Dzieciństwo i młodość

Urodziła się 27 grudnia 1896 r. w Podhajczykach jako najmłodsza z pięciorga dzieci Stanisława (1840–1906) i Teresy Konopczanki (1858–1952). Ukończyła szkołę podstawową i średnią u Sióstr Niepokalanek w Jarosławiu. Wybuch I wojny światowej uniemożliwił jej zdanie matury. Po wojnie ukończyła kurs ogrodniczy przy Wydziale Rolnym Uniwersytetu Jagiellońskiego (UJ). W wieku lat 50 zapisała się na Wydział Humanistyczny UJ, gdzie studiowała socjologię i oświatę dorosłych.

We wczesnych latach 20. XX w. przeniosła się do Poznania i zaangażowała do pracy w Zjednoczeniu Młodzieży Polskiej. W tym okresie zetknęła się z wybitnymi działaczami młodzieżowymi i organizatorami; tj. ks. Walerian Adamski, ks. Leopold Biłko, ks. Andrzej Wronka, ks. Jan Czerniak, Władysław Oleksy, Jan Tokarski, Stanisław Sedlaczek.

Zjednoczenie wysłało ją na dalsze studia do Brukseli, gdzie poznała ruch Jeunesse Ouvrière Chrétienne (J.O.C.)) i ich metody pracy, które później propagowała w Polsce. W Zjednoczeniu pracowała jako kierownik referatu wydawniczego i oświatowego. Redagowała pisma: „Kierownik”, „Przyjaciel Młodzieży”, „Młoda Polka”. Współredagowała czasopisma: „Scena Oświatowa”, współpracowała z „Biblioteką Teatralną” i pisała popularne sztuki teatralne (np. „Żołnierz”), współdziałała w wydawaniu „Biblioteki Wieczornicowej”. Inspirowana przez J.O.C. inicjowała opracowywanie i wydawanie „Kwadransów Ewangelickich”.

Jako kierownik referatu oświatowego propagowała „Kółka Wychowawcze” i metodę pogadanek ankietowych (zalecane przez J.O.C.). Wygłaszała referaty na temat pracy oświatowej i religijnej. W 1936 r. wydała książkę „Ewangelia w pracy społecznej”, gdzie przedstawiła wynik zebranych ankiet z całej Polski. Współpracowała przy przygotowaniu jednolitego programu szkoleniowego dla KZMM i KZMŻ i była współautorką podręcznika wyszkolenia „Pierwsza Książka K.Z.M.”. Współpracowała z wyższą prywatną katolicką szkołą społeczną ks. Edwarda Kozłowskiego w Poznaniu, gdzie prowadziła wykłady i ćwiczenia.

II wojna światowa

Podczas okupacji pracowała jako pracownica fizyczna w niemieckim przedsiębiorstwie przetwórstwa owocowego w Poznaniu. Dzięki dobrej znajomości języka niemieckiego została przeniesiona do pracy w bibliotece przedsiębiorstwa.

Okres powojenny

Po wojnie przyjechała do Krakowa i rozpoczęła pracę w ówczesnym Caritasie współredagując wydawany przez organizację miesięcznik. W 1947 r. przeszła do pracy w nowo założonej krakowskiej organizacji dla kobiet Żywy Różaniec Dziewcząt. Wydała zbiór „kwadransów ewangelicznych” pt. „Dał im moc...”. W latach 1953–1956 pracowała w Wydziale Duszpasterstwa Kurii Krakowskiej jako maszynistka. Poznała wtedy ks. Karola Wojtyłę, z którym nawiązała bliską współpracę, np. organizowała mu materiały do książki „Miłość i odpowiedzialność”. Po odwilży w 1956 r. znów się uaktywniła, np. organizowała rekolekcje zamknięte dla kościelnych i organistów, czytała prasę polską i zagraniczną przygotowując z niej wyciągi dla celów kaznodziejskich. Pisała także artykuły do Tygodnika Powszechnego, Przewodnika Katolickiego i Gościa Niedzielnego.

Zmarła 2 grudnia 1977 r. Jedenastu księży pod przewodnictwem ks. kardynała Karola Wojtyły z uczestnictwem konwentu benedyktynów, koncelebrowało mszę świętą pogrzebową w kościele w Tyńcu. Została pochowana w grobie rodzinnym na pobliskim cmentarzu parafialnym.