Eynhallow

Eynhallow
Eyinhelga, Øjinhellig
Państwo	Wielka Brytania
Kraj	Szkocja
Archipelag	Orkady
Populacja ; • liczba ludności	; 0
	Położenie na mapie Szkocji Eynhallow
	Położenie na mapie Wielkiej Brytanii Eynhallow
	59°08,4′N 3°06,6′W/59,140000 -3,110000

Eynhallow (gael. Eynhallow; staronord. Eyinhelga; norn Øjinhellig) – obecnie niezamieszkana wyspa, część Orkadów, leżąca na północnych wybrzeżach kontynentalnej Szkocji.

Geografia

Eynhallow leży w cieśninie Eynhallow, pomiędzy wyspą Mainland oraz Rousay. Zajmuje powierzchnię 75 hektarów. Nienazwany szkier znajduje się ok. 100 m na północny wschód od wyspy, oddzielany przez cieśninę Fint. Szkier Sheep przylega do południowego krańca wyspy.

Nie ma promu na wyspę, jednak Orkney Heritage Society każdego lata organizuje na nią wycieczkę. Poza tym czasem odwiedzający samodzielnie muszą zorganizować transport. Dostęp do wyspy jest potencjalnie problematyczny, ponieważ w otaczającej wyspę cieśninie występują silne fale pływowe.

Historia

Główną atrakcją wyspy jest kościół pochodzący z XII wieku lub wcześniejszy, który być może pierwotnie był częścią klasztoru. Zabytek jest pod opieką Historic Scotland.

W 1841 wyspę zamieszkiwało 26 mieszkańców, jednak od 1851 jest niezamieszkana. W wyniku wycinki drzew odkryto zapomniane ruiny kościoła. Aktualnie wyspa jest rezerwatem ptaków.

Istnieją powiązane z wyspą legendy. Podaje się, że Eynhallow było letnią rezydencją zmiennokształtnych męskich syren, tzw. Finfolk, którzy zostali wypędzeni przez farmera Guidmana o' Thorodale'a z wioski Evie.

Badania nad ptakami

Na wyspie prowadzone są badania nad fulmarami przez naukowców z University of Aberdeen, w tym m.in. Ewan Edwards i Paul Thompson.

Przypisy

↑ Orkney Communities [online], www.orkneycommunities.co.uk [dostęp 2023-03-23] (ang.).
↑ KayleighK. Tipper KayleighK., Around Rousay [online], www.aroundrousay.co.uk [dostęp 2023-03-23] .
↑ Eynhallow Church [online], www.historicenvironment.scot [dostęp 2023-03-23] (ang.).
↑ Orkneyjar - The Freeing of Eynhallow [online], www.orkneyjar.com [dostęp 2023-03-23] .
↑ AdamA. Nicolson AdamA., Krzyk morskich ptaków, Kraków: Znak, 2017, s. 43-46, ISBN 978-83-240-4244-9 .
↑ Graph showing distance from nest site on Eynhallow through time [online] .
↑ Ewan W.J.E.W.J. Edwards Ewan W.J.E.W.J. i inni, Tracking a northern fulmar from a Scottish nesting site to the Charlie-Gibbs Fracture Zone: Evidence of linkage between coastal breeding seabirds and Mid-Atlantic Ridge feeding sites, „Deep Sea Research Part II: Topical Studies in Oceanography”, 98, ECOMAR: Ecosystems of the Mid-Atlantic Ridge at the Sub-Polar Front and Charlie-Gibbs Fracture Zone, 2013, s. 438–444, DOI: 10.1016/j.dsr2.2013.04.011, ISSN 0967-0645 [dostęp 2023-03-23] (ang.).

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[1] Orkney Communities [online], www.orkneycommunities.co.uk [dostęp 2023-03-23] (ang.).

[2] KayleighK. Tipper KayleighK., Around Rousay [online], www.aroundrousay.co.uk [dostęp 2023-03-23] .

[3] Eynhallow Church [online], www.historicenvironment.scot [dostęp 2023-03-23] (ang.).

[4] Orkneyjar - The Freeing of Eynhallow [online], www.orkneyjar.com [dostęp 2023-03-23] .

[5] AdamA. Nicolson AdamA., Krzyk morskich ptaków, Kraków: Znak, 2017, s. 43-46, ISBN 978-83-240-4244-9 .

[6] Graph showing distance from nest site on Eynhallow through time [online] .

[7] Ewan W.J.E.W.J. Edwards Ewan W.J.E.W.J. i inni, Tracking a northern fulmar from a Scottish nesting site to the Charlie-Gibbs Fracture Zone: Evidence of linkage between coastal breeding seabirds and Mid-Atlantic Ridge feeding sites, „Deep Sea Research Part II: Topical Studies in Oceanography”, 98, ECOMAR: Ecosystems of the Mid-Atlantic Ridge at the Sub-Polar Front and Charlie-Gibbs Fracture Zone, 2013, s. 438–444, DOI: 10.1016/j.dsr2.2013.04.011, ISSN 0967-0645 [dostęp 2023-03-23] (ang.).