Lwów i województwa południowo-wschodnie 1918–1920. Relacje uczestników. Warszawa: 1993, s. 152. ISBN 83-85218-56-4.
  13. ↑ Jan Gella: Ruski miesiąc 1/XI–22/XI 1918. Ilustrowany opis walk listopadowych we Lwowie z 2 mapami. Lwów: ok. 1919, s. 193.
  14. ↑ Serbeński. Na I odcinku 1993 ↓, s. 400.
  15. ↑ Serbeński. Na I odcinku 1993 ↓, s. 400-401.
  16. ↑ Henryk Smotrecki: Zarys historji wojennej 39-go pułku strzelców lwowskich. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, s. 6, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
  17. 1 2 Henryk Smotrecki: Zarys historji wojennej 39-go pułku strzelców lwowskich. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, s. 26, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
  18. ↑ Serbeński. Na I odcinku 1993 ↓, s. 389-408.
  19. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 483.
  20. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 424.
  21. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 240.
  22. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 222.
  23. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 311.
  24. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 311, 880.
  25. ↑ Rocznik Oficerski 1939 ↓, s. 871.
  26. ↑ 3DSK - lista żołnierzy [online], www.montecassino.eu [dostęp 2021-03-22].
  27. ↑ » Profil - Serbeński Feliks Mieczysław [online], kresy-siberia.org [dostęp 2021-03-22].
  28. ↑ M.P. z 1933 r. nr 258, poz. 276 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  29. ↑ Komunikat o nadaniu Krzyża Zasługi. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 5, s. 33, 31 grudnia 1978.
  30. ↑ M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 97 „za zasługi w służbie wojskowej”.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.